Alle inzendingen van Manuela+Dieleman

Ik hou van je, mijn schat, zolang je leeft heb ik je liefgehad Wie ook je vreugd ontnemen of zich van je vervreemden, ik blijf steeds aan je zij, je hebt toch altijd mij Een rots in sterke stromen, prins van je stille dromen Ik neem je met mij mee, ik draag je door de zee, met mij win je de strijd, leef je in eeuwigheid Ik ga niet…

een woestijnplant die maar net in leven blijft eenzaam groeiend onder Gods oog na dertig jaar heel kort grote witte zalig geurende bloemen opstaan ondergaan ondergaan opstaan niets meer en niets minder…

Het venster is helder, de verte is echt, alleen onbereikbaar, hoe hard zij ook vecht De vleugels gedrongen, niet breeduit, maar klein, wordt zij constant belemmerd een vlinder te zijn Zo worstelt zij verder, de zege blijft uit Tot zich plots, door een wonder, Gods ruimte ontsluit…

Een vader heeft zijn zoon gezonden naar mensen van zijn eigen stam, als eersten hoorden zij het wonder, dat hij, als redder, tot hen kwam Er was geen blij, dankbaar ontwaken, de vijgenboom bleef dor en dood Het wonder vulde heel de aarde, gaf licht en troost in stervensnood Zeventig volken ingeschakeld, maar de eersten bleven werkeloos…

De vrede hier: ten dele, de vriendschap: onvolmaakt, in kunst, in kracht, in wijsheid: de roos wordt niet geraakt De liefde hier: ten dele, de vreugde: zo voorbij. het zware, donkere, dode, het breekt aan jou en mij Ten dele ons geloven en dubbel smart de pijn. O God, straks licht en levend, GEHEEL bij U te zijn!…

.... als je geen pijn hebt, ben je heel de dag druk met allerlei nodige dingen, je eet en je drinkt, je loopt en je schrijft en staat bij het koken te zingen. Geen ogenblik denk je: 'ik heb geen pijn', het schiet je gewoon niet te binnen. Maar als er iets zeer doet, heel de dag door, geeft al wat je doet je bezwaren: je eet en…

gouden hart, elke dag louterend vuur, dood en leven mèt lofgezang, in de avond geurige stilte vol sprankelend licht…

door één geest gedreven samen gebracht, warmbloedige harten kloppend op wacht, nevelen wijken voor licht van de zon, muren bezwijken waar tederheid won, handen die troosten met eeuwige jeugd, eindeloos lied van verlangen en vreugd, heilige ogen fluisteren zacht, liefde en vrede vervullen de nacht…

het glas is gebroken de bruidegom heeft het met verve al lang geleden in stukken getrapt en nog steeds zijn er, overal vandaan, pijnlijke splinters…

levend en krachtig, wijzend omhoog, zingende bladeren, buigende boog OF kaal, omgevallen, stervend, verdroogd. HERE, maak mij een lust voor uw oog…

waakzame zwanen in witte gewaden laten de jongen samen begaan, hebben gevaren reeds in de gaten, geven de vaart en het rustpunt aan…

klein prinsje in je mooie pak, al sabbelend, nadenkend, je handje om mijn vinger heen, is leven feest, stil en sereen, al is de toekomst wenkend Ochtendgloren in nevelwit, horizonlicht van pril begin, ik dank en lach en zing en bid en houd mijn adem in…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon tussen aarde en zon-- laat onverwacht een kille wind veel wolken binnen drijven Kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij hier niet van ijskou verstijven…

fluitekruid dat zomer beduidt, wuivende rand van kant, beeld van de weelde die komen zal, gift uit de Meesterhand…

over de brug daalt vrede neer op groene struiken aan stilgaand water vrolijke bloemen prijzen de Heer ik ga door het land van later…

de donkere sparren in het bos, de stronken en het groene mos, de rode grond, de wilde planten die ik vond, het brokkelige hout, vermolmd en haast vergaan, in wonderglanzend zonnevuur heft alles in dit morgenuur een zang van nieuwe schepping aan…

Van alle kanten varen aan de wateren, de wrakken Ze azen, vallen op haar aan, doen haar een ogenblijk vergaan, verheffen zich tot een orkaan De waarheid zàl ten onder gaan Gedeukt, gehavend, aangetast, de kleur verbleekt, maar stevig vast Het baken kan zich laten gaan Wijsheid bepaalde haar bestaan, houdt haar daar waar het nodig…

nu ben ik klaar om mee te gaan een kleed en schoenen kreeg ik aan alle stormen heb ik doorstaan ballast is overboord gegaan vangen wij dan te varen aan…

het is een droom: wij samen en Jezus in het midden de kamperfoelie geurt jouw hand streelt zacht de mijne in de vijvers van onze ogen weerspiegelen zich lichtende sterren uit een venster ver weg klinkt vioolmuziek santissi-tissi-tissimo de wijn is zoet en rood nu en dan schenken wij elkaar een woord van binnen de milde wind…

wijkende stralen over bergtoppen heen beschijnen mijn hunkerend hart straks is het donker en kil maar het licht dat verwarmt wenkt en wacht heel de nacht maakt wakende weemoed stil…

waarom ben ik als vreemdeling geboren leef ik niet in het land dat liefde heet waar ogen zien en oren tonen horen waar handen strelen en de ander weet mijn hart is als een haard met open ramen een hevig brandend vuur dat maar niet dooft mijn droge ziel dorst om dit te beamen het land van liefde komt voor wie gelooft…

stram staan de bomen, zwart en grijs eens levendig en licht en vrolijk lachend in de wind nu zijn hun harten dicht de avond streelt mijn haren zacht en kust mijn tranen stil ik ben alleen in het heelal waartoe? en om wiens wil? zoveel dat lief en heilig was week weg, ging heen, verdween o Vader, die mijn pijn begrijpt laat…

ik roep in een volle woestijn: de Koning komt er aan! zie uit naar één die van Hem houdt, ga juichend op mijn tenen staan.…