Alle inzendingen over haiku

zonnenstraal gouden zonnenstraal weerkaatst het licht in water geeft een gulden gloed…

in alle staten gaat meneer de maaier zigzag rond een vogeltje hier en daar als schade collateraal zo maar valt ze in tolvlucht op het tegelpad te pletter en daantje cirkelt om de dood - alles is ook vreemd en groot de kruisspin naast de deur vertrekt geen spier zij evenmin - haar dagen vergaan als rook opgaand in het avondgrauw…

op de kortste dag zijn je dromen het langste over zomertijd bij kale takken werken piepkleine knoppen aan een nieuw begin de noordenwind raast, keukenramen klapperen, het laatste blad valt…

Monumentenzorg kerktoren in de steiger beiert nog klokvast…

Drinkende orgels Voorzien van valse tonen Weigeren soms dienst…

was ik maar een merel kon ik de hele dag zingen zei een mens…

Kille dagranden Zoeken snel hun einde op Intrede van zwart…

Verjaarde dromen Komen dan toch weer terug Nog indringender…

Verjaarde dromen Komen soms toch weer terug Nog indringender…

Druppend als zilver Trieste reis zonder einde Met zoute nasmaak…

in nevel gehuld en door mystiek omgeven deze vulkanen welke geheimen bergen zij in hun kraters en die hete as? laat het maar rusten beter dan natuurgeweld in stromend lava…

Zinloos geweld perst de dagen en nachten tot bittere sappen.…

Verdeeldheid zaaide zaad in verbrokkelde aarde. het blijft aftellen.…

Wilgen weer geknot het lijkt me wel een netjes afgesproken spel…

zonnig terras weer verandert met de wind of zijn afwezigheid…

Een gebroken scherf Gebruiksvoorwerp van vroeger Kapot verleden…

vliegers die zweven zwemmen of klimmen in lucht een luchtige sport…

Roestig eikenblad. Grauw verdonkerd hun ziel. Transparent doorschijnend.…

loop onder linden beschut door hun bladerdak groene veiligheid…

Een slak volgt een slak ’t gaat er slijmerig aan toe een groen blaadje lokt…

de zon schijnt er vaak de lente overwintert neemt er geen afscheid groeit door tot zomer na een fikse regenbui bloeit de lente weer…

Hautaine cultuur Oude bergen van aarde Afgegraven terp…

dit oudste eiland zo onstuimig als zijn zee heet als zijn vulkaan…

Gravend en spittend, Het verleden in zijn hand, De archaeoloog…

Winter in de stad zij stapt gezwind langbenig pas op zebrapad…

verstilde woorden wachten onder flinterdun ijslaagje op dooi…

een bad als Adam als eerste de zee ingaan frisse onthulling!…

Winterheide bloeit het maakt de tuin wat stiller en warmer het oog…

van alle kanten nadert de ongewenste winter mij rillend loop ik door het aangeslagen bos…

na springvloed en storm de schuimbekkende zee nog vol woede…