Netgedichten over haiku

vertrouwensgesprek in een bloeiend veldje van gele narcissen…

Aan de Kastanje Hunkeren bruine knoppen naar hun ontplooiing…

Een milde regen daalt op de kersenbloesem tere bloemblaadjes maken een kleine buiging om hun last te verlichten.…

De lentezon schijnt door papieren schuifdeuren een nachtegaal zingt.…

Een oude Treurwilg tranen van de ochtenddauw hangen aan haar blad.…

Speelse gedachten dwarrelen in de stralen van de lentezon.…

In de kloostertuin hoor je het zachtjes tikken van gebedssnoeren.…

Grijze winterdag verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd.…

de kleine hond snurkt in de stille winternacht snatert zelfs geen eend…

Als een dromend kind verlang ik soms zo hevig naar mijn vaders hand.…

de nootjes vallen auto's rijden door de straat het is meesjesfeest…

snerpende vrieskou sneeuwvlokjes op de ramen prachtig winterland…

de bovenkruier naast een reiger aan de sloot staat stil te wachten de bovenkruier pas in het nieuw gestoken staat stil te wachten de bovenkruier zo zonder wind of meel meer staat stil te wachten de bovenkruier stoomgemaal overlevend staat stil te wachten de bovenkruier op tekening en foto staat stil te wachten…

De beek stroomt statig, maar achter de brugpeiler spelen draaikolkjes.…

natte sneeuwvlokken dwarrelen neer op het gras smeltend in de zon…

gevangen in ijs kristallen vormen bloemen op uitgebloeid gras…

zilveren plaatjes sporen van een nieuw leven schoonheid van de herfst…

Narcissen bollen genieten in een bloempot van de winterzon.…

aan de overkant de glimmend witte toren van lui lekkerland…

Daar is de vloedgolf als de doodskus van de zee die ook leven schenkt.…

Tere krokusjes groeien door de vorstlaag heen een natuurwonder.…

winterse bomen weerspiegelen hun naaktheid in ijzig water prille knoppen dromen al over zomerse dagen…

in zichzelf gekeerd zoekt hij op broze dagen naar cantharellen schuilend in tere dromen loop ik aan mijn vaders hand…

Een zwarte akker, groen omlijst; achter de ploeg een spoor van vogels.…

De beek is verstard; de rietkraag langs de oever huivert in de sneeuw.…

In besneeuwd weiland, roerloos aaneen, twee paarden, elkaar beminnend.…

knijp mij in mijn hand hoe werkelijk is liefde ik voel enkel pijn…

morsen lang en kort drie honderd jaar op en neer wolken van babies fietsmaker´s lente gerepareerde fiets nooit gerepatrieerd lente in het zuiden met doorgestoken kaarten de waterlinie hongerwinter en de hoop op herstelbetaling zeg maar vlagjes dag we gaan op en neer zoals rood opgaat in blauw wolk in oranje…

Onthecht valt een blad Ten prooi aan de zwaartekracht Op het zachte mos…

Onder de sterren in het hart van de wijsgeer taal is de spiegel…