Alle inzendingen van wil

zag je de lamellen langzaam sluiten zo denk jij de wereld buiten maar ik ben in je hart voor samen uiten geen zee gaat ons te hoog nooit buigen we voor stormen we dijken onze normen met stenen van geloof en hoop gooi je huis weer open dan kan ik binnenlopen als je lach me weer ontvangt…

het genie is niet gek bouwt kastelen van stenen die ooit zijn gelegd gebakken van lucht in de heersende wind gedroogd in het sterven van testamenten die censuur nooit zijn ontvlucht kom maar mijn deeltjes zo breekbaar en fotogeniek ik golf weer de pijn schreeuw de muziek van nog steeds niet begrepen te zijn…

heb jou mijn bundel gegeven in eigen beheer de sneer van de wereld deert me niet meer waar woorden ontmoeten in samen begroeten vindt poëzie onze warmte weer…

krab ze maar tot sporen rood gaan spreken in woorden wat is aangedaan nog vloeit bloed uit striemen die niet in tijd zijn meegegaan littekens die wij samen strelen weer laten helen in een nieuw ontbloot…

zag ze verschijnen de deeltjes die golfjes worden in het grootste versnellen van ooit hoorde de opmaat van snaartheorie luisterde naar de muziek die ooit ons heelal zal verblijden waar blijft het genie die dat orkest zal dirigeren die weet hoe golfje en deeltje in akkoord kunnen vibreren om onze heelalmuziek te genereren…

de party is nooit over omdat jij met vingers knipt gelakt in rode kleuren je blik uitdagend is de mijne vragend afwachtend naar een nieuw gebeuren je strikt mijn das op blote bast ik adem zacht je meest intieme geuren exotisch is het woord chaotisch wat gebeurd als jij met vingers knipt onze party is nooit over…

nog is het laken wit de handen aan mijn bed zijn bruin zie zon in lach en woorden zij dansen rustig zomer in bezig zijn met mij maar als ik wakker word zijn vele bladeren gevallen gestorven in hun herfstpijn mag dan na al dat gaan de eerste sneeuw weer even smetteloos als mijn laken zijn…

zag je hand de vingers wenken kleine kootjes ongeduld nagels nog verguld met rode lak de kleur van lippen in je lach altijd zo innemend maar gaandeweg steeds meer bevelend met het laatste van je kracht nog dwingend spelend tot jij wilt gaan met ogen licht van eeuwigheid handen open en vingers eindelijk gespreid…

hij is de tattooking van duizend woorden zelden uitgesproken omdat weinigen hem hoorden beschreef op lijf en onderdanen zijn gevoel kleurde onderhuids een een eigen koninkrijk in blauw en rood van verre zee met verlangen naar het groen en in het doen neemt hij je mee naar daar waar hartsverlangen eindelijk gestalte krijgt tekent…

breide met vleugjes wind het blauw in witte wolkenogen haakte een horizon in roze rood de lijnen zacht gebogen punnikte de staarten van buien die hun regen laten kantte af in donker uitgevoerd zigzagde de lange nacht met alle draden die ik over had is de zon begroet voor weer een nieuwe dag…

het waren geen luchtkastelen daar waar dolende ridders hun zwaarden nog streelden met bloed aan de handen en knapen bogen nog spanden hun leven verpandden aan de trillende snaar zij verspeelden de slag voor zovelen ja ik staar naar de zielen die dolen omdat zij werden bevolen te schieten op lucht de vijand zat ondergronds in…

vond je edelsteen in een bedding van alleen jaren water stroomden langs je heen zonder je ooit op te glanzen eindelijk zie jij de zon in jouw kristallen dansen de setting is nog niet compleet maar ik polijst met warmte de karaten die ik weet…

je wiegde traag weende dauwe druppels in de morgenstond de zon warmde nog vaag maar je ging open in bloeien keek verbaasd lichtte op in kleur ik heb je geur geproefd had ineens geen haast…

heb de trollen begraven ze spookten door mijn nacht hun vuren laaiden hoger dan ik de werkelijkheid ooit zag zij smidsten donkere dromen zodat ik dacht te komen in jouw tijd maar in iedere zonsopgang werd ik afgerekend op wederzijdse eerlijkheid heb ze begraven hun vuren staan lager de nachten zonder strijd…

zag de bui al hangen een warme zee verlaten strand zij liepen hand in hand het koude binnenland door duinen waar het geel nog triomfeerde en herfst voortijdig te plots interrumpeerde met regensluiers die het stel niet interesseerden door zomer zongebrand komen zij oogsten ja hand in hand elkaar weer winteren beloven nu stralen…

raap de paniek in je ogen de scherven van schrik in je blik nee niets meer gedogen in gaan is het nog altijd zoeken naar stukjes van ik maar ons fundament geeft vertrouwen in van elkaar houden totdat jij jezelf weer kent…

mag ik je ontvangen zacht in mijn handen waar vlinders nog spelen met de wolken in je hoofd die jagen de storm uitdagen als rust is beloofd strijk maar neer toon me je vleugels ben trots op de kleuren ja je bent thuis in de muis van mijn hand geland in ons bedje van geuren…

je knuffelt vlinderkussens trekt het dekbed strak opzij kent de fladders en hun rusten weet ze landen steeds nabij ik zie hun kleuren in de warmte van je ogen kom laat ze maar voor even vrij…

zie de hoogste toppen waar lentegroen de zomer nog trotseert weet het gele bruin in onderlagen waar het vleugje herfst al is gepasseerd voel de draden van de spinnen die hun web bespringen voor een rijke oogst maar in het loof vind ik de kleur van zon ruik nog de prille geur waar alles mee begon…

we zagen de ballonnen gaan hete lucht droeg hen naar boven de rode was het hoogst reikte nog aan zon voordat het donker haar beklom lichtte op in langzaam dalen wij ervaarden hoe warme grond haar passievol weer binnenhaalde…

heb jouw bliksem gepakt in het kraken van donder brandde mijn handen zo sloeg jij in nog statisch sta ik apathisch wacht op ontladen zie de flits in je ogen en weet de bui drijft snel over…

ik bak de stenen zelf weer heb genoeg geraapt met wat voor handen was uit rotsen die een levenlang partij beloofden in voegen slechts een fraaie schoorsteen deden roken de fundamenten delen we steen voor steen zal ik gaan bouwen met specie om samen van te houden zie je ogen in het nieuwe licht verschrikken door de open ramen…

ze asfalteren nu het pad van onze dromen rozenstruiken worden weggenomen het duin dringt aan met zand van strand dat vogelvrij danst in de wind vleugjes zomer heeft meegenomen van eerder samenzijn in paars en geel gaan wij weer bloeien want niemand kan ons snoeien…

er zijn vleugjes wind die spelen met dromen razen over land en bekomen in de luwte van je uitgestoken hand ze landen zacht lopen over vingers dansen langs levenslijnen van je pols verder naar boven je ellebogen lossen schouders in een warm en graag gedogen maar strakken soms de spieren aan in een niet verder gaan dan gaat het…

je was altijd een bloem aan warmte en koestering gebonden maar nu hebben eigen wortels eindelijk de goede grond gevonden groei je grandioos laat de bladeren maar kleuren en lucht je eerste geuren keuren je bloemt pracht en hebt jezelf in een volwassen perspectief tot bloei gebracht…

zag je gaan in draf de ogen wild slanke benen die op veel adel konden bogen ben met je meegelopen in bewondering je stopte voelde in rust mijn zacht bestijgen maar in galop hoorden jouw oortjes het eerst ultieme hijgen…

kies de kleuren van je lucht breek de zonnestralen maar vlucht niet in verdwalen neem je eigen rust voel de wind weer met je haren spelen ervaar leven in een eigen kleur doe de deur en ramen open ga in godsnaam in een toekomst nu geloven ontsnap want dit vasten hebben we al veel te lang gehad…

in vleugjes wind vond ik de boodschap zij rook stervend kleurde herfstend in het gelend groen blies torenhoog de geuren van het onbekende verkende in nieuwsgierigheid de plaats van ooit bestemmen helaas de beul is er en stropt de knopen maar weet dat jij dit keer het lot weer in een nieuwe lente zal ontlopen…

in de luwte van de zonnewind waar veel manen schijnen ben jij mijn kind geboren tussen sterren die verbleken nova gaan expanderen imploderen naar een nieuw bestaan ja licht maar op met jou wil ik in zonnetijd de eeuwigheid met onze liefde evenaren…

wij branden al inferno's die hitte hebben we gevoed de warmte deed goed in eigen zweet en tranen kwamen we samen in het stromen van ons bloed nog heeft het rood ons niet verblind dansen blauwe vlammen zachtjes hun verlangen laat de wind ons raken dan kan het vuur in eindelijk ontwaken een laatst inferno maken…