129 resultaten.
Zingen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
674 Zingen
Je eerste liedjes in de kleuterklas
Over Moriaantje en groen is gras
Zingen brengt blije gezichten
Bij die kleine wichten
Al neuriënd genieten op je fiets
Zingen doe je niet voor niets
Kerkelijke liederen in Latijn
Het geluid kan nostalgisch zijn
Meebrullen op een concert van Guus of Bluf
Songteksten uit mijn hoofd, echt niet…
Literatuur
gedicht
3.2 met 14 stemmen
23.588 Daarna was ik met Guus verloofd
en kende Ibsen uit mijn hoofd.
Later, met Peter, hield ik zo
enorm van Valéry Larbaud.
Maar ik ben nooit verloofd geweest
met iemand die Homerus leest,
en ik heb nooit een man bemind
die Rabelais het hoogste vindt.
Er zijn dus nog verscheiden gaten,
helaas, in mijn cultuur gelaten.…
Voorzichtig woelt de advent
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
2.637 Voorzichtig woelt de advent met zachte hand
de beelden los, uit een ver verleden,
van alle pijn gezuiverd door de tand
des tijds: verlangen naar het heden
van die hoogtijdagen met het tere kaarslicht
in van koude ineengekrompen dagen.
Woordeloos heimwee naar het gezicht
van mijn jonge moeder in die dagen,
en zelf als kind onbezwaard in…
Ben ik een egoïst?
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.240 Diep verdriet
angst om te verliezen
een aanvaring te veel?
geen woorden over om uit te kiezen?
Ze zwijgt te langdurig
negeert me vanaf de bank
stil zit ik achter de laptop
met onzekerheid, vragen en een glas frisdrank
Hoe verlaten zou het voelen zonder haar
ergens in een of andere treurige flat?
wordt het spoedig werkelijkheid?
zal ik…
Arme Vrouw
hartenkreet
2.0 met 9 stemmen
2.506 Wat lijken haar haren grauw!
Dof, de ogen, als in rouw.
De elegante staart van toen,
het fraai gezicht zo koen,
verstopt in een soort pet.
Haar wiegende tred?
Schokt! Ooit zo mooi,
loopt ze thans in zooi.
Die prachtig pralende billen,
ze trillen. Nee, ze lillen!
Wie lief heeft wil ik niet, deed ze.
Wat had kunnen heten, meed ze.
En zie…
Pensioen
netgedicht
2.2 met 662 stemmen
60.513 je hebt een bladzijde omgeslagen
het verleden wordt herinnering
langer worden straks de dagen
intenser het geluk van mijmering
beleef nu dan de jaargetijden
ongedwongen vrij van druk
doe de dingen onbescheiden
leef, geniet van het geluk
mocht verveling je ooit kwellen
op een druilerig moment
aarzel niet om ons te bellen
weet dat je altijd…
Tempus fugit
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.002 En zo verglijdt de tijd.
Vrienden worden ouder.
Lovers, die je nu maar mijdt,
het bloed een beetje kouder.
Als troost komt dan 't besef:
de tijd heelt alle wonden.
Dus met nog ietsje lef,
worden we steeds gezonder.…
Wee mij
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
2.761 Nu ik opeens haar benen zie,
met die ronde, wond're dijen,
zacht, eronder hard, spieren die
soepel door jeans heenglijen.
Met ied're wiegende stap,
zo'n lange, beetje lome,
deinende vrouwenstap,
ze dichterbij zie komen.
Word ik wee zoals een man
dat alleen bij zo'n vrouw kan.…
La bella signora
hartenkreet
3.0 met 16 stemmen
2.042 Kijk, hoe ze daar gaat,
met elegante staart,
het plein over en staat
in dat gevlekte licht,
met op haar gezicht
het masker dat ze wil
ophouden vandaag.
Quanto è bella.
Quanto è cara!…
Dank
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.995 Ik wil knielend op de grond,
zou daarboven iemand zijn,
willen danken voor haar kont:
Er kan geen mooiere zijn.
Ik zou de aarde kussen willen,
en luidop willen roemen,
bij het weerzien met haar billen.
O, die nog eens te zoenen,
snel voor ze straks gaan lillen.…
Nacht in Spa
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
866 Toen het avond werd in Spa en
in de heuvels klom de mist,
besloot de zon te gaan.
De dag moest nu gewist.
De bank in schemerlampelicht
bleef leeg vandaag, de deken
gevouwen, het tv-kastje dicht.
De dagen die hierna verstreken,
bleven lang als deze avond.
Tot de piano een ander vond.…
Oom Nico
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.900 Zulke zachte handen kan een man
helemaal niet hebben, zo breed,
groot, sterk, gekloofd, dat kan
niet. Maar toch, nu nog, ik weet:
Die zo lang vergane pracht,
tuinen die hebben bestaan,
het waren zijn handen, zijdezacht,
die al dat werk hebben gedaan.…
Café Timmer
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.521 In het Rotterdams café Timmer,
heeft het leven ietwat stilgestaan.
De kunst liet hier de tijd maar gaan.
Wie overblijft, doet dat nog immer.
De gegroefde koppen kletsen door,
terwijl hun ogen al zolang weten,
dat ze alleen hier nog Jean of Arie heten.
In het echte leven komen ze niet voor.
Schilder, journalist of schrijver,
zelf denken…
Mobiele meid
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
2.480 Haar schett'rend blingmobieltje in de hand,
boezem strak achter koffie en de krant,
schudt ze blondbruine krullen,
snerpt dat hij niet zo moet lullen.
Ze wacht nu al een kwartier,
vindt het niet zo prettig hier.
Haar lichtend grijze ogen,
kohlzwart omrande bogen,
kijken me nijdig even aan,
zien me niet werkelijk staan.
Dan lacht het mondje…
Dating Babe
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
2.221 Ik kwam laatst een meisje tegen,
ontmoette haar op het internet.
Ze gaf haar borsten een negen,
zelfs haar poes was dikke pret.
Ze wilde sex, en liefst "best veel".
Maar helaas, hongerig als ze was,
wilde ze voorlopig alleen virtueel.
In het echt, gaf ze nog niet zo'n gas.
Zo gaat dat op het internet,
Oord vol lust en honger:
Fantasie…
Het Elegante Meisje
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
3.125 Dansend gaat ze 't leven door,
houdt zó van mooie dingen.
Ze neemt zich immer voor,
dat lieve lied te zingen,
in de zon, daarboven,
van eeuw’ge schoonheid en geluk.
Ze kan maar niet geloven:
De vlam is hier en dol
op de mooiste vlinders.
Hij wil vooral de lol.
Vlinders, zijn er voor de vinders
Dus, mooi meisje zacht,
kom hier, bij…
De Maas
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
839 Als donk're watertorren
liggen de duwbakken
stil te dreigen
in geslagen zilver
voor het eiland
bij de witte brug.
Uit de waas van hoogbouw
vloeit een schitt'rende kronkel;
sleepbootje schuift eindeloos
traag door het perspectief.
Ze wacht, de stille oude rivier,
tot appartemenbouw ook hier
de oevers naar God heeft gebracht.…
Ze lacht
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
2.711 Ze lacht. Ik dacht,
toen ik haar zag staan,
haar benen opwaarts gaan:
Hoe kan iemand zulke
pralende billen hebben?
Zag ik ooit op dat koel gezicht
werkelijk zoveel licht?
Toen plots haar ogen,
niet meer geloken,
maar och, hoe blauw,
even in de mijne doken,
die mooie mond gauw,
de zon weer op liet gaan.
heb ik niets gedaan.
Nooit weer…
Elke liefde gaat voorbij
gedicht
3.7 met 6 stemmen
10.296 Elke liefde gaat voorbij
behalve die van jou
en mij liefde als een
lentenacht sterrennacht
voorbij liefde die een liedje
zingt elke liefde gaat voorbij…
Deun (Lisboa II)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
719 Het stadse duister fluistert
hij luistert
hoe het gloort.
Een merel wil de zoele nacht verdringen
met zijn juichend jubelzingen.
Dan en onverwacht verstoort
gekreun - eerst zacht - zijn rust:
De zoete deun van vrouwelijf in lust
verwekt zijn onvervuld verlangen.
Het laken niet meer onbevlekt ontvangen
zijn vuur geblust
door…
Zang
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
737 Boven twee noten op zijn zang
zong het kruis
dat stond te zwaaien
als een kaartenhuis
in lichter laaie.
Potsier van stier, een kwaaie
zag zij 't zwellen bij haar vent
zijn rozerode lellen fier
dat flemend fluitje van een cent.
En nog voor het minnen moest beginnen
voor ze tot de tien kon tellen
voelde ze bij haar daar woest van…
Leefnet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Hij mocht niet mee
het was van hoger hand beslist
geen specialist wist uit haar lijden
nog wat weg te snijden.
Wat er van dat fout geweven lieve leven
even bleef, het leefnet op het land getorst
een druppelspoor van vocht
tranen op een allerlaatste sparteltocht
aan die overkant op tanden knarsend zand gemorst:
Nooit meer samen zilten…
Levenseinde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Zij die Hem zonder het te weten
heel haar rijke lange leven zocht
lapt Hem van God vergeten
aan een laatste ademtocht.
Dit is geen leven meer
maar altijd schrijnend zeer:
een aan het leven lijden.
Laat haar toch verlijden in de tijd
verglijden in het milde onvermijden
van de eindeloze eeuwigheid.
O, als het toch eens mocht
want…
Ogenlik
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
582 Zij streelt het oog en slaat
op mij geen acht
en ik ik smacht en wacht
geen ogenlik:
ik lik en lik en lik
haar met mijn blik
totdat de ruit beslaat
en zij zoals dat met beslagen ruiten gaat
met huid en haar vergaat.…
Zeebeet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
686 Guur vuur
een zee van watertanden
in mijn lijf
zodat ik klappertand en
gloei, verstijf
school slaand boven scholen
vissen die zich onverholen
uit het water wringend
springend willen vergewissen
of deze rille kippenvellenvis
uit vissen
dan wel zelf te grazen is.…
Spiegellijk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
500 Verveeld
spuug ik de spiegel
en zie een biggelbeeld
dat ruikt naar rotte vis.
Dan klinkt gesmuikt
vergeeld gegiechel
alsof het is
dat ik mijn eigenlijk
bekijk dat klaarblijkelijk
en nog maar voor even
een oerlelijk blijk van leven
lijkt te geven.…
Zoek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
523 Gister viel het doek.
Op zoek naar teven
vond hij de dood
hij werd geen 7.
Die zoveel gegeven
en gegraven had
groeven we en veel te groot een gat:
wat zo’n beest toch met je doet.
Ik hield me goed totdat
de rulle aarde toegedaan
we akelig alleen op huis aan
hond en tranen lieten gaan.…
Stof
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
716 Zo lang tot stof
versloft mijn rouw om jou
zo als een goed te gauw gelezen boek
dat afgemeten in de kast
of zo maar ergens in een hoek
verstoft. Vergeten tranen in ’t vergiet
verdoft verdoofd versleten het verdriet
je bloed de lust de last.
En zo wordt alles grauw om jou
gesust verleden dof.…
Wormvorm
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
555 Ook voor een worm
is vorm een heilig moeten
maar toen na heel wat hopig wroeten
hij op zijn handen en zijn voeten
een wormin ontwaarde
voelde hij naar onze norm
zich God in aarde
en raakte homp en hopeloos uit vorm.
Daar vormde zich een tweede worm, enorm
appendix dat zich in haar wormen wilde
er lilde dril dat uit het gilde
in…
Even
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
480 Zie de mens
die enkel nog kan zweven
ware het mij gegeven
bijna alles om het even
zorg noch voorzorg meer van node
al jaren onder zware zoden
heb ik één wens
om even, éven maar weer op te staan
op te leven, rond te gaan
en dan rustig en voldaan
terug te gaan vergaan
een uitje van een dolle dode.…