Alle inzendingen van zywa

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Het filmnegatief laat het stralende licht uit -- onze ogen zien.…

Die mengeling van beste wensen bewondering en medelijden - gistend en borrelend in mij zodra ik haar zie Mijn maag en keel draaien zich om Ze misvormen mijn menselijkheid Haar ogen schieten sneller dan mijn gedachten haar hoofd reikt om de hoek naar de zon, een rots luiert in de holte van haar rug Knikkende knieën Het ene been slingert…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

Het licht verandert, geritsel van de bomen -- onweer in de lucht.…

Mijn wintergedachten gooi ik weg de planken in mijn hoofd sop ik af ogen, neus en oren gooi ik open voor de lente, kom zacht in lange halen met je nagels over mijn rug tot het genoeg is Dan mag je verdergaan mij van mezelf laten genieten en langzaam verloren gaan in mij in mijn verloren zijn in jou nergens en overal uitgestrekt in een…

De Bulleboos stormt als een stier naar voren, de horens vooruit - een Goliat, wiens speer sterker is dan de steen in de handen van zijn tegenstander Hij ziet zijn eigen zwakheid niet kent zijn eigen waarden niet en gelooft niet in de lessen van de vergeefse eerdere strijd van vele grootmachten tegen de kleine landen die ze verachten…

Ze zong hartverscheurend mooi de droevigste liedjes, en ik speelde met haar in de band, onderweg lag haar hand in mijn hand Ik was gelukkig, overal vrij en met haar, ach, voor een korte tijd ging ze weg en ze kwam niet terug Nu zing ik maar droevige liedjes over haar We waren vrij, overal was alles, en niets te verliezen want we waren…

Mijn stofwisseling stokt en dan ben je nog niet jarig Dan valt er veel te wensen Mijn staart verslapt Ik spring niet meer en doe me niet meer tegoed aan de wonderen Ik raak ondervoed mijn vel raakt los Mijn vriend raakt ongerust terwijl hij me streelt Ook mijn gedachten vermageren Tot spoken, tot een horror hoe het af kan lopen…

Boeken vol schrijf ik mijn verbazing op Het lijkt te zijn wie ik ben - voor zover ik weet (sinds mijn zesde jaar) Ik begreep de juffrouw niet en mijn ontploffende vader mama en mijn grote broer Waarom had ik niet mogen zeggen wat ik wist en wat waar was? Ook niet als ernaar gevraagd werd! Dat de buurman dronken was dat die ene jongen…

Hij houdt vol, dat hij haar troostte, maar zij vluchtte -- ontdaan van hem weg.…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

Alles wordt maar mooi genoemd, en wat mooi is heet -- tegenwoordig leuk.…

In het noorden .....word je nu eenmaal .....beschoten door zwermen drones In het westen .....word je nu eenmaal .....opgesloten en verjaagd In het zuiden .....word je nu eenmaal .....verkracht en vermoord In het oosten .....word je nu eenmaal .....gemarteld en uitgehongerd Nergens .....zijn ziekenhuizen en scholen vrij .....niets is heilig…

Mijn avondwandeling door de straten en het park: alle schoonheid van de dag is aan het verdwijnen in de schoonheid van de nacht die duisternis vol leven dat de wereld heeft veroverd door het licht te koloniseren Uit de schoonheid van de nacht ga ik slapen om daarna uitgerust de schoonheden van de dag te beleven en er s avonds mee rond…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Alleen de liefhebbers weten er iets van, de anderen lopen eraan voorbij en tasten het aan Ze weten niet wat ze doen s Avonds bekijken ze wel eens een documentaire over iets dat er niet meer is, maar hun ijkpunt verandert niet: het is van voor hun tijd er zit geen toekomst in Dus laten ze het verdwijnen sluipenderwijs gebeuren, alleen…

Was mama te sterk voor vader, een gevaar dat hij wilde bezweren met fatsoensregels insnoeringen van haar vrijheid om buiten zijn zicht iets te ondernemen? Wat zij doet moet gebeuren in het volle licht in het volle zicht van bekende ogen Orde en zekerheid Zuinigheid met vlijt Alles in vaders woorden Alles in zijn taal Alles op…

De zon zegt zo veel, maar de maan verspreidt een licht -- dat naar je luistert.…

Mijn werk is me niet te veel Het is me te weinig resultaat en bevestigt juist wat had moeten veranderen Het zijn nieuwe zakken voor verzuurde wijn Het helpt geen problemen de wereld uit, het stelt de managers gerust En daar leef ik van, daar word ik ongelukkig van en het personeel nog meer .....na de wandelmeditatie .....over de missie…

Er hing een luchtballon stil in de lucht, bij wat inventaris op de kinderkopjes stapten we uit de oldtimer, achter ons stond mijn oudere ik op de ijzeren brug te kijken hoe wij met de hond rond- keken in de nieuwe wereld die half gedroomd half in baksteen oprees uit de mist van het oude Belgische land onder de wolken van de tijd…

Waarom het nieuws te groot is voor een scherm, te groot voor een getal? Waarom het puin te klein is voor de schade, te klein voor de doden? Omdat contracten rondspoken de kapiteins niet varen, maar jagen, en stormen de zeilen verscheuren Omdat de eisen veranderen en fouten steeds ontglippen aan het verstand Omdat je nooit weet wie…

Nog merkt niemand het op, maar ik heb het in me de briljante ideeën en het gezag om de dingen te laten lopen zoals het hoort, tot in de puntjes uitgewerkt in rapporten Mijn promotie is een kwestie van tijd, mijn werk zal gezien worden het is er al in mijn hoofd, klaar om bekend te maken, beleefd rekening houdend met iedereen…

Ik dop, jij dopt, wij doppen onze boontjes liever zelf We willen wel aandacht, maar mijn hoofd staat daar niet naar als het me niet zo goed gaat al zou ik een vriendin graag bijstaan wanneer het haar niet zo goed gaat Ingewikkeld is het wel om gelukkig te zijn en te veranderen om gelukkig te zijn of niet…

Dorre kleuren kale grens- heuvels na de winter kleine vlekken, gatenijs en bevroren modder Oefenen om het land te verdedigen tegen barbaren altijd tegen barbaren die van binnen zijn wat wij van buiten lijken te zijn: primitief in takkenpakken machtige Enzilochmannen het klassieke lopende woud met grote warme handen en wapens bewezen…

Mijn vrienden leven als buren een seconde van mij vandaan Ik kan zien of ze thuis zijn in de Wije Nik dat aankoekende weefsel van wisselende hoop dat drama van ons leven als een behendigheidsspel: ik ben ik en ik is wij, een wereld vol bruggen tussen soortgenoten Maar de wegen raken in verval Over fysieke grenzen heen reizen we…

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak van zijn leven en het succes van zijn plannen om daar een eind aan te maken Het is verschrikkelijk Voor mij klopt het niet Voor mij had het anders gemoeten Samen, op de een of andere manier Ik herken hem soms in een voorbijganger die mij ontglipt Zelfs als ik meteen op hem af spring en een kus…

We vieren het einde Met school en de leraren kijken we in de toekomst plakken pleisters van beste wensen op de wonden van vriendschappen beloven niet te krabben ....We vertrekken met bloemen ........en gaan elkaar missen We vieren het einde Dag collegas, op jullie gezondheid en geluk! We praten en lachen zoals altijd alsof het…

Pas nu ik uit het raam kijk en geen gracht zie met zwanen, peddelaars en mensen op het terras voel ik dat het echt is en ik niet logeer in dit huis met een trap en een vreemde wc Zoë denkt aan vriendinnen op de andere school na de vakantie Coco zet geurvlaggen om de tuin Roesje mag nog niet naar buiten en wij zien onszelf terug…