35387 resultaten.
zonnebloemde kleur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
741 zonnebloemde kleur
verliet me in de onweersgeur
van pasgevallen regen
je straalde opwaarts
in het gletserwit
helderde de kale wand
sloeg onverwachts toe
met lawines die je föhnde
aan de warme kant
je balanceert de winden
tussen warm en koud
gunt jong en oud het
duister om te slapen
brengt licht om te ontwaken
omdat je van dit leven…
de zon ontspande
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.086 het was geluk
alleen je duim te strelen
toen er tranen kwamen
spontaan en opgaand
in de branding van de zee
je nam me mee
in golven van verdriet
zwemmen was krampachtig
de slagen net niet machtig
drijven ging nog niet met twee
de zon ontspande
in koesterende handen
de snaar die kwetsbaar
maakt wordt onbewust
nog altijd aangeraakt…
Melodie
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.001 Ik weef mijn draden
op gevoel en spin
intens verlangen
in diepere lagen
naar eenwording.
Onzichtbare trilling
meandert als ontwaakt
en ik verblijf
in zijn intieme
fluistering.…
vul haar als beminde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 ik laat me drijven
op de wind
hoor in de verte
kerkklokken luiden
beneden speelt een kind
zijn spel lijkt
doelloos maar
hij lacht plezier
zijn oog en handen
vinden hun vertier
ik zoek de schaduw
van mijn vroeger leven
speur naar kleur in
de herkenningspunten
die rotsen kunnen geven
land in de geborgenheid
van Gaia's schoot…
JONG ZIJN, OUD WORDEN
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
1.088 Jong zijn en oud worden
het hoort bij het leven
wees dankbaar voor alles
wat je in die tijd is gegeven.…
verlicht de opgesloten pijn
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
896 je tast mijn huid
heel langzaam af
in willoos reageren
voelt hoe het bezeerde
hunkert naar contact
je raakt en leidt
de energie in banen
om te helen streelt
de plaatsen die ik
het minst kan delen
je krast
de wonden open
laat het vocht naar
buiten lopen en verlicht
de opgesloten pijn
ik zal nooit
meer gesloten zijn
jij brak…
een mond zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.095 de schreeuw is niet
van jou alleen
ze splijt de rotsen
en vergruist het steen
echoot door de dalen
jankt door merg en been
bloed schandt in
het niet verstaan
kruipt bergenhoog
geen regen wist het
onbegrip maar sluiert
slechts haar eigen mist
het stugge linnen gidst
je streken in gebarentaal
nagelt de verkeerde kleuren…
Wereldbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
832 onberekenbaar
Maar vanuit de ruimte, hoog aan perspectief
zagen we een ander, heerlijk hoopvol beeld
alle levensvormen groeiden explosief
en het nieuwe uitzicht werd ons voorgespeeld
Elke ademtocht hergreep verbintenis
en de nieuwe kansen keerden vliegensvlug
levensvormen stierven uit door duisternis
met het zonlicht keerde levenszin terug
Leven…
in de wereld van mijn lach
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
842 het was je oogopslag
die mij deed zweven
ik vocht om niet te beven
toen jij me eindelijk zag
die meters kan ik niet vergeten
de tijd draaide een halve slag
je stapte onbevangen
in de wereld van mijn lach
woorden werden overbodig
de omgeving niet meer nodig
verbonden wisten we dat onze
lichamen elkaar meteen verstonden
samen zijn we…
wordt je warmte koel
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.846 ik wil en
zal me geven
tot er niets meer
over is en ik
weer in je armen lig
draden die
gesponnen zijn van angst
vervlochten zijn met pijn
mogen nooit meer
anker zijn
je moet ze breken
anders gaat
je jeugd zich
morgen wreken
als we samen zijn
wat genot
moet worden
is dan schuldgevoel
kap ze anders wordt
je warmte koel…
tikje ondoorzichtig
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
917 wolken
en wat grijs
tikje ondoorzichtig
de zon wilde wel
maar scheen toch
heel voorzichtig
een matte sfeer
iets te benauwd
alsof je adem
dubbelvouwt en
niet naar buiten
lijkt te komen
we zijn er allebei
de bank is vrij
jij kent de plaats
wijs mij de bomen
waaronder we de
andere wereld dromen…
lief zonder vrienden
netgedicht
3.4 met 64 stemmen
9.785 angst was mijn
vlinder vloog mij
en de liefde voorbij
fladderde onrust
woekerde lust
wiekte wanhopig
verrotte mijn leven
al leek ik zo blij
ik jatte emoties
verzoop mijn gevoel
neukte me suf en
viel op mijn smoel
loog en bedroog om
niet eenzaam te zijn
haatte die koppen
ze oogden mijn pijn
ik ben wat ik was
besta nu niet meer…
Seconden zonder eind
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
2.090 Het leed duurt lang, de vreugde kort.
De tijd gaat zo verrassend snel.
September al zowat.
Het jaar is meer dan half voorbij.
Het lentegroen herinnering.
Een mensenleven duurt niet lang.
Het lijkt wat traag op gang te komen.
Minuten lijken jaren.
Tot jaren maar minuten zijn.
Zo was ook deze dag een druppel op de eeuwigheid.…
Levende woorden
netgedicht
2.7 met 22 stemmen
3.043 Schets een weg met woorden
Geef je toekomst zin
Neem mee ook je verhaal
En vul je leven in
Met vaste vrolijke lijnen, kleuren
Een frisse blauwe lucht
Een paadje hier nog vers en kaal
Vol met nieuwe geuren
Het brengt je naar je wezen
en waar je wezen wil
Uiteindelijk ben je uitgelezen
En valt beweging stil
Je leven, een illustratie…
van ijzersterk en staalblauw
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
804 ik geef je alles
ziel en toeverlaat
je antwoordt liefde
maar in je woorden
voel ik soms je haat
en ik pareer
moet dansen op
het touw dat jij
gespannen hebt
ik lijk wel gek
val steeds geweldig
op mijn bek
want jij bent
anders dan ik dacht
verstaat mijn woorden
in je eigen taal
mijn luchtigjes acteren
overkomt ons vaak banaal…
een spetterende dood
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
3.134 toekomst delen in het
zwarte geplet door
zwaarte en kracht waarvan
ik vooralsnog niet kon winnen
zo dacht ik in de arrogantie
van mijn zelfmoordlach
wachtend op jouw beminnen
zweven is begin en zal
einde zijn in een flits van pijn
voordat je mij ontvangt en ik
weer terug ben in je schoot
een spetterende dood zonder
het morgenrood van leven…
een speer gepunt in rood
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
956 de zon weerkaatst niet meer
zindert in de zwarte steen
brandt jaren weg uit
eeuwen van voorheen
weer komen beelden los
van emoties uit die tijd
het overleven en bestaan
hun jagen was een strijd
generaties vreemde talen
zijn na elkaar vergaan
alleen hun stille sporen zijn
op de rotsen blijven staan
een speer gepunt in rood
betekende…
sist nog haar venijnen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
707 van het magma
zwavel voert je naar
de hel in een geest-
verruimend lachmaar
het lijf van Gaia
is gestold maar sist
nog haar venijnen
je voelt het kloppen
van haar hart weet je
dicht bij haar geheimen
ze pulseert geen bloed
haar huid is warm en broos
de weeën komen woordeloos
ontvang haar ziel en voel de
spanning van inwendig leven…
in haar ongrijpbaar mooi
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
960 ik jaag en jacht
daal in de wereld af
voel kilte van spelonken
waar naamloos vuisten
op de muren bonken
geketend zonder licht
probeer de hemel
soms te raken in het
ontwaken van genot
om in overgave eens
mezelf te vergeten in
het schuldbewuste weten
ik wil uren huren
om gisteren te verdringen
morgen weer te zingen
de toekomst is…
in golven wiegt je lach
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.392 nog zomert het
in golven wiegt je lach
je ogen stralen branding
jij bent de warme zee
die ik deze nazomer zag
je kleurt zon in
zomerbruin, haar oogst
is voelbaar op het zand
waait nog groen in
goudkleur langs het duin
het blauw loopt vol
met zachte herfsttinten
geel dat zongerijpt
een koele ode klinkt aan
eerdere volheid in bezinken…
De regenboog...
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.029 Buiten plenst de natte regen
Wolken jagen donker voorbij
Somber zit ik wat te staren
Hoor het onweer al dichtbij
Dan breken traag de wolken
Een regenboog met felle kleur
Vertoont zich spontaan
En verbetert mijn humeur
Zo'n regenboog lijkt op leven
Kleuren tussen zwart en grijs
Zolang ik dat kan blijven zien
Geniet ik van mijn levensreis…
je was het hete zand
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
959 in je gebaar
ervaarde ik je lach
een zon die scheen in golven
je was het hete zand
de branding die in wittend
schuim ons bijna heeft bedolven
we zagen schepen zeilen
op een horizon en gokten
waar het water en de lucht begon
je huid voelde mijn
handen en weersprak de tijd
ze brak met vroeger alle banden
ze ademde de vrijheid die…
lange benen stappen trots
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.294 je raakt terwijl
ik door de branding stap
jouw voeten in de oceaan
zijn slechts een zee met
golven en wat wittend
schuim van mij vandaan
lange benen stappen trots
door zand en op de rots
je blik voorbij de horizon
treft mij in ondergaande zon
gedachten dansen rood
geboren uit dezelfde schoot
je beeld wordt zichtbaar
in de schemering…
in ongenezelijke rouw
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
2.442 ik zie het mes
de gaten in mijn lijf
het isotopentijdverdrijf
dat cellen lam slaat
door ze te bestralen
de gezonde zullen
het wel halen de rest
gaat dood verkleurt van
rood naar grijs en grauw
in ongenezelijke rouw
ik ben geen wandelende bom
die barst na de halveringstijd
de geiger blijft in veilig tikken
het leven geeft me nog…
handen die me groeten
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
3.003 moet ik de zegeningen tellen
die de tijd aan mijn verblijf
geregen heeft heb ik eigenlijk
wel ooit bewust geleefd
handen die me groeten
de verwondering in ontmoeten
ogen die in liefde naar me keken
ben ik kleine dingen soms vergeten
waren ze niet van belang of
plakte ik ze achter het behang
laat ik de balans opmaken
van de dingen die…
zie licht met schaduw vrijen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.253 ik zie licht
met schaduw vrijen
in de ondergaande zon
schemering laat hen betijen
de dag is bijna om
vogels fluiten voor het
laatst hun schitterend lied
op hun rustplaats aangekomen
kunnen ze nu rustig dromen
een vijand is er niet
zo valt de avond
voor een nacht met
sterren rond de maan
niet onverwacht
ogen wennen er al aan…
jij bent de Eva
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
962 zon speelt door
je haar en licht het
op in warme tinten
het lang gevlochten
in een staart opgebonden
met zeeblauwe linten
ogen raken aan
mijn strand je hand vrijt
branding langs het zand
lippen nodigen me uit
je mond is lente en je stem
zingt het hoogzomerse geluid
ik duik in oceanendiep
laat me in jou verdrinken
jij bent…
toen ik jou mijn schaduw gaf
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.892 ik vang voor jou de tonen
componeer het zachte lied
dat speelt in al je dromen
wiegt in bloemen die je ziet
het is een wijsje
dat ik in je ogen zag
je zong het als klein meisje
toen ik jou mijn schaduw gaf
je stem is het orkest
je woorden de vocalen
je lach vult aan wat rest
in een schitterende finale
je bent een brok muziek…
je gaf niets bloot
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
953 ik zag je kleuren in koraal
langs metershoge riffen
groen ging over in topaal
dat donkerde in kliffen
ik dook en voelde
kartels langs de rots
je gaf niets bloot
in stof vond ik je trots
een school van meer
dan duizend vissen
die dansten op muziek
alleen wij het publiek
ik joeg ze achterna
en dook de afgrond in
voelde hoe je me…
Samen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.677 Samen sjouwen we maat na maat
'dronken' door het leven.
Prinses en prins,
kop en kok.
Jij in rok
en ik nog even,
leunend op het leven na de daad.…