720 resultaten.
Gewillig
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
403 ik ben de regen vooruit gefietst
niet dat hij mijn dromen ontnam
dat niet
nu ligt ‘ie op de loer
waggelend met z’n kont omhoog
negeer ik hem
draaiend aan mijn snorharen
tuur ik net zolang
tot de zon mij vangen wil…
Verweesd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
463 hoe hard zij tegen
de regen in fietste
ontkomen aan
kan ze niet
in haar hoofd
opzoek
naar die ene stem
nog altijd onbegrepen
trapt ze hard verder
vechtend tegen
een zee van tranen…
Schuil gaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 de avond kruipt dichter
slokt gestaag
het avondblauw op
waar jij in schuil
gaat, voor nu
en voor altijd
voetstappen
die allang verloren
zijn gegaan
gingen op
in daar waar jij
nu bent
onvindbaar…
Ledig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
405 in het lege huis
fluisteren muren
je geen herinneringen
toe
nieuwe geluiden
maak jij je eigen
al moet gezelligheid nog
geboren worden
koud is de leegte
ijskoud jouw hart
daar zij liefde nooit
herkennen zal…
Verkleuren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
447 fragmenten vallen
als dagboeken omlaag
lege bladzijden
spreken boekdelen
over het lot
dat haar was toegedicht
gelijk een wees
zet ze de regenboog
almaar dikker aan
om zo geluk over haarzelf
af te roepen
langzaam verkleurt de herfst…
Vastbesloten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
430 ik laat je vallen
nu terstond
vang ik je
niet meer
als ooit te voren
toen ik mezelf
in allerlei
bochten wrong
om je
kost wat kost
te redden
van hetgeen
dat onvermijdelijk
was…
Van de regen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
444 ook al sta ik recht voor je
zien doe je mij niet
het regent vanuit m’n ooghoek
horen doe jij mij niet
honderduit babbel je
over verre reizen
te plannen in de toekomst
die nooit de mijne zullen worden
schaakmat door de speling van het lot
in het hier en nu
ontworstel ik me uit ‘t gesprek
en geef de regen alle ruimte…
Fragiel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
432 ik leg ze in mijn hand
één voor één
ook al rollen ze
zo snel ze kunnen
hun levensduur
beperkt evenals
de houdbaarheid
hun kleuren fragiel
de lucht klaart op
zo ook mijn hart
zie hoe de zon schijnt
aan het einde van…
Papieren amitie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 zijn het regendruppels
die de wangen kussen
zelfs na al die tijd
tekent donkerte zichtbaar
ook al ken ik jou (zo lang)
ken je mij nog altijd niet
het zijn schuurt
met het opgaan in de mist
geruisloos dat dan weer wel
al verdrinkt het hart
iedere nacht opnieuw
onder vers ingestopte lakens…
Zoek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
449 ik plak nog altijd
pleisters op
die dagen
waarin ik me
een weg baan
tegen de wind in
het regent herfst-
bladeren, raap ze
één voor één
tot ik hervinden zal
hetgeen ik eerder
verloor…
Lento
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 hoe langzaam
de ochtend
zich ontvouwt
zal zij nimmer weten
nog niet eerder
zette zij
met verdwaalde kwasten
een portret van
Aphrodite op…
Kordaat
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
400 met gelaarsde voeten
loopt zij door dichte deuren
die nimmer gesloten
zullen blijven
voor kleuren zo giftig
als bloedrode avondstrepen
die doen geloven in
sprookjes
steevast loopt zij
om uiteindelijk daar te komen
waar zij wezen moet
nu de tij gekeerd is…
Flinterdun
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
398 balancerend op het
randje van haar ooglid
rolt de vraag
naar beneden
zomaar uit het niets
alhoewel, het onderbuik-
gevoel haar al
had wakker gehouden
nimmer wilde zij
geloven dan dat wat
in liefde samen
was gekomen
gebaseerd
kon zijn op een
flinterdun web
als 't zijne…
Geroerd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 wederom
raakt zij jou
alleen ditmaal
met zuivere tonen
tot het diepst
binnenin
zomaar
onverwacht
staat hij daar
geraakt
geroerd
vertwijfeld
verstild
in een tijd
die hopeloos
achteruit draait…
Te vroeg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
484 ze snijdt het vet aan
en verdeelt eenzaamheid
over niet gedekte borden
omringd door stoffige
kandelaars die al even
geen kaarsen meer dragen
daar het vuur
te vroeg gedoofd is
al wat rest zijn koude lakens…
Onbedwingbaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
453 zijn de tranen die
al dagen branden
om het gemis
het stille verdriet
verstrikt in een
kleurloos web
eenzaamheid wordt opgelepeld
het wachten blijft op
het nagerecht met een toef begrip…
Onderweg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
429 al lopende
verlies ik mezelf
geef ik mijn woorden
aan de wind
die mij de pas afsnijdt
onderweg naar daar
waar rust mij eindelijk
omarmen zal
moegestreden ren ik
mijn lot tegemoet
verlangend naar
waar de wereld stopt
met zijn…
Onwijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 zij legt de letters
naast zich neer
wijsheid glijdt
schaamteloos
van haar af
was deze er ooit
vraagt ze zich af
bij het rapen van
zakt de moed
haar verder
in de schoenen
druppels sieren
de ramen
niet haar wangen
al zouden
ze haar niet misstaan…
Zonloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
499 ik ben jaloers
op regendruppels
die veinzen
jouw tranen te mogen zijn
onderweg naar morgen
ben ik jaloers
op het zonlicht dat
door jouw haar danst
wachtend op die ene dag
dat onze ogen elkaar ontmoeten
en ik nooit meer jaloers hoef te zijn
kijk de zon eens stralen…
Doordacht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
508 ik dacht ze veilig te hebben gesteld
in het diepe, in het donkere
voor niemand toegankelijk
op een verlaten avond
raapte ik mijn kracht bijeen
om ze te verdrinken
nu de tijd rijp was
om ze onder ogen te komen
bleek de waarheid bevroren…
Juist daar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
417 gebroken beloften
vallen dwarrelend
naar omhoog
dagen stapelen
langzaam op
gelijk een harmonica
als ik uit het raam kijk
val ik vanzelf
naar binnen
daar waar ik
tot dusver niet
thuis hoorde…
Grote schoonmaak
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 ik heb mijn geschiedenis
weten te wissen
oude liefdes , met vergane
vriendschappen heb ik
versnippert alsof zij
nimmer zijn geweest
de doden bewaar ik
even heb ik naar ze gekeken
heel even
en sloot ze
voor altijd
in mijn hart…
Verbroken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
492 het blad waar ooit
beloften op bevestigd werden
lijkt te zijn verdwenen
in ’t vroege ochtendlicht
waar vale geheimen
zich onkreukbaar wanen
reit zonlicht
onbezonnen de kamer in
om dromen te verdonkeremanen…
Kus de regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
449 zij schrijft zinnen in de wolken
in alle kleuren net zo lang
niet dat iemand ze kan lezen
gaan woorden geruisloos over in gezang
zo vervreemd zijn van het daar
kust zij de regen in de zoektocht
naar hetgeen zij ontbeert
hopend dat zij vinden zal wat ze zocht
springend tegen vuurrode muren
vliegt ze met hoge snelheid door ’t geluid
tot…
Speels
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 ik verwaai gedachten
schrijf brieven vol
ongerijmdheden
voor later
speels dans ik
op tonen van geluk
die ooit voor mij
geschreven waren
om zo tot zinnen
te komen
die mij voor altijd
zullen doen verbazen…
Kompas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
577 luisteren naar jou
is zoeken in het riet
of plots wakker worden
met verwarring in 't verschiet
is het vissen in een vijver
zonder aas toe te voegen
wat versta je onder gevulde ijver
als altijd lege handen je droegen
ik leef zo het leven brengt
eerst beheerst, vooringenomen
later draag je mee wat is verzengd
soms beklijft dat aan gewenste…
Genezing
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
475 Wij vragen om genezing
en vertrouwen
voor een van onze reisgenoten.
Hij werd door de bliksem getroffen.
Wij waren doofblind.
De reisleidster
was flitsmoe
en had ook
nooit van ehbo
begrepen.…
Het is zo stil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Het is zo stil
Dat we de rest wel horen
Maar ons er toch vooral aan storen
Het is zo stil, dat er geen dag voorbij gaat
Dat het geen verschil maakt,
Of de tijd alleen maar stilstaat
Of enkel rimpels achterlaat
En als het dan zo stil is dat het leven meer de dood is
Ik een tijd mis,
Waarin ik niet heb geleefd
Is er toch vooral…
die ik ben
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 wonen in een schaduw
hoort bij mij, ik ben dan
zeker niet schuw of dood
mijn ziel luistert naar een stem
of naar een verlangen
al zwevend tussen vandaag
en ongekende morgen
wonen in de schaduw
is ook wachten op licht,
het mag gerust een illusie zijn
daarbij toont de werkelijkheid,
zoals u weet, creatief gezien,
dagelijks een ander…
glans
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
496 in dit rode
vulkaanlandschap
op de diepste bodem
in het leegste landschap
de genadeloze hitte
wezenloze stilte
alleen maar vlakte
en in de verre
verte bergtoppen
deze genadeloze
ruimte
zo diep zo leeg
zij bood hem
een nieuw begin
de stille maan
was getuige van
de glans van zijn
ziel…