Alle inzendingen van lejo

light verse dood is de truuk van het grote verdwijnen je bent zó vertrokken 't is net als bij treinen…

ongerept en onbetreden krijgt de tijd iets van weleer samenlevend in het heden blijkt verdraagzaamheid soms teer…

hij die in de zomer van z'n leven genoeg had aan de hemel wil nu het winter is geworden omringd zijn met jouw liefde als in een huis en zitten voor het haardvuur…

laatst Karin Bloemen weer eens op tv gezien behoorlijk afgevallen volgens mij heeft ze een Hanneke Groentemannetje gedaan...…

senryu duurzaamheid maakt dwars louter uit balorigheid koop ik een plofkip…

op een zeer koude wintermorgen een kletsnatte gebreide onderbroek aan moeten trekken…

twee mannen zijn bezig met het optuigen van een kerstboom nou ja kerstboom... van die lange lichtslierten die hoog vanuit een mast schuin naar beneden hangen ogenschijnlijk lijken ze aardig aan elkaar gewaagd hoewel de één bij nader inzien meer actief is dan de ander wordt het vergoelijkt want tenslotte is het bijna kerstmis…

(een paradox) KERSTMIS is voor mij een tijd van rennen vliegen en weer doorgaan…

bij een sfeerplaatje van hertenkop met gewei denk ik aan kerstmis…

in glans van kaarslicht schuilt kunst van het verdragen en verwondering…

de dichter in gepeins verzonken vindt plots het woord waar hij naar zocht in puur geluk zowat verdronken raakt hij aan klare taal verknocht niets kan het lieflijk vers nog stuiten verwonderd kijkend door de ruiten ziet hij het kant en klaar gedicht zomaar gedrukt op haar gezicht…

ik ben de weg naar niemandsland het hete zand waar je voeten verbranden ik ben de vloed de gesel der stranden ik ben de gekheid de waanzin ten top ik ben de galg de valbijl de strop ik ben migraine de kanker en pijn ik ben de adder het giftig venijn ik ben de wreedheid de grijns op je lippen ik ben het schip dat loopt op de klippen ik ben de…

de bol bewogen opnieuw sneeuwt het plaatselijk de Bilt weet van niets…

bezit is bagage een rugzak vol pijn en waar je ook heen gaat het zal er steeds zijn…

wie kent hem nog ? de overwegwachter haalde de bomen neer en vroeg terloops of ik een open haard had…

dromen het samengaan van fantasie en werkelijkheid waaraan elke kleur is onttrokken hoewel ik ken iemand die zegt uitsluitend in kleur te dromen de bofkont...…

wanneer ik een stofje in mijn oog krijg en moet knipogen moet ik even aan mijn vader denken…

letters gezet op schier onmogelijke plek de woorden tergend dwarsgezeten zinnen abrupt afgebroken dwarse gedichten schrijf je nu éénmaal bij voorkeur met wind tegen…

naar 'a bigger splash' van David Hockney bij een foto die plons dat ben ik onherkenbaar dus lekker anoniem van de foto die jij nam kennen wij de hoed rand en 't negatief en dat willen wij graag zo houden…

als de dichter op vakantie gaat neemt hij zijn zinnen mee waar hij ook gaat of waar hij staat de muze volgt gedwee inspiratie is een zegen goddank komt hij het telkens tegen 'hieperdepiep-hoeree'…

leemte... nacht werd woestijn zonder oase bergen verbrokkelden tot vallend gesteente... als lawaai oplost geeft dat stilte licht dat wegkwijnt wordt duisternis warmte die wegebt wordt kilte en wee je gebeente als jij straks verdwijnt ontstaat er zooo'n leemte…

is de fiets die je kreeg om je vrij te bewegen om te gaan en te staan naar waar je wil zijn…

in weinig woorden veel willen vertellen voordat het je ontschiet probeer het maar eens in een korte samenvatting weergeven wat het leven voor je is geweest daar wil je niet aan denken doch het leven is een sneltrein die slechts stopt op de belangrijkste stations juist daar op die momenten van oponthoud ontstaan herinneringen voor…

zoals na diepe rust de Franse haan kraait bij het ontwaken een wankele droom vervliegen doet als gas zo krijgt de tijd vat op doen en laten wordt alles tóch nog weer zoals het was…

gedichten fluisteren als bij de ietwat bewogen foto het is goed bedoeld maar toch...…

in dit Buddingh'loze tijdperk heb ik soms het idee dat ik de enige ben die zijn gedichtenbundels nog wel eens uit de kast trek zoals met Carmiggelt de kronkels zijn begraven zo vergaat het de verzen en daarmee de dichters zo je ooit hebt gedacht dat verzen worden geschreven voor de eeuwigheid moet je dit maar snel vergeten schrijf…

even de tijd vasthouden in een momentopname de kleurenpracht van vergankelijkheid is thans op z'n best konden wij dit maar vastleggen zoals bij het nemen van een foto doch ginds pakken de wolken samen en ligt de wind al op de loer nog één keer zal het bloesem sneeuwen tot het voorbij gaat…

voor Joost Zwagerman Annie M.G.Schmidt Wende Snijders en al degenen die niet meer geloven in het hiernamaals... 'uit niets ontziende angst de hand aan jezelf geslagen om een punt te zetten achter het leven' de dood is slechts een punt achter het leven dacht je wellicht om dit relaas te verwoorden ben ik midden in de nacht uit bed…

lacune... het gedicht stokt na de eerste zin een leemte gaapt de dichter zit er middenin wanhoop stapelt huizenhoog als woordeloos gegeven wat rest is slechts het schrijnend zeer niets wekt de schijn van ommekeer des dichters hoop houdt hem in leven…

met dank aan Adriana van der Kooij in een pril seizoen naar een plek gezocht en nog gevonden ook me vastgeklampt aan het opkomende zonnetje dat langzaamaan zou winnen van de nevel... met half ontloken ogen in de waterspiegel gekeken en gezien dat het alleen maar mooier worden zou…