Alle inzendingen van wil

het grijze veld had weer een bloem nog bloeiend zonder steel grijs werd wit en zwart de bloem was dus teveel…

je telt tegels tot oneindig wilt verdwalen in de zon schrijnen doet de pijn verdwijnen je mag niet weten wie begon vandaag is gisteren vergeten alleen maar morgen telt je ogen hebben het geweten zijn handen hebben jou gepeld je haat het stomme hijgen doet alsof je er niet bent je maakt je los uit deze lijven wil niet dat hij je zo kent…

stormde in gebroken takken joeg vogels onvermoeibaar naar de kale vlakte schoonde land en erf van ongerechtigheden in mijn spoor van pas verleden nog razen wolken langs het zwerk verregen ik het klokkenluiden van de kerk maar mijn werk is gedaan de schade lijkt beperkt leg mij langzaamaan te ruste laat winden nog wat zuchten ik…

ik schaduw zijden voel het lijden dat geen licht meer kan verdragen stop de pijnen die om meer verdoving vragen breng rust en stilte terug dan ontvlamt de geest zij weet het lichaam is al veel te lang geweest wil naar het warme licht vliegt in paradijselijk bereiken uit de tunnel zonder zicht schaduw heb ik meegenomen maar op…

je ornament barok in lange rok en krult uitbundig in je rondingen monumentaalt in rijk en warm bezit ogen stralen uit het donzig wit haren opgestoken ogen iets geloken met fluweel gevoerd de taille ingesnoerd zo open je de dans op het gala van de eeuw de prima donna van het bal maar voelt al binnenin het eerst verval…

ik kijk altijd naar boven al in mijn wieg zag ik heel hoog je ogen mijn eerste stappen aan jouw hand voeten die mijn vrijheid kozen jij wilde dat de bomen hoger zouden reiken dan mijn aards begrijpen zag verlangen in je blik je maakte mij onzeker dat moeten gaf me schrik voelde pijn als ik niet kon voldoen aan wat jij dacht…

zoek ik je ogen om mezelf te zien je hand om eigen warmte te voelen vind ik in jou wat er niet is misschien regen heeft me weggewassen ontspiegelt mij in dunne plassen zonlicht heeft mij anoniem verdampt wind verslijt gestaag mijn weerstand erodeert de jaren tot herinnering verstuift mijn leven door versnippering ja ademt dagen langs…

mijn voeten stranden en verzanden in een zuigende zee ik wil met je mee in het dansen over golven springen in het schuimend wit zie je gezicht in de zomer van morgen je stralende blik zonder zorgen voel weer je huid in de warmte van zon smeer de gevaarlijke stralen eruit jij dook meteen in de koelte van water ik kwam maar…

de maan vervleert door klapwiekende muizen stralen korten schaduw tot ontkleurend duister de grond is nog warm als licht zich spiegelend aan de hemel de aarde een laatste veeg geeft maanlicht versijpelt in vallende schemering een ongebroken witte roos in geel verzachtende reflectie roos en maan zijn roekeloos in hun oplichtend…

ze schrok vloog op zag de hagels van het schot haar verenkleed roodbruin verteren vleugels scheerden kort de vlucht het suizen klonk vertraagd als ruisen van een schaduw door te zware lucht ze vloog haar weg schreef cirkels pijn fladderde en duikelde struikelde het gras voorbij ontvlamde zacht gespreid in doodse stilte…

je wintert warmer dan gedacht valt in regen naar beneden daar waar sneeuw is verwacht je vorst nog voor geen ogenblik slechts een enkele ochtend had een wit gezicht want jij kunt niet vriezen in een warm hart door alle lieve lentebloemen die ik bracht open het seizoen en weet dat vorst is afgelopen samen breken we een nieuwe lente…

je had de herfst al afgeschreven de oogst is uitgebleven maar de winter is niet koud de eerste bloemen heb je al gezien misschien te vroeg in de natuur nog clandestien het hagelt soms maar sneeuw is niet gevallen en koning vorst regeert op andere plaatsen zijn vazallen mag ik je nog een lente bieden groeien in nieuw samengaan bloeien…

ben weer teruggegaan heb eeuwen van vooruitgang van de hand gedaan uit de gouden driehoek mayaat de cultuur in het zacht glooien van hun heuvels helaas nog maar van korte duur ik azteek hun geniale bouw in schitterende tempels daar waar wij middeleeuwden bleven zij beschavingstrouw matte riet tot boten met hun ronde neuzen paasde…

je kwijnt in helderheid ogen fletser als in spijt de zon kan zelfs zijn licht niet aan je kwijt het gras buigt zacht je sporen huilen dauw omdat de kleur licht groenig aan je voeten kleeft bladeren dwarrelen rust ritselen de stilte in vergeten drukte speelde hier plezier je adem slaat de wereld aan met kille somberheid het dreigend…

je obeliskt op grote pleinen pilaart mijn liefde in het kleine tempelt rust voor hen die zoeken en in meditatie anderen ontmoeten piramiet in groots begraven geschoond met zweet van generaties slaven toch ontspring je weer de dans lacht de ruggen toe van niet geziene geesten cultuurt de tijd met heel je wezen in onafgebrokenheid…

je hand ligt op mijn kruis voel de draden trekken aan mijn armen en benen ze glijden langs het bekken naar beneden ik ben van hout jij hebt mij bekleed met hart en ziel je stem gaf mij karakter in het strakker trekken van de lijnen in mijn lijf het houterig verblijf jouw kruis laat mij dansen met anderen sjansen je stem daagt…

ik teken net het nieuwe jaar in prille lijnen weet dat lente zal verschijnen maar de takken zijn nog kaal somber is de lucht het licht is nog tekort om warme zon te schijnen maar waar ik stop knopt al een blad dat wacht op het winterse verdwijnen…

je handen leken heel nerveus ze waren snel speelden hun spel en met intiem gebaar ontvouwden zij geheimen je ogen hielden mij gespannen op mijn plaats ze daagden uit verlokten mij mezelf te vergeten jouw spel ik had het kunnen weten was gevangen in jouw blik met passievol gezicht joeg jij mij heen en weer kwam keer op keer en kreunde…

verre geluiden verhalen van stilte bemuren de leegte houvast door begrensd stilte hangt mazen in het net van de tijd weeft draden van rust in het patroon van bestaan breng me jouw stilte ik geef je rust kom we gaan leven als de haast is gevlucht…

er is een noot die jengelt om een melodie van wie het witte doek dat nog steeds wacht op streken van de Brood ineens is er de vlam die vuur ontsteekt en Brood weer leven deed in verf op de kwast klinkt melodie die op papier de noot en componist maar steeds vergat…

heb al mijn kruit verschoten in een spetterend nieuwjaar zag mijn sterren in jouw ogen stralen de klap kwam zonder dralen het oude jaar ís uitgegaan in zachte weemoed hebben we de deur achter haar dicht gedaan katerig gaat nu de eerste dag weer open vol beloften en nieuw hopen jij was de laatste vuurpijl die ik had jouw vuurwerk…

ik heb je zien ontwaken in de verschraalde wijn van halflege glazen asbak vol agressiepeuken waar de laatste rook vervloog uit woorden over samenzijn met de geur van oudjaar in je haren wapperen je handen nog herinnering ogen blikken toonloos twaalf uur en wat er over is van van ons sensationeel begin maar op de bubbels van champagne…

mag ik een kersttak voor je breken voor even al die glittertjes vergeten jou ruiken aan het groen nog is het vers maar in gebroken zijn zal zij ook sterven in en met ons samenzijn het oude jaar nog schittert bling in volle glorie een verlate kerstceedee zingt zachtjes de victorie van zijn komst op aard mee maar op de drempel…

verknisperd tingelding naaldgegroend verlicht verkruimelt kerst tot zwaarvertafeld geestesfeest nachtvergallend flonkerballend hellevuurgestookt tot winters mid stereogesticht tezamen allemaal versnikkend in het overgangsejaarsgelal vernieuwjaar in gelikte hielerij geflikte spielerei door anonieme durfals…

je hand ontrimpelde mijn huid streek zachtjes glad wat in groeven van verdriet zijn bedding al gevonden had ontkleedde mij ging teder plagend langs mijn borsten tepels richtten zich fier op door het laveloze dorsten cirkelde steeds lager langs mijn buik vertoefde diep tussen mijn benen ik haalde jou binnen bereik tot onze passie was…

je week glimlachte als ik niet naar je keek je ogen vroegen meer dan ik kon geven schuchter bood je mij je hart de diepte die ik voelde was door kou verstard je wist je leventje compleet koos voor harmonie zwijgen bij problemen beloftes had je serieus te nemen je kwam jezelf tegen koos vrijheid in je leven meer ruimte dan…

je rolt naar binnen in een glazen bol ik zie je vaag verstopt in kleuren van beweging je vertraagt wordt man het naakte constateren zonder schaamte breekt je los passie gaat floreren ik koester zacht wat jij als hard in mij wilt schonen kus je mond in zoenervaren natte dromen we komen tot de uitputting gaat lonen…

de straat verloopt in gevels en in stoep kaatst eindeloos anoniem laat ongezien verblijven potten vangen knikkers op krijt verkleurt de kop in tekening heel nonchalant op het trottoir gedropt bomen werken zoetjesaan de tegels uit de stoep je schopt er tegenaan of trapt in hondenpoep blikken dromen aan de kant gepoetst in stille uren…

de witte dagen zijn voorbij gegaan in groen en rood nog kerst de boom herinnering in wat zich eens in sneeuwrijk aanblik bood zij piekt een nieuw begin in weer een oudejaarse dood het vuurwerk wordt groots mag ik je hand in deze dagen met samengaan de tijd even vertragen in gedachten over ons vuurpijl maar verlangen zodat niets…

ik hoorde jouw woorden gedachteloos gaf ik betekenis diepte ze uit naar mijn idee jij bent anders jouw woorden verbuigen mijn waarheid draaien gemakzuchtige leugens terug ik dacht jou maar jij bent niet door mij jij raakt in wat ik jou laat zien niet mijn gevoel maar jouw beeld reflecteert tot eindelijk zijn mag de…