biografie: Pauline

Zullen we nog een keer uit dansen gaan? ergens op een stille berg? vier voeten in eenzelfde ritme de liefde vierend in de nacht ergens bij een volle maan jouw lippen op de mijne schoenen in het natte gras.…

Dag Meer woorden weet ik niet.. Alleen dat jij niet meer komt is voor mij nu een zekerheid. Dag Mooier kan het niet, Weinig woorden zeggen veel, Geen mooier woord dan afscheid. Dag Voor de laatste keer, Tranen geven je alleen meer dorst, Ik heb mijn les geleerd…

Het is bizar hoe je in de bloemen wordt gezet als je er niet meer van genieten kunt.…

gedroogde bloemen in je haar getuigen van een lang vervlogen tijd. je handen zijn getekend door de tijd een wirwar van vormen en lijnen: rivieren van een eeuw. Botten en vel zijn bijna een. De druk van het leven gestempeld op je lijf. Maar zoals altijd blijft het blauw van je ogen de jongheid van je geest veraden. Een lang vervlogen…

“Tsjilp-tsjilp, fuuut, tsjilp, pwiep-pwiep, fuut, tsjilp. - Kwâââk-kwâââk! - Tsjlp, pwiep, kwâââk.” Ik word in schijnbare verlatenheid vergezeld door een scala aan vogels en enkele brulkikkers. Indien ik het aanhoudend geruis van auto’s op de achtergrond negeer, heerst er een serene rust in het park. De zon schijnt zwakjes door de wolken, maar de…

Verwonderd verfilm ik mijn vliezen, vlees ik mijn brood. Pezig hierna krimp ik in strekkende armen.…

Rode aderen staan op handen, strelen kou. Dat lijf, ik wil niet anders dan dat zijn, het omsluiten, eindeloos tot hier.…

Waterig trekt stilte langs tintelend slapen. IJl flankeren van rechts noch links. Haastig zwermt zich wat waar is en daar en hier steeds. Hijgt vooruit en duwt vlijend in argeloos passen.…

Waar achteloos het staan begint, rustend aan de achterzijde. De zelfkant lonkt mijn liefde vindt, een wederzijds beminnen vlijde. Stilzwijgend diep het fluisteren, op buikhoogte keerkant binnen. Borrelt zeer waar schijnbaar luisteren, mijn liefst verstaan beginnen. Vervliegt in adem ruimteloos. Zwermt armen ver vooruit. Hijgt nauwelijks…

daar sta je dan, net zoals vroeger. net zo alleen, alleen dan anders. jaren gaan voorbij, of zijn het luttele seconden. Daar sta je dan, machteloos. Nog steeds alleen net zo verloren.…

in stilte zwijg ik,in alle talen mijn tong gekluisterd in mijn mond woorden gillen in mijn hoofd maar spreken zal ik niet alleen mijn ogen zijn te lezen lees ze, voor mij, alsjeblieft en zie wat ik je wil zeggen want spreken mag ik niet…

In de warme oceaan van de moederschoot groei ik langzaam groot tot ik sterk genoeg ben om me een weg te banen naar mijn eerste tranen. Beschermd door een schild van leer behoef ik geen eigen verweer, ver weg van het grote mensenleed van de wereld nog geen weet. Twee wezens in perfecte harmonie - een negenmaandse euforie - als een slapende…

Het was koud. Rachel huiverde, toen ze de deur achter zich dicht trok. Ze schoof haar kraag omhoog en dook diep weg in haar winterjas. Ze opende de schuurdeur en knipte het licht aan. Haar fiets stond verborgen tussen de vele andere. Zuchtend probeerde Rachel hem er tussenuit te sjorren. Toen dat niet lukte, werd ze kwaad. Ze stampte terug naar binnen…

,,Judith!’’ Hijgend probeert Veronique haar vriendin in te halen. ,,Donder op!’’ Judith draait zich om en woedend kijkt ze Veronique aan. Als die de woede in haar ogen leest, schrikt ze. ,,Judith, alsjeblieft!’’ ,,Ben je doof? Ga weg!’’ ,,Judith, wat is er dan? Ik heb je niets gedaan, eerlijk niet,’’ fluistert Veronique hees. ,,Ik dacht dat ik je kon…

'Shit!' Peinzend staart Jamie naar de net betrokken lucht. De eerste druppels beginnen te vallen. Haar blik glijdt naar haar nieuwe zomerjurkje. Zuchtend staat ze dan op en trekt haar kast open. Twijfelend beoordeelt ze haar berg kleding. Uiteindelijk trekt ze een luchtig, rood shirt aan. Daaronder draagt Jamie haar lievelingsspijkerbroek. Tevreden…