Netgedichten over haiku

achter de drempel wachten een ontstoken blaas en aambeien - een prille lente tussen het verdroogde riet zwemt de zwarte alg misschien elektrisch maar jij wilde toch fietsen tot je jas wegvliegt ik lig op wacht in bed in verkrampte houding mijn hand voor het licht duiven en kraaien stijgen loodrecht de hemel in in de smalle steeg…

Vertrouwde dwaling Maakt mij opeens zeer verward Roken kan niet meer…

Broze tederheid in de lentewind wiegen de vroege bloesems…

Aan de slootkant denkt een ingekeerde spitse kop: Das Nichts nichtet doch!…

Voorkom longkanker! Het sigaretlichtpunt uit! Niet blind zijn, dove(n)!…

ritmische slagen beroeren het trommelvlies schaduw van vleugels…

ik open het raam voor een vroege lentegroet van mijn merelvriend zijn vrolijk getjilp ontnuchtert slaapdronkenheid ogenblikkelijk zacht fluit ik terug met een tweestemmig concert begint onze dag ~~~…

paardenhandelaar vergaloppeert zich steeds weer nachtmerries te koop…

Harteloos gesnoeid nonchalant in groei en bloei bedekt zij wonden…

achtergelaten schaamte wordt stil weggespoeld tranen wankelen…

een gerucht op straat je bent beneden bezig zo kom je boven de modder kniediep het eiland is opgeknapt klaar voor je komst in een starcraft van onmetelijke afmetingen heb je gezeten een grauwe winter zie de knop van de oven slechts een microzon een meerkoetkwartet staat half in het water en danst de winter weg…

met je placematje ruzie om omhooggevallen glazen rode wijn kom denk niet zo diep clowns zijn we toch allemaal hou je ruggengraat mooi klein klein huisje schulpje om te dragen - een geduldig oor de waterdraagster loopt moeilijk maar zegt dat het niets is! boven de singel komt een glijbaan uit een raam wie verwacht mooi weer!…

Authenticiteit, Iets van jezelf herkennen, In iemand anders.…

sluimerende slaap ontwakend bij dageraad gapende dagen…

zwart ademt de maan geblinddoekt na geboorte een schreeuw naar de dood…

Op het achtererf staat de grote ton: wie veel doneert wordt geëerd…

sluimerende slaap ontwakend bij dageraad gapende dagen…

met je placematje ruzie om omhooggevallen glazen rode wijn kom denk niet zo diep clowns zijn we toch allemaal hou je ruggengraat mooi klein klein huisje schulpje om te dragen - een geduldig oor de waterdraagster loopt moeilijk maar zegt dat het niets is! boven de singel komt een glijbaan uit het raam wie verwacht mooi weer?…

de maan nevelt zacht mijn neergehaalde wimpers in gegraven zand…

bedje dipsaus kruidt vleesgeworden apathie psychologenvoer…

Tussen de wieren bleke zonnebloempitten - ik begraaf ze thuis…

Toon je vriend des daags en ik zing de nachten door tot ik hoor de klink…

een prille april vist kurkdroge vijvers op ik voel nattigheid…

ach kleine hemdjes en haar grootse roze pak hoe komt ze daar in? details maken haar februari bloesemkleuren de paarse vogel wat hebben ze nu weer voor mij uitgestald in het vogelnest? je kan niet praten communicatiekaartje als paniek toeslaat ik heb een tumor snel gesteld snel aan het werk met vermoeide tong…

woorden uit de ziel weerspiegelen gedachten een diep ontmoeten…

Bomen razen langs, Zuurstofsnakkende takken, Wortels in asfalt.…

losgelaten leed ontwatert het tranendal een weldaad welt op…

Stokoude kastanje vol zwellende knoppen boven de muur…

schreeuw van de dakmeeuw op de grens van de duinen schuim van de branding het nieuwe veerhuis zakt af naar de oude rijn waar is de veerman in rook opgegaan de gedachten en dromen slechts klanken blijven een pruimenmondje we hebben nog niet alles gedaan en gezegd racen naar oegstgeest de kreet van de overkant gehoord en gevreesd…

Zanger van beroep Staart door het raam naar regen Als een jongetje…