Alle inzendingen van zywa

Alle begin is moeilijk, maar zou zijn hart meegroeien met het mijne en gevoeligheden die niet passen toch een warme plek geven? Kan het groot zijn als een olifant? Dat is het al, trompettert er een ja ha ha ha, stampvoeten de anderen oma Fant blaast mijn haren door de war blijf niet zo hangen in je vragen zegt ze, kom liever mee Ze…

Over de graven, over de tijd heen: klimop – van de verhalen.…

Het is vanzelf gegaan het africhten van mijn lichaam het eten, poepen en slapen op vaste tijden, de grenzen die me straffen als ik er overheen ga om bewust te genieten van de vrijheid die ik niet had als baby, toen ik nog zuiver een waarnemer van de wereld was, een stormend rustpunt een hemel van de grenzen hemel van de constellaties…

De lente begint hongerig: nieuwe blaadjes – eten de bessen.…

Hibbing is zo'n nergens maandenlang begrensd door kou die alles stillegt en de straat aan beide kanten laat verdwijnen in sneeuw Het verzet en de dromen van de tieners bevriezen Ze houden hun kleren aan in bed en moeten het doen met ijsbloemen op het raam De buren wonen te dichtbij om vrienden te zijn Oma houdt ze in de gaten boodschappen…

Dieren en mensen ademen lucht in en uit – En dan stormt het soms.…

Je verbleekt, kruipt langzaam weg uit de anekdotes en de foto's die overblijven voor vreemden, later ook nog ontdaan van onze herinneringen alles verteerd tot iets anders jij en wij opgelost in nieuwe levens met hun eigen verhalen waarin wij zachtjes fluisteren eeuwig zullen we fluisteren in het voorouderlijke koor van de menselijke…

Ongenodigden hebben geen enkel idee – wat wie hier graag wil.…

Het jeukt in mijn hoofd de wereld draait en buitelt om de marges van aanzien en wetten en bekende kunstenaars dansen mee ze willen iets maken voor duizenden jaren, voor iedereen een as van eeuwige waarheid en schoonheid, beschermd tegen…

Heerlijk, het ruisen van zee, auto's en bomen – ik ruik waar ik ben.…

Jíj hebt een hoofd, met alles: wangen, kin, en oren, neus en ogen die jouw positie bepalen Dat hoofd van jou is vol: er zit een tong in, met tanden en heel wat hersenen, maar zelf heb ik dat niet Zelf ben ik dat niet Wanneer ik denk aan de binnenkant van mijn schedel, is daar niets: een leegte En als ik me erop concentreer heb…

Een vreemdeling kwam voorbij: wij keken, hij ging – waar wij niet durven.…

Getrouwd, soms samen gelukkig met elke dag met onze kleine Kaja tot vrijdag of zaterdag de week weer voorbij is en hij boos wordt Hij maakt haar bang ik wieg haar en pak de tas die klaarstaat ik heb een sleutel Mijn ouders kennen het schuren van tradities en verwachtingen ze lieten ons op vakantie gaan maar we liepen over strak gespannen…

Herinneringen razen rondjes om het huis – trillen voor het raam.…

De wind roept mij naar buiten het is precies de goede wind om te lopen in het wonder van de lange lanen die de lucht betoveren met dwarrelende bloesem en in mij ingehouden gaan zingen van vreugde gemengd met verdriet om het vallen, weg van het leven, weg van de bladscheuten het dwarrelende besef dat het bijna voorbij is hoe graag…

De foto opent mijn herinnering aan de vrijheid van het strand de ruimte waar alles kan waar ik mijn fantasieën opjoeg tot ik ermee wegvloog de hemel in maar er zat altijd een strik om mijn enkel, met een touw dat mij weer omlaagtrok en als ik een aanloop nam en in zee sprong, spoelde ik na een tijd vanzelf terug naar de familie aan…

Langzaam luidt de klok langzaam stappen de ezels voort onder zwarte dekkleden Hoog is de dichte koets Boven is Boven en Onder is Onder Huilend dragen we de lange sleep het circus door, we wisselen van hoed, rollen het testament uit en staan stil voor een groepsportret Het leven gaat door, onder tromgeroffel rijdt de koets rond, sneller…

Terug in het huis, zwijgend vullen we dozen – met mama's leven.…

Met touwen in het donker hijsen kerels het doek omhoog langs de palen van de circustent het rode heiligdom van de bende dwazen zoals de mensen op straat om wie jij en ik niet mogen lachen de veteraan die de oorlog verloor de zilveren diva met haar pruik de vagebond, de dommekracht en alle mannen met het gezag van een snor uiteindelijk…

In de lente betoveren de populieren met pluizen de stad, onze kleren worden versierd, we zijn op de helft van de vastentijd, het is feest De winterheks trekt door de straten naar haar hoge stoel op de brandstapel, iedereen lacht de harmonie zet in, en wij dansen in de stinkende rook die alle kanten op waait het wordt een jaar als altijd…

We zijn ons eigen publiek van ons is de stad, de fontein speelt mijn toneel, het mag niet maar de nacht is warm en ik heb er zin in Marcello komt de trappen af hij kijkt liever, maar toch bukt hij zich, zet zijn schoenen naast het glas melk en stapt het water in Strelend vouwt hij zijn handen om mijn hoofd, nog zonder me aan te raken…

Ik kom je nog een keer proeven in het geroezemoes van de avond aan de Abracadabar, het ruikt er niet zoals toen, maar zoals jij boven alles uit bloesemde zo zingen de zinnen rond die zich in mij vlijen tot wij twee straks overblijven en samen naar huis gaan Ogen, lippen, borst en buik tranen om stoere zelfspot ik leg alles in de schaal…

Bij het nachtlampje lees ik jou in mijn agenda’s, ik streel de deken over jouw lichaam en lig tussen de lakens wakker op de harde vraag wat had ik meer moeten niet doen maar zijn vandaag? Ik luister naar jou en de wereld van voetstappen, een deur het doortrekken van de wc bij buren en de stilte van nietsdoen naast de onrust in jouw…

Dat gevoel van vergelen en vallen tot een tooi om mijn voeten de rijkdom van wat was, wat niet ontbrak, dat ken ik goed maar ik kijk er niet naar zoals mijn vrienden doen Zij zakken maar even mee in mijn schoonheid en dankbaarheid en gaan dan gauw weer aan de kant staan kijken in de put waarin ik knoppen bot Dat gevoel van hard werken…

Soms word ik gek van al het leven dat ik wil leven, maar dat niet past in de tijd die er is Emoties lopen me in de weg ze woekeren en vullen de tijd die er is Ik moet ze kwijtraken met liefde want met harde hand lukt het niet in de tijd die er is om mezelf open te breken en mijn aandacht te verleggen naar de zon in het leven van…

Je bent zo zacht en teer jouw huid in mijn hand jouw volle lichte gewicht jouw warme verlangen naar de extase van toen jouw bronzen lichaam in Verona onsterfelijk was en ik geknield voor jou tussen jouw benen oploste in liefde. Traag na het snelle bewegen streelden mijn handen de geur glad over je uit en weerloos ging ik naast jou…

Lakens tot mijn knieën de man die mij wil wil ik niet wakker maken voor mijn eigen verlangens Dan maar in gedachten handtastelijk van het een het ander laten komen en wegglijden in slaapgenot Opstaan in een nieuw leven: hoe ben jij naast mij beland na al die avonden bij mijzelf voelen hoe jij zou voelen wie ik ben? mijn liefde bloot…

Lief, misschien ben jij een engel en ik voor jou iemand die in je gelooft iemand die dat durft alsof het voor altijd is iemand die dat besluit er met de hand een klap op geeft in de stilte van niet weten en juist drommels goed weten dat liefde te groot is en niet anders kan dan zich vermommen in half werk en mislukkingen om…

In de vijver warm ik mij aan de zon als een prins om te kussen een meisje danst waterlelies om mij heen, haar spiegeljurk raakt mij even aan Bogen haar lippen maar naar mij om het zout van mijn huid te likken en de huid van mijn ziel dan vloog ik tovervlinders tot in haar tenen, zalfde en kroonde ik haar, wentelde ik me in haar –…

Betovergroot klinkt wel oud maar hij was jonger dan jullie vijftien jaar, de stoerste jongen van de straat ik altijd de mooiste en dolgelukkig: een meisje geboren op mijn verjaardag We hadden het goed met het geld van Jan uit Nederland de lieve kostganger, mijn vrijer toen stoere Louis vertrok en alleen zijn naam achterliet voor…