Alle inzendingen over liefde

weer roept angst met hol geluid dat voortvluchtig verre vleugels krijgt echo’s kaatsen hun niet thuis gevoelloos tegen zwarte muren mijn citadel waar stemmen dwalen zonder verhalen omdat een oor ontbreekt waar tijd vandaag vergeet omdat gisteren alles overschreeuwt heb stilte laten groeien tot binnen buiten werd zie eindelijk…

ik struikel over de letters in mijn hoofd als ik je naam lees in je blauwe ogen je jaagt een leger hazen door mijn bloed en rilkoorts rolt over mijn huid ademen is je onweer inzuigen en je stempelt mijn huid vol vervaldata en streepjescodes in te ruilen voor zachte zoenen ondertussen wandel ik door de warmte van je naam en knabbel op de letters…

sprookjes lijken alleen nog te leven in oudere geesten terwijl de decors hetzelfde zijn gebleven donkere delen van het bos hoog struikgewas met open plek het vijvertje met oevers mos sterren en een volle maan fee en elven die lichtvoetig dansen de droomprins op het witte paard maar de kinderen zijn los gegaan in stemmen die relaties…

er is altijd dat kleine vleugje met onzekerheid een wolkje voor de zon die helder schijnt de tussenhup in ferme stap zomaar uit de pas nooit heb ik de hand kunnen leggen op dat mysterieus gevoel zelfs na het tipje van de sluier komt er geen gezicht…

De sterkste Hoe jong was ze toen ze al leerde wat het betekent om te blijven, en dat ze leerde wat bij elkaar hoorde, tafel en stoel, een kop bij een schotel en ook dat 'nu' hoorde bij 'toen.' Hoe jong was ze toen ze al leerde dat het meervoud van 'liefde' voor haar alleen maar betekent: ik? en dat het enkelvoud van 'gelukkig zijn' hetzelfde…

Ze wilden niet ontwaken uit hun samendroom want in de schaduw van de brede okkernotenboom lachten ze, praatten ze dronken ze, aten ze dansten ze hun ritme deelden ze de liefde tot de ochtenddauw hen binnenriep de nachtdromen warm vergleden in dromen van de dag…

Terwijl je er niet bent Denk ik aan je haar Denk ik aan je ogen Aan je stem Aan je naam Zachtjes zeg ik je naam Heb haar zolang niet uitgesproken En met haar klank kom je tot leven Ben je even hier bij mij Het duurt als de lengte van je naam Dan is het voorbij Je leeft dus op twee plaatsen Daar en nog eenmaal Als ik zacht en langzaam…

Al is het fijn jou weer te zien het heeft te lang geduurd om treurig rond te dwalen alleen in droomverhalen van ja héél misschien Ik heb het leven geleefd mijn pad bewandeld verder gewoon gehandeld wat het nu moment mij bracht niet meer en minder verwacht De droom was bijna overleden Nu ik jou ontmoet in het heden is de waakvlam…

Ik wacht op je al wacht ik voor niks; dan weet ik, dat ik niet voor niks op je heb gewacht!…

het zijn jouw ogen die de werkelijkheid weer hart en ziel geven jouw handen die me raken en met hun warmte mij eindelijk weer mens maken woorden die opbeuren me laten kleuren in het beste wat ik heb jij bent het paradijs dat mij is overkomen toen ik dromend je hemel vond…

je bent zo mysterieus, zo magisch en zo stil. je bent zo mooi, zo lief, je bent wat ik wil. je laat me lachen, zo spontaan. je laat me huilen, met een traan. je bent zo speciaal, zoveel beter dan al de rest. je bent zo speciaal, gewoon allerbest. je bent zo speciaal, maakt me elke dag weer blij. want de allerbeste, dat ben jij.…

Heel graag had ik In je blanke witte Armen die bewegelijk Als witte vissen op Het ritme van het Leven en de eenvoudige avond dansen Je zachte mond Langer gekust En de hete fik In ons gestoken Maar hoe lief en open Je gezicht en blanke Armen ook zijn Het gaat me om vergetelheid Van een levenslange pijn…

Een groot geluk kan alleen dan bestaan, wanneer ze met grote kracht aan liefde zal gaan.…

ik zag je ogen neergeslagen je had van die dagen dat je onbereikbaar was waarop zelfs je lach een verre stilte in zich had toch keerde jij je nooit van ons af omdat je om ons gaf dan was er weer het raken in steeds opnieuw contacten maken het ontdekken van je eigen plekken in samen gaan voor een gelukkig bestaan…

Zo gij - de luie laan der zomeren verlaten, de kudden van uw lust naar laatre stal gemend, en toé de vrede-deure' en stil het gierend blaten, en 't zorgen voor het voer der morgenden geláten, de diepre vreugde van de winter-landen kent; zo gij geen liefde zoekt in strakke dag-gelaten, en zelfs geen luistrend oor naar duistre nachten wendt…

Een conversatie op straat Je denkt toch echt niet dat ik mijn dier verlaat Nee, dat hele kleine beetje eten Wil ik voor mijzelf wel vergeten Maar ik doe mijn hond of kat niet weg Dat is liefde begrijp nu toch wat ik zeg Armoede is delen met je dier Die geeft nog een beetje plezier En warmte in mijn hart De voedselbank voor dieren is…

Tussen hen en mij ben ik al duizend keer gaan staan, de zin "ik houd van je", week echter niet van me vandaan.…

nee ik was niet de blazer van het glas dat jouw kwetsbaarheid omhulde jij vulde al een ganse stad met tal van heilige huisjes vaak gaf ik in betreden al mijn signalen af maar de luiken gingen regelmatig naar beneden in de antwoorden die jij altijd in voorraad had toch is nog onverwacht je onbereikbaarheid gebroken we hebben de scherven…

Even, was ik dichtbij die roze gloed even, heel dichtbij die overvloed heel even overweldigend liefde.…

als een prins heb ik me door doornstruiken geworsteld om daar te komen waar men zei dat jij te vinden zou zijn gevochten met mijn zwaard op 't scherpst van de snede door de natuur die bloedde voor hun stilzwijgend verzet wat het mijne deed koken van woede tot het moment daar was van het in oog staan met ontbrak iedere vorm van zelfverzekerdheid…

we redden het, de liefde zal ons omarmen, het licht verschijnt, het is al veel te lang donker geweest wir schaffen es, die Liebe wird uns umarmen, das Licht erscheint, es ist schon viel zu lange dunkel gewesen…

ieder jaar weer word ik verliefd op jouw lentemuziek die klinkt in je stem waarvan de kristallen tonen verwaaien in warme wind speels fonkelt de melodie van je ogen in kleuren die alles beloven zacht dirigeert lichaamstaal het bloeien van onze bloemen naar de voorjaarsfinale weer luidt het geel wit van duizend madelieven jou in…

Als liefde pijn doet, zoals wel meer lopen mijn ogen vol als ik pijn heb, zoals elke keer staan mijn vingers bol van schrijven als ik naar je kijk, de liefde zie in je ogen weet ik waar ik toen, in al mijn onschuld voor heb gekozen alleen voor jou! Een pijn die ik in stilte meedraag terwijl ik zeg: ik hou van je!…

Het beeld van jou reist mee in mijn gedachten terwijl je mij kriebels bezorgt in mijn buik met wangen die bij avondrood op je wachten nu ik mijn gevoelens voor jou ontluik Het is mijn zin die zinnen schrijft door een gevoel wat steeds in mij blijft Jij bent de mooiste lentebloem die ontspruit In mijn dromen ben jij mijn bruid Ik…

wij sponnen een web ieder met eigen draden kwamen in het kruis samen met vlechten en hechten beschermden wij onze plek zij aan zij de wereld voorbij leken vrij in doen en laten maar wat wij maakten bond ons te veel aan elkaar wij waren geen jagers maar voelden ons prooi met het web als bewaker het rag is verwaaid de spinsels herinnering…

Hoor me en zie me kijk me aan Voel me en noem me bij mijn naam Zoek me en vind me overal Spreek me en zeg me dat het kan Draag me bespeel me met je hand Hoor mijn hart en voel mijn verstand Begeer me beken me wat je voelt Vertel en vertaal me wat je bedoelt Kom in me, bemin me totdat ik zucht Dans met me omarm me ontneem me de lucht…

ik wilde je omspoelen een tropisch eiland van je maken in de oceaan zongele stranden wit blauwe golven en jouw koesterende handen maar ik kon je niet scheiden van het vasteland onze wortels reikten dieper dan alleen hand in hand nu vliegen we twee keer per jaar naar onbewoond aldaar…

Weten dat je Een stap verwijderd ben Van het volle genieten en dan twijfelen Altijd een nevenpad In het vizier houden Een alternatief De controle houden Want stel je voor En ‘wat als’ Kwetsbaar voor geluk Afstand inbouwen Leven in het toen Leven in het dan Zien van mogelijkheden Terwijl ze er nu al zijn Ontbreekt het mij Aan…

Tien uur in de avond rijd ik opgewonden naar haar toe mijn vrouw weet ervan ben verliefd geworden zeg ik kan er niets aan doen hoe vertel ik het deze Spaanse schone dat ik hals over kop voor haar gevallen ben voor haar rood gestifte lippen die dansende blik in haar ogen de pracht van haar flamencojurk wat een gevaarlijk overspel speel…

Steeds als je mij met je ogen raakt wordt ik als kristal en doorzichtig transparant, waarin een regen van licht in mijn bloedbanen dromen, uit te monden in de delta van mijn amazone, in de rijke zuurstof van het regenwoud, slingert ze voorzichtig door de peilloze palm van mijn hand, kijk het water ademen waarvan we zijn gemaakt,…