Alle inzendingen over actualiteit

Je kunt de mens in soorten onderscheiden. Een deel ervan loopt ziekenhuizen plat, Die hebben elke ingreep wel gehad, Dat zijn die lui met onderliggend lijden. Die staan alvast met een been in het graf, Corona maakt wat graag het klusje wel af.…

Wie zijn toch die slavendrijvers in onze hoofden. Wie zijn toch die mensen die denken in zwart en in wit. Zijn het mensen die ons gedrag bepalen? Wie zijn toch die onrustzaaiers die ons aansporen tot nooit genoeg. Zijn het onze gedachten die dat willen? Zijn het mijn gedachten die willen dat ik zwijg en zwoeg? Ja, het zijn gedachten van…

Afwezig zijn is een edele kunst die mensen begrijpen kunnen. Mensen kunnen dat omdat. Omdat mensen denken kunnen. Omdat mensen kunstzinnig zijn. Mensen zijn intelligent. Mensen zijn superieur. Mensen zijn exclusief. Zo sluiten ze zichzelf. Zo sluiten ze elkaar. Zo sluiten ze slimme dieren uit. Aanwezig zijn is primitief omdat. Omdat…

als kind sprak ik al met struiken klein loof en bosschages zij intrigeerden mij door het geheim van hun veelkleurige wijkplaatsen waar stilte vertrouwen schept je drukte kunt loslaten zonder te praten later heb ik bomen omarmd met ze gehuild gefluisterd en naar hun liefde geluisterd tot ik door het bos de bomen niet…

Honger, honger! lelijk woord, Als een lege maag u hoort! Als de tanden watertanden, En men staat met lege handen... Als ge op volle schaal of manden Gretig u een blik verstout,- Maar de maag vakantie houdt. Doch - hoe lastig gij soms zijt, Toch maakt ge ons ook dubbel blijd, Zullen we u graag welkom heten Als we happig zijn gezeten Voor…

ik heb het gemist handjeklap in geheime verbondenheid als uiterste teken van samen in zaken zonder licht wist de afstand als stilte vijver zonder rimpeling onpeilbaar diep en donker met nog meer kou in het voorlopig verboden te betreden gebied voelde me opgesloten met mensen die woordloos spreken waarvan ogen geen reactie…

het vuurstenen kiezeltje rolde verbaasd over de grijze tegels hobbelde nog even viel stil in de goot nog tikte de hoge hak pittig staccato op plaats delict verwondering alom hoe dit alles zo kon natuurlijk was er haast in het spel gelukkig geen kwetsuren maar wel het beschadigd pumpje en mogelijk herstel dader had de goot al…

zacht glimt het patina van je lach door liefdevol intens gebruik waaiert het warmte uit in opgenomen zijn deel je ook het refrein van geluk kan het volmaakt genieten niet meer stuk omdat scherpe kantjes verronden door veelvuldig contact raakt common sense direct en intens het hart jij hebt met jouw blik de aanzet gegeven…

ze wenkt naar de zon haar lach kleurt fel de corona van het avondrood strijkt elegant naast mij neer in een wolkje bloemenparfum bezempje nog strak in de hand zij is mijn punt gemutst heksje al levenslang alert bij volle maan en evenementen maar de stelen staan achter slot takkenbossen worden stug door verdroging zo…

De eerste golf corona is geweest, En het is niet gelukt mij af te slachten. Nu zit ik op de tweede golf te wachten, Die vrezen wetenschappers nog het meest. En overleeft Wim Overweg ook die, Dan gaat ie zitten wachten op golf drie.…

je handen waren zacht vingers met gekleurde nagels een handtas met curieuze ballast boven dit alles zweefde jouw lach met een intensiteit van hemelse kracht realiteit gevangen met liefde die blijft hangen jij neuriede altijd liedjes die ik nooit verstond als ik in aanbidding gebiologeerd keek naar je bewegende mond jij voelde…

ik decibel over heerlijke ronde tonen een spel dat ik vroeger al naamloos droomde buiten genieten van moleculen lucht die in hun wind gevlaagde vlucht muziek maken meegaan in de flow van abstraheren tot de bron waar zon haar storm laat keren zoals rohrsach zijn vlekken niet benoemd zijn er geluiden dat energie ons…

nog hoor ik klokken luiden terwijl hun gebeier steeds vrijer wordt tot ook stilte eindelijk de klanken smoort er is geen stop maar harmonie verliest verbondenheid in de melodie die als los zand zijn decibellen ziet stranden alleen de wind vangt wat vlagen herinnering die in verdwaalde cohesie nog naar bekende tonen klinkt…

Heel voorzichtig solidair in gemoed en bedoeling als dat onderhuids samenvloeit, is de essentie die wederkerig wordt bedoelt, slecht aangevoeld uit de lange schaduwen uit het verleden, die de zon onmogelijk kan wissen, steeds kwetsbaarder worden als die worden opgerekt, diepgewortelde wensen, dat respect naar beider kant zal worden…

in de kamer wees hij waar de tafel stond hoe de kinderen hier hun eerste stappen zetten dagelijks geluk van rust en geborgenheid thuis rustte nu in muren overwoekerd door wingerd wilde hop lager de varens oude mossen witte lelies de trap hing moederziel alleen, boven was gezonken in een hel van geweld en haat een rode kastanje had…

traag schuurt papier woorden die vloeien uit de pen die ooit gevuld werd met potentie uit de bron vol inspiratie maar het parelmoer wil niet gaan blinken tussen puin uit de woordenschat en de fundamentele fouten in de syntaxis overals hebben de knaapjes opgehangen ieder zit gevangen in het vaardigheden kot zelfs de ambitie om…

De Koning heeft geen vinkje achter zijn naam zijne majesteit betaald geen belasting!…

Oh als ze maar niet boos worden op de mensen die daar slapen onder de brug in hun kartonnen bed oh, als ze maar niet boos worden op de mensen die daar rijden over de brug in hun dure wagen de zon gaat elke dag op en onder immers voor ieder arm en rijk oh als ze maar niet boos worden op de kinderen op dat eiland in hun veel te volle…

ik waan mij onbespied toch weet ik dat jij mij ziet want je bent mijn publiek als de gordijnen opengaan zie ik jou daar staan met de verwachtingsvolle blik op mij gericht met kushand en lach geef ik mijn binnenkomers weg nog zitten al mijn dromen in het hart verscholen in het ultieme va et vient raken wij aan opperste…

Het is een puinhoop bij de overheid, Bij de Belastingen wordt veel gerommeld, Nu zijn weer duizenden dossiers verstommeld, Waarschijnlijk zijn ze dat van mij ook kwijt. Mijn aanslag krijg ik maar niet op mijn bord, Ik bel toch maar eens of het nog wat wordt.…

Betrapt met zijn verrekte knie Op de nek van een delinquent Zette de wurggreep van een agent Een generatie aan tot rebellie En een tergend roepen om lucht Stuitte op oostindische dovemansoren Ging onder hun lichaamsdruk verloren En elk bonnenboekje te buiten Omdat de poetsen maar bleven persen Ondanks het leedwezende verwensen En de smeekbedes…

wij hebben de kleuren niet uitgevonden lieten gewoon gebeuren wat voor handen kwam een sloot met overhangende kanten die spiegelend overgaan in blauwe rimpels van de zomerlucht schaduw geeft wat problemen door de richting van het licht dat als in dromen van alle kanten lijkt te komen ieder legt zijn pad waarbij jij je op…

Het begin is tevens het eindpunt een oude plaat waarvan de groeven krijsen nergens hun rustplaats gunt, verdiept in namen van getrokken voren het zwart van de fictieve tijd rent door tot in het duister is versleten, alle opinies van de wereld draven door details worden in herhaling grijs gedraaid in het zuiverste moment van oorsprong…

jij hebt ooit geschreven om wat jij voor voor ogen had aan anderen door te geven tot je besefte dat wat zij lazen hen al snel buiten de door jou bedoelde virtuele mazen van het net bracht de vrijheid die jij gaf heb je steeds meer ingeperkt tot klaarheid het enige versiersel was waar niemand iets om gaf fluisterend ben…

als je toch weer eens iemand in uniform ziet neem dan eens de tijd gewoon respect te tonen voor wat hij of zij doet om dat te beschermen wat ons zo dierbaar is toon hoe trots jij bent geef een gulle glimlach een duimpje of knipoog die duidelijk hen dit zegt bedankt dat jij er bent neem even de tijd om hen te bedanken maak het heel duidelijk…

zij heeft ze zien vliegen vol geestdrift en plezier later schuimbekken van woede nog doller dan een stier een verzameling kleine geesten dronken door bier zelfgenoegzaam in het leven al generaties hier zij die vertrekken missen grote bekken zijn sociaal geslaagd kiezen voor familie en vrienden een plaats die weer weet…

De nooit aflatende stroom van gebeurtenissen, ideeën en meningen het hijgt in m'n nek en draaft voor me uit en buiten is alles om ons heen uitbundig groen ...'Het ruiterstandbeeld van het zelfbedrog in het publiek onthullen' Nuttig en waar. Het trekt het gordijn weg van de beschaving, de ijdelheid, de zelfgenoegzaamheid…

zij zuchtte terwijl haar armen de bijna botsende luchten weerhielden in flitsend ontladen zij was er altijd als de spanningen hand over hand snel aan het toenemen waren zij kende de irrationele emoties die vrijkomen bij drama’s in chaotische situaties dan worden handen gepakt blikken kortgesloten in een pogen het hijgen…

vele dichters schrijven prachtige gedichten vijf sterren een kroon op hun werk dat maakt hen sterk kijk kipdrumsticks Albert Heijn lekker uit Nederland zij verdienen geen enkele ster zeer triest he totaal niet charmant…

Welk een treurig beeld het wereldleed kolomsgewijs de zondige historiën in drama's groen gevat Misdragingen van scheve schaatsenrijders in de koepel van de gordel van de ZKH- en Herengracht De stedemaagdenavel van de wereld heerseres der gouden handel in de groene gordel van smaragd Anno Coronae (vrijgegeven…