inloggen

biografie: Liesbeth Lagemaat

Liesbeth Lagemaat (Bergen op Zoom, 1962) studeerde Nederlands en Taal- en Literatuurwetenschap. Zij heeft gewerkt als journalist, actrice, reclametekstschrijver, accountmanager en docent Nederlands. Op dit moment is ze werkzaam als docent in Utrecht, waar ze drie dagen per week alfabetiseringslessen aan Turkse en Marokkaanse vrouwen geeft. Ze publiceert regelmatig gedichten in De Tweede Ronde en werk van haar werd opgenomen in Gedichten 2001 van het Davidsfonds.
Haar debuutbundel "een grimwoud in mijn keel"werd tijdens poetry international gekozen tot beste poƫziedebuut van 2005.

Inzendingen van deze schrijver

6 resultaten.

Verleden dood

gedicht
Ze wiegden zich, zwierven door tuinen
die ik niet meer ken. Gebakerd slapen,
de vleugels gevouwen in een lied. Nachtzwarte aarde.
Er vielen er veel die zomer. Uit schaduwbomen...

Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot

gedicht
Ik knier dat het een aard heeft. Waar het land verdampt, in asblauw een pluim een veeg
uitgestrooide lijn het zand condens de adem licht de adem in waar. Ik had je uitgerookt
ik knier je lag in splinters narwalhoorn in mosselscherven o.
En de oestervloot van 17-zoveel vertrok, sloeg zich uit en haalde verhaal op het land...

Queeste

gedicht
1.9 met 13 stemmen 4.815
Stilte trok een lichte schil, lijn van grafiet waarbinnen -
je voeten behoedzame dieren, een trilling van lucht was je vinger.
Het oog werd opgetild, in een gondel gelegd, de pupil vloeide samen
met de kleur die nog onbegonnen was van kleur,...

Venus (niet die van Botticelli)

gedicht
3.4 met 10 stemmen 6.819
Plan A; een gat in je gezicht geslagen,
met een voorhamer misschien of desnoods een tennisracket,
je moet begrijpen, het gaat hier om een straf, wij
spreken van rechtvaardigheden. Zinloosheid is...

Snijd alle knopen los

gedicht
1.6 met 11 stemmen 9.658
de nacht een onschuldig anachronisme. Jurken
van grijs, de lichte rouw, in mijn bed krioelt het
van overgrootmoeders die haastige woorden nog
happen, de zwanenhalzen in elkaar verstrengeld....

Afscheid

gedicht
2.3 met 193 stemmen 89.105
Het roze aderwerk: de lijnen met een dun penseel gezet,
en hoe het aan de slapen marmert. Ledematen
die in steen verstomden- de vingertoppen broos, in kringen
heeft de tijd korstmossen, algen afgezet op schouderblad, een...