De vrouwen van Holland klagen
zonder ophouden aan:
‘Wat hebt ge met onze kind'ren
onze meisjes en knapen gedaan?
Hun frisse appelwangen
worden wit, hun armen schraal;
het is of hun schouders hangen,
er klinkt iets schels door hun taal.…
In zeker dorp, ik weet niet waar,
Maar 't feit is toch waarachtig,
Was eens een man van tachtig jaar,
Maar toch nog knap en krachtig,
Hij hielp met vlijt, jaar in jaar uit,
De boeren bij het maatgeluid
Van hunne schelle gorgel,
En trapte, sedert jaren lang,
Altoos, bij 't vrome kerkgezang,
Met lust de wind in 't orgel.…
Zeker is hij groot en knap,
Maar het Christ'lijk leraarschap
Drijft hij wel wat oorlogzuchtig,
Wat rumoerig en luidruchtig...
Need'rig zij de dienaar Gods,
Wars van ijdelheid en trots!
Neen! op politiek gebied
Past de knecht des Heren niet.
Laat dat schrijven bits en fel,
't IJdele professorspel!…
Nu denk je vast: ~Hij lokt me uit mijn tent,
’t is echt zo’n knaap waarvoor je op moet passen.~
Begin nu maar, het is een peulenschil;
je maakt het hangend achter je scriban.
The effort which you need is close to nill,
(ja Shakespeare was tenslotte Engelsman)
O, je bezit geen ouderwets bureau?…
Dat maakt ook een stil arm mensch rijk --
Rijen gevoelens staan bij hem in slaap,
En worden wakker terwijl hij van knaap
Oud man wordt -- Ach, er stonden veel zich dood
Te droomen, tot met hem hun leven vlood
En 't al voorbij was -- 't lijkt in oude sprook
Betooverd slot, dat klimop en huislook
Verborgen; binnen is het stil, de wacht,
Pages…