1964 resultaten.
Aan mijn stoel gekluisterd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.011 'k probeer het handig te ontwijken
de grimassen rond mijn bitt're mond
maar de pijn die lekt uit ied're wond
doet mij uiteindelijk bezwijken
ik die de marathon kon lopen
zit nu gekluisterd aan mijn stoel
met slechts nog één onnozel doel
mijn zelfbeklag ontlopen
net nu de lente mij haar hand wil reiken
en vogels lokken mij alom
net nu…
Zachtlichte lentenen
poëzie
3.8 met 11 stemmen
3.299 Zachtlichte lentenen
mogen nu wentelen
aanwentelen,
hooglichte luchten
wolkenlichtluchten,
de lentenen -
Grote lenten met zonlichtboezems
in fonkellichte vér vallende blouses
waar hoofden zacht in liggen
donzig en ver als wolkenen,
de grijze stil-sneewige
die in wintermiddagen liggen.
Dán ogen lichtgrijzig spelen,
open, waarin…
MIJN handen zijn zo heet
poëzie
3.7 met 22 stemmen
5.177 MIJN handen zijn zo heet -
mijn ogen branden zo moe
diep in mijn hoofd, ik weet
niets meer, ik ben zo moe.
Er zijn stemmen op straat,
wind en hemellicht -
om me is droog gepraat,
mijn gehoor zwicht.
En er is niets in mij over
dan het arme hongrig' verlang -
ik heb het zo lang, zo lang,
het wil niet meer over.…
DE DOOD VAN MEI
poëzie
4.6 met 13 stemmen
4.679 En in zich voelde zij het laatste: wil,
De allerlaatste wil der stervenden,
De wil tot doodzijn die het zwervende
Mensengeslacht doet stilstaan en hen drijft
Van zelve naar de grond waar ’t lichaam blijft.
Ze duizelde en in die duizeling
Werd ze zo licht, een veer die uit de zwing
Der duive valt: ze daalde en viel niet:
Zo valt een riethalm…
Vreselijk is het lot der mensen
poëzie
3.5 met 14 stemmen
4.397 Vreselijk is het lot der mensen.
Tussen hen woedt eeuwige strijd.
De machtigen strijden om het bezit
der aarde en offeren de massa,
de arbeiders,
de miljoenen,
op in de strijd voor het niet hunne.
Vreselijk is het lot der mensen.…
Zo stil moet het zijn
poëzie
3.5 met 6 stemmen
3.777 Zo stil moet het zijn
om de dichter,
dat, als in de schijn,
het duizendvoudig gelichter
der fantasie die in de stilte bloeit,
- het schoon en rein
beeld van de wereld richt er
zich op - hij het hoort in het fijn
ruisen der stilte. Verdichter
heet hij, omdat hij bijeenbrengt en boeit
het gezicht dat hij hoort in zijn oren
en het…
Dat kouwe vlees van een ander
poëzie
2.8 met 8 stemmen
3.098 Dat kouwe vlees van een ander
tegen m'n droge handen
en mijn ogen onzichtbaar in de nacht -
dat koele sappige vlees - en al de kracht
van me de nacht in - 't is als dood,
alles zwart, geen wit, geen rood -
mijn hele hoofd lijkt wel koel,
er is nergens een doel -
zo lekker zwart is de nacht,
zonder ogen, zonder gedacht,
dat natte…
Stijl
gedicht
2.6 met 12 stemmen
10.619 De vaas bleef bewaard
sierlijk en versierd, honderden jaren,
niet voor de bloemen of het water.
De kast niet voor het hout noch voor de inhoud.
De schaal niet voor het fruit
en het kasteel niet om in te wonen.
Evenmin als er van jou iets
overblijft in deze woorden.
----------------------------
uit: 'Speelgoed', 2000.…
Toen bliezen de poortwachters op gouden horens
poëzie
3.5 met 8 stemmen
3.156 Toen bliezen de poortwachters op gouden horens,
buiten daar spartelde het licht op 't ijs,
toen fonkelden de hoge bomentorens,
blinkende sloeg de Oostenwind de zeis.
Uw voeten schopten omhoog het witte sneeuwsel,
uw ogen brandden de blauwe hemellucht,
uw haren waren een goudgespannen weefsel,
uw zwierende handen een roôvogelvlucht.…
Verdoemd!
poëzie
3.4 met 15 stemmen
4.436 Verdoemd!
Allen zijn klein,
Geen is er groot,
Beter weg in de dood
Dan verdoemd met het kleine te zijn.…
De dood is geen geliefde bruid
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.273 Magere Hein gaf mij zijn koude hand
en sprak: Kom even bij me staan
Hou jij mijn zeis heel even vast
'k Heb nog een lange weg te gaan
Hoe zijn mijn kansen? zei ik stoer
Heb ik bij jou nog wat krediet
Of ligt de dood reeds op de loer
En weet ik het alleen nog niet.
Toen lachte hij mij vierkant uit
Zo'n vragen stel je immers niet
De dood…
Het regende in de stad
poëzie
4.0 met 14 stemmen
4.664 Het regende in de stad,
toen kwam er wat
muziek van straatmuzikanten,
die bliezen naar de kanten.
Toen voelde ik de leugen
van vrolijkheid in 't geheugen,
die men als kind eens heeft,
te dansen omdat men leeft.…
Ik kom om 't groene hout
poëzie
3.9 met 12 stemmen
3.365 Ik kom om 't groene hout. Daar is de vrede
voor me, in malingen de bochtpenseelde
lucht en de zon de hoge ongesteelde
bloem en der hoogste bladen lucht'ge schreden.
Het liggend blauwe met zijn vrouwenzeden
strekt zich en lacht met de uitdove weelde
verflauwend tot het niet veel meer verscheelde
van warmte en wolken die het maken heden.…
Hoed
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
900 Hij loopt kaarsrecht
Zijn - veel te grote- hoed wat scheef gezakt
De hoed waarin hij schuilt,
Die al zijn gedachten omvat
En die hem behoedt voor invallend licht en koude
Als een cocon om zijn hoofd gesponnen
Onaanspreekbaar, onaantastbaar,
Als een filter
slechts binnenlatend wie en wat hem lief is,
een firewall, anti-spam en anti-phishing…
Gecensureerd ...
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
1.818 Heb jij dat ook als zestig plus
Je jongeheer die geeft niet thuis
Je stopt hem weer in je wapenhuis
En denkt: een andere keer maar dus
Maar strijdbaar als je altijd bent
Koop je wat pillen op de hoek
Erg duur, maar als een echte vent
Duld je geen oorlog in je broek
En neemt cialis of een blauwe
De vitale opa van weleer,
Gaat plots…
Terwijl de wind scheen
poëzie
3.9 met 15 stemmen
4.734 Terwijl de wind scheen en de bij bromde,
’n stil ogenblikje van geluk gevonden.
Daarna ging de lucht open en ik zag
duidlijk de bomen staan tot in de dag
in hun doorblankte grootheid vaag en ruig,
en ’t heerlijk land der wolken vaag en stug
bedreven door grauw’ and’re, de zon scheen
en sloeg zich over in onmeetlijkheen.
Hoe doodgerust voelden…
Ark
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
486 Soms wil ik wel eens mijn eigen Arkje bouwen
Om te ontkomen aan de stress of het verkeer.
En te varen op het water of het meer
Niet enkel voor dieren, maar ook voor getrouwen
Wees echter niet te overhaast met het vellen van de bomen
Want zelfs de slak is tijdig bij de ark gekomen…
Eau de Cologne
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 Pardon, ik zoek het archief van deze stad
Helaas die is daarnet verdwenen
Een goede raad: neem vlug de benen
Een verzakking sloeg een gapend gat
Dat is niet eens te verwonderen
Ze hoorden het al vaker in Keulen donderen…
Het is niet waar dat dit het zonlicht is
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.245 Het is niet waar dat dit het zonlicht is,
Gij zijt het.
Dit is ook niet de wind die over ’t water blauwt,
Die is zo zacht niet,
Gij zijt het.
Dit is ook de aarde niet, de hemel niet,
Zo schoon zijn die niet, Gij zijt het.…
Weet iemand wat op aard het schoonste is
poëzie
4.2 met 17 stemmen
6.100 ''''''''''''''''''''''''''''..................
Weet iemand wat op aard het schoonste is,
Het allerschoonste? welks gelijkenis
Hij ziet in alles wat hem vreugde geeft?
Waarom hij lief heeft wat rondom hem leeft?
Waarom diè rijkdom en diè een vrouw
En één zichzelf, hoewel ze allen nauw
Weten dat ze iets zoeken dan…
Ze zat daar rechtop
poëzie
2.9 met 14 stemmen
4.288 Ze zat daar rechtop en keek,
de ogen op éne streek.
Stil licht school daarin,
een lach- of een schreibegin.
Haar handen en haar gezicht
waren in de kamer licht,
haar ogen lichtten naar voren –
de stilte deed ruisen horen.
Ik wachtte of ’t spreken begon,
langzaam aan ze begon
woorden stil na elkander
als kindergewandel.…
Wanneer gij ...
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.876 Wanneer gij onder mij ligt, wij zijn stil
van vuur, dan ziet uw wit gezicht mij aan
van liefde, en uw ogen zijn vol tranen.
Gij had het niet gedacht, dat zo iets was
op aarde, en uw ogen vullen zich als twee
meren, door bronnen, komend uit uw hart.
Zoals gij aan mij hangt, uw ogen maken
twee streken opwaarts naar mijn ogen.
Ik dacht niet dat…
IJSLAND
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 De hemel, dat moet na het eeuwig ogen sluiten,
Ontwaken zijn in het land van water, vuur en ijs
Op een eiland, nauwelijks ontsloten,
Kaal en ruw, nog in de steigers
Maar onwezenlijk mooi.
Monotoon en afwisselend tegelijk
Klaterende bergrivieren sterven in het dal
Watervallen stuiteren over rotsen of
Kijken in een onmetelijke afgrond
Zeehonden…
HOP
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
494 Lust je hem bruin of liever toch iets witter
Lijdt straks ons pintje zelfs onder dit klimaat
Smaakt onze hop - waar het in feite allemaal om gaat -
door ‘t warme weer en minder alfazuren weinig bitter.
Dan blijven we verweesd achter met een grote kater
En lijkt ons bier steeds meer op kraantjeswater.…
Eskimo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
412 Klimatologen wijzen op het smelten van de polen
Het water stijgt, het gaat behoorlijk mis
Een Eskimo belde aan en smeekte om een vis
Vers of ingevroren zei ik onverholen
Een vraag die me voortdurend op de lippen brandt:
Lig ik morgen weer in Brugge op het strand ?…
Koudwatervrees
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
767 Klimatologen wijzen op het smelten van de polen
Het water stijgt, het gaat behoorlijk mis
Een Eskimo belde aan en smeekte om een vis
Vers of ingevroren zei ik onverholen
Een vraag die me voortdurend op de lippen brandt:
Lig ik morgen weer in Brugge op het strand ?…
Auto - mutilatie
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
628 Kan ik het helpen dat ik negentig word
En een gevaar op de weg zou wezen
Haast geen verkeersbord meer kan lezen
Zeg mij nou echt eens wat er schort
Een verzekering die plots moeilijk doet
Omdat ik niet op mijn rijvak was gebleven
Mijn auto is mijn vrijheid, is mijn leven
En bovendien werd ik dit jaar niet eens beboet
Vaak twijfel ik…
Woordschippers schip
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
469 Woordschipper vaart hij uit
langs zinbouwen legt niet aan.
Zijn vracht steeds kleiner
leger de woordvaten in de holle ruimen
van woordschippers schip
vaart hij voort.…
zachtjes
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
731 Zachtjes verspreid ik mijn leugens
stilletjes veeg ik ze achter me op.…
Stille witte blinkesneeuw
poëzie
3.8 met 6 stemmen
3.857 Gij zijt een stille witte blinkesneeuw,
gij zijt een blinke zee tintelzee
Gij zijt een schemerwitte leliemeid,
gij zijt een wijde vlindereluwheid.
Gij zijt een opene, het witte, ‘t willende,
het wachtend, straalvlammend, lichtlillende.…