straat
zit een zwarte zangvogel
tinkelend te tierelieren
tijdens de lente equinox
welkom zon die vanaf de kim
rozerood het blauw beklimt
zo opent zich de zomer
in lijn met het tuinpad staat
vaak het fietsje van een kind
op de schoorsteen van het huis
ergens aan die stille straat
zitten paren zwarte vogels
schor en krakend te krassen…
Begreep het potlood, dat over elk papier ging krassen,
vol van wonderlijke wandeling,
het verdeelde gescheurde papieren hart?
Plots en geheel onvolwassen,
weende de harde barst, stil..stil, wees toch stil mijn hart,
terwijl de straat van London vol met witte pitsels lag,
die ooit een "gebundeld" puzzel vulden, de goede wil.…
men vindt hier op den akker
Geen vogel meer die zingen wil,
Niets schijnt er levendig, niets wakker,
Maar alles is er dood en stil
Alleen, op bomen hooggewassen
Zit eenzaam soms een raaf te krassen;
Alleen, bij ’t windrig, buiig weer,
Hoort men van verre een jachtroer knallen,
Of ’t rundvee loeien op de stallen; -
Hier is op ’t veld geen vreugde…
Door de eeuwen waren klanken
Als het oerboek van de mens
Die, gestold in vaste vorm
Voertuig werden van de geest
Meer 'inhoud' kregen dan het beest
Waar hij zich tegen moest verweren
Om bij naderend tempeest
Het nut van klank der stem te leren
De habitat der primitieven
Was continu met klank gevuld
Van gutturaal tot labiaal
Van chimpansee…
" zou het in mijn oren krassen:
Gij moogt gaan beedlen om uw brood!
Voor havelozen en de dood
Is hier op aard geen kruid gewassen !"
Zo moet ik zwerven, vroeg en laat,
Met onrust buiten, angst hier binnen.
'k Zou willen toeven en beminnen,
En - vind slechts ballingschap en haat.
God weet, hoe ik mij aan wil gorden!…