En 't ver gebergte gaf mij, honend-stug,
Mijn woorden weer, tot wanhoop mij verwon.
Toen zag ik naast me een marmerbleek gelaat,
Met donkere ogen, vonklende in de nacht,
En 'k hoorde een stem, gebiedend, schoon zeer zacht:
Zo ge om mijn hals vertrouwend de armen slaat,
Draag ík u over de afgrond!’…
Zwaar teisteren de zwarte zwepende golven mijn schip
Dalend en steigend, honend en deinend, met het gevaar van een klip
Met kommer en kwel door het donderdend geraas
Er schijnt geen eind te komen aan dit helse relaas
Maar wat valt er op mijn oog
Licht sterker dan de zon doch het staat niet hoog
Het is geen boze bliksem of duistere donder
Wat…
En elke dag, als nu, zet ik mijn doelloos zwerven,
Mij zelve honende, opnieuw en immer voort.
Mijn hart slaat jachtiger, hoe meer mijn krachten sterven,
En 'k jaag, als waar 'k een dier, mij aan met tierend woord.
Ik liep vandaag genoeg, ik kan geen pad meer treden.
De korte klinkerstraat ter deur is haast te veel.…