Alle inzendingen van manuela

stram staan de bomen, zwart en grijs eens levendig en licht en vrolijk lachend in de wind nu zijn hun harten dicht de avond streelt mijn haren zacht en kust mijn tranen stil ik ben alleen in het heelal waartoe? en om wiens wil? zoveel dat lief en heilig was week weg, ging heen, verdween o Vader, die mijn pijn begrijpt laat…

Ik roep in een volle woestijn: de Koning komt er aan! Zie uit naar elk die Hem bemint, ga juichend op mijn tenen staan.…

het leven zit zo in elkaar zo dat we altijd iets anders willen het leven zit zo in elkaar zo dat we niet allemaal hetzelfde zijn stel je eens voor we willen altijd hetzelfde stel je eens voor we zijn allemaal hetzelfde dan is de wereld hetzelfde altijd hetzelfde elk ontbijt elk uur op school of werk elk tussen-de-middag-eten elk…

Ik moet je vergeten ik ben de ware niet voor jou maar je geeft me steeds weer hoop met die glimlach waar ik zo van hou Ik moet je vergeten het is voorbij ik wou dat je me dat liet weten dat je dat rechtstreeks tegen me zei ik moet je vergeten niet meer denken aan die zoen maar waarom ben ik naar die knipoog weer zo verliefd als toen…

ik dwaal in mijn gedachten ik kijk om me heen niemand die mij hoort ben ik nou echt helemaal alleen de stilte wordt me te veel het wordt donker het wordt kil nog steeds loop ik rond opzoek naar mensen die me horen of begrijpen als ik verder kijk zie ik een klein puntje licht ik denk dat het een straaltje geluk is dat me tegemoet…