Alle inzendingen van wil melker

zij waren spelers in dezelfde scene het spel kenden zij ondertussen wel alleen de intonatie en het stemgeluid verraadden deze avond de kwaliteit van hun huid hun blikken troffen niet elkaar daarvoor waren zij al veel te lang een paar de ogen bespeelden het publiek deelden met hen leed en lief maar toch met happy end het venijn…

je zwarte hoed was handelswaar completeerde altijd jouw outfit in het openbaar een bekend verschijnen zelfs als glimp kon jij nooit onopgemerkt verdwijnen alleen al je ogen waren gekend de gouden handtas en je dito nagellak gaven stof aan een karakteristiek in hun kleine roddelcircuit maar wie al jaren op de set verkeerde genoot…

het was als vuur wij voelden het alleen de warmte ging ons voorbij er waren geen vlammen wel ongekende emoties niet op een rij maar in chaotische werveling waarbij de een snel de ander verving om gaten te vullen die alles zouden onthullen het was stilte die joeg door ons bestaan het steeds laten gaan van niet te raken zaken…

zij greep een donkere wolk tijdens zijn vlucht door de lucht verijsde de druppels hagelde ze wit uit aan de zwarte kant van de dreigende bui nog scheurde spanning zijn bliksem langs kartelige randen om in donder te aarden zij lachte in een vals zonnemoment regenbogen dichterbij kleurde zo dit schouwspel voor mij…

het was tweede klas maar meer kon ik echt niet vragen stralende ontvangst met warme lach bloemen fleurig net geplukt in de kas blijheid recht uit het hart dus weg met het etiket tweede klas het is iets dat niet meer past in de maatschappij die wij dragen vandaag een relikwie uit rangen en standen wij kiezen voor stranden…

licht wolkte speels tegen een donkere hemel vonkte af en toe in het versterken van elkaars intensiteit in serene stilte volgden kleuren het tijdloze pad van komen en gaan zonder een ons bekend patroon bleef de balans zuiver en schoon ergens lichtte volmaaktheid op maar gods hand wuifde gewoon…

in een valse onweerszon schittert de monoliet zijn boodschap tegen donkere wolken magistraal torent hij hoog boven het stille land schaduw werpend op haar warme mystieke kant zij voedt de atmosferische energieën diep in het spanningsgebied van het reflecterend geestelijk verkeer zij zijn onthecht waren een eenheid op interstellair…

ik heb mensen zien staan groepen met vage gezichten op tal van perrons waarvan wij nauwelijks het bestaan wisten wij gingen langs namen alles mee in een nog niet ingepakt herinneren door gehaast vertrek van overzee proeven lucht in duizend andere smaken zien huizen en gebouwen die wij thuis niet kunnen maken stoppen op vreemde plaatsen…

lichtvoetig liep ik over gras knipperend in mijn relatie greep de laatste spriet houvast voor een zekerheid die er niet meer was plukte later madeliefjes voor het grote kringgebeuren in onze cirkel vertelt de krans alle details in geur en kleuren we hebben nog gezongen en met aanwijzertje gekust het gaf mij geen rust…

wij vleugelen niet verplaatsen ons al ongehinderd in de geest zeggen dat we dromen praten vaak met anderen die naar ons komen omkijkend zien we de lach die het nu ontspannen lichaam vult met kracht wij lijken zorgeloos de werelden te omspannen die in ons deel van het universum hangen nog is er niet het gevoel van er helemaal bij…

ik heb als kind met zuchtjes wind mijn leven al beschermd waaide mee in het driften van zand langs een herfstig strand verzamelde luwte voor een poos als vorst zijn snijden tot lijden koos toch moest ik later kleur bekennen om mijn bescherming daarop in te stellen ik harnaste een onuitgesproken jeugd waarin ik gezichtsloos loog…

ik zag kleuren tunnelen van een verre zon zij spiraalde warmte van waaruit het ooit begon haar koestering schreef tekens met een vlagende wind in de liedmelodie van een kind vol verbazing herkende ik refreinen als op het lijf geschreven werden zij al snel de mijne in een vreemde taal zong diep in mij de energie het verhaal van ontstaan…

ik heb de tijden erop na geslagen het zal u niet behagen maar dit is alweer de duizendste uitgave van het veel te vaak gepubliceerde apocalyptisch manifest ik ben gestopt waar vissen kleine plastic tranen huilen in hun van afval totaal vergeven zee waar spiegels steeds ondoorzichtige beelden geven van vervuiling door kleverig…

de poppenkast zit vast tussen heden en verleden nog spelen handen de personages en vertolken stemmen hun geluid maar het jeugdig tegenspel geeft veel te vaak niet thuis dan gaan de poppen in herstel met grote wasbeurt van de kleren schuren en plamuren een likje kleur past dan wonderwel het boek met teksten is altijd leeg…

het gras zingt groener waar bloemen kleuren orkestreren in blauwe tonen spant lucht ruimte voor het immens scheppingsgeluid nog is de harmonie onbestemd in de veelheid van gespeelde partituren maar er is altijd de dirigent die het fenomeen lente kent en naar een grootse finale brengt…

ik heb je op een stoel voor het voetlicht gezet zonder tekst alleen je ogen presenteren open boek je lichaamstaal is de standaard die jouw aanwezigheid dragen moet in het bedrijf dat ik de voorstelling noem jij bent en blijft mimisch schouwen ik dans en zing grap en grol in gefixeerd zijn door alleen mijn eigen ding toch voelt…

ik heb je nog nooit horen zingen in de veelheid van jouw expressief vocaal is het er nooit van gekomen of zit jij liever te dromen bij een talentvol muzikaal onthaal jij hebt de mystieke sfeer van ballads in hun weemoedig vertolken van het levensverhaal juist de hoge tonen waarin eenzaamheid klinkt mogen niet verwijlen…

als ik je zie in ogen die dansen dan is er altijd die lach de ultieme uitnodiging om mee te gaan weer samen op jacht we weten dat spanning huist in warme wisselstromen het is de droom die we altijd zullen spelen zonder ons ooit te vervelen dan raak ik jou jij schrikt want je weet bij god niet waar in het onverwachte verzamelen…

ik heb de poorten van de hel open zien gaan na een imposante trap omlaag likten vlammen vurige zuilen ik had kabaal verwacht geweeklaag en tandengeknars maar zag een ordelijke rij langs fonteinen flaneren van heksen tot minnestrelen en criminelen moordenaars en ander gespuis ik vroeg hen honderduit het hoe en ook waarom…

ik deel bloemen uit de handen hebberig door gratis buit slechts een enkeling ontvangt de pracht in zacht verwachten zij openen en bloeien samen dit mooi moment vol enthousiasme zijn het koren op de molen van leven in de fleurigheid van zon als onze bron zij delen sfeer genereren goede vibraties laten ogen warm schitteren…

ik zag haar lopen in de cape met bont van vreemde origine mijn verlangens plaveiden het pad dat zij nog had te gaan plotseling stopte ze draaide zich om zonder gezicht slechts de voering verwaaide lichtjes in excuserend gebaar toch kende ik haar had de voetstap gemeten maar het gezicht vergeten ze liep door naar de gekozen…

ik heb nog achterom gekeken hoop dat schaduwen toch niet zijn meegegleden de stille openheid van ons contact is het contract dat wij zijn aangegaan in ons bestaan altijd breekbaar in het hectisch manoeuvreren niet voor grenzen maar om de ruimte te proberen een enkel woord of klein subtiel gebaar is soms niet genoeg om misverstanden…

wij dansten het gras groener dan het ooit was spaarden margrietjes met een ingehouden pas wisten de lucht strakker dan de hemel totdat het eerste blauw door de zon werd gekust toen was het gedaan met de rust en barstte het leven los om alles in te halen na hagel en vorst lief ontdooit de muziek in de vrije natuur na maandenlang…

ik heb de roodgouden waas door succes van het scherm gehaald de prachtige boys en girls die avondvullend aanwezig waren zijn ineens verdwenen het grauwe blauw van de gewone mens wordt eindelijke de hype een trend waarin jij jezelf bent nergens meer op lijken geen maniertjes en gebaren of het nadoen van de dansjes naar hun pijpen…

ongrijpbaar was de lach waarin ik het eerste sprankje lente zag een glinstering in oogcontact de groet die kaatst in spiegels van de ruiten die buiten door het eerste prille groen van bomen raast de takken af en dan op straat licht echoot in het water van de wallekant waar ook de zon zich glinsterend laat zien in de nog wat…

ik nam je hand pakte je land met zijn zonnige stranden toen ik jou in de warme zomerse zee liefdevol kuste jong en onervaren trotseerden wij de gevaren van onbekende gebruiken en culturen want de avonden waren vol liefde en zachte vuren ik kende in olijven en palmen de paradijselijke kant besefte ook dat ik liep met een traditioneel…

nog wist hij zijn naam in het stof van de tijd profilerend te schrijven zijn woorden werden gezien door fanaten gelezen helaas niet altijd begrepen onthechting had het mes in logica en syntaxis gezet het verhaal in opbouw geplet zijn referenties werden xenofoob de aardse samenhang verroestte tot schroot nog lang bleef zijn…

in het verlopen van golfjes herkenden gevoelens het spreiden van strak geleide emoties naar een glad oppervlak dat rust in zijn spiegeling had waar niets zomaar buiten zijn oevers trad een diepe zucht gaf eindelijk lucht aan al tijdenlang steeds weer oplopende spanningen even vrij zijn zonder belaagd te worden door de fobische…

ooit ben jij in mijn plaatjes gekomen viel jouw verschijnen mij op in het anders kleuren van de wereld een dag zoals velen waarin wij kijken door enkel de realiteit met de laatste herinneringen te vergelijken ik zag een stel ogen die met vorm en intensiteit een zeer uitnodigende sfeer creëerden in aangenaam verwachten die krachten…

het was stilte die lachte als zij even geen behoefte aan woorden had het waarom van deze verstoring van rust ontging haar en toch werd zij dit bij zichzelf bewust het steeds sneller zoeken naar verstrooiing en vertier bleek de jagende motor hier in het botsen met tijd overspannen door emoties heeft zij eindelijk de knopen van…