Hartenkreten over emoties

Ruimte 2 Het was op een van die warme nachten in de zomer waarbij de warmte nog zwaar in het huis hing, dat de slaap maar niet wilde komen, het bed op den duur wel een pijnbank leek en ik smachtend naar koelte naar het raam toe ging. Ik opende het venster en genoot van de koele bries die ik zwakjes door mijn haren voelde gaan. Het was donker…

Hoe moeilijk Kan ik Het mezelf maken Door mezelf Weer zo Te laten Beïnvloeden Door hoe De ander Het wil Waardoor Ik mijn plan Laat veranderen En ik onzeker En zelfs Angstig wordt In het uiten Hoe ik het hebben wil…

Ik wil Me verstoppen Even niet Gezien worden Ik wil Zingen Op de galerij Vrij voelen Om te doen Wat ik wil doen Ik heb Een knuffel nodig Voel me alleen En zit er Even doorheen…

laat mij maar een druppel zijn in een regenbui onopvallend vallend uit de lucht zo’n kleine grijze muis je ziet hem over ’t hoofd toch geloof me hij zit misschien ook in jouw huis een van die onnavolgbare spreeuwen in zo’n mysterieuze spreeuwenzwerm of vlucht of gewoon een inwoner van een of ander nooit gekend onbekend gehucht…

Wanneer ik reis in jouw schitterend portret herbeleef ik onze tranen van vreugde en verdriet Eerste kus met haar contouren en fijne lijnen afgedrukt op onze lippen terwijl vier kleine woordjes kleven op de huid. Ik hoor nog altijd jouw stem, zo fluweelzacht trillend met emoties en gevoelens, ongekende diepte die na een korte zucht te hebben…

in de gang ziet hij z’n fiets staan niet veel gebruikt wat ook niet snel meer zal gebeuren hij is te oud om er weer de dijk mee op te gaan en z’n vrouw blijft maar zeuren: ‘Doe dat ding toch weg hij belemmert me in mijn loop wat ik je al zo vaak uitleg.’ ‘Ach vrouw ik laat hem toch nog even staan, als ik naar hem kijk zie ik…

elke dag een gedichtje een frisse kijk een nieuw gezichtje een andere blik ter introspectie en zelfreflectie een switch een klik elke dag een gedichtje voor jou of mij een lach of traan het verlicht je als je je gedachten er over laat gaan over wie of wat of waar we zijn over al die dagelijkse dingen een klein gedichtje soms zo…

je hoeft een vrouw het verleiden niet te leren elke man verstaat de kunst van het begeren dat mooie spel van bloem en honingbij zo opmerkelijk en vrij dit spel mysterieus en klaar het enige waarbij iedereen zich soms waant als winnaar…

Langzaam en voorzichtig kom ik los uit een zichzelf gesponnen zijdezachte cocon die als een huis mij heeft beschermd tegen de barre en boze dagen waarbij elke vorm van donkerte, koude zowaar schraalheid mijn voorbije bestaan bepaalde. Op vleugels gestrekt van liefde fladder ik nu in volle vrijheid waarin de verschillende luchtlagen worden…

Hey kindje Zullen we even Vrij nemen Vrij Van zorgen Klein mensje Die niet Aan jou Toe behoren Ik geef Je de vrijheid Om te gaan en staan Waar je wilt Er zijn geen Beperkingen Laat jezelf Leven Maar vrij Speel maar Huil maar Lach maar Zing maar Vecht maar Bid maar Bewonder Laat alles Alles zijn Zoals het…

Zingen Is nog steeds Juist in deze Corona tijd Mijn uitlaatklep Alleen zing Ik nu Alleen thuis Samen met Mijn smule Karaoke Zang vrienden Online Heel bijzonder Hoe dit mij helpt Me te uiten Hoe dit mij Bij mijn gevoel Brengt Mij opent Wat een emoties Er los komen Ik kies Liedjes uit Die me raken Zing met Hart…

lach de wereld over lach de mensen toe lach je zelf eens lekker uit lach om al ons hypocriet gedoe lach als blije kinderen wees eens minder serieus inderdaad doe het gewoon maak die lange lange neus en je zorgen zullen minderen interesseer je even geen enkele fluit voor welke bagger men over je gedrag uit spuit we moeten lachen het…

Angst voor: Moeten Niet doen Wel doen Gaan Niet gaan Helpen Niet helpen Thuis blijven Weg gaan Eigenlijk Veel Onzinnige angsten Maar ik heb ze Angsten Die nog steeds In mijn hoofd Spoken Mij nog steeds Lastig vallen Op mijn Eigen weg Alsof Iets mij Tegenhoud Om mijn eigen Pad te gaan En toch Ik ben…

Ik neem Even pauze Even wat afstand Door wat Afstand Krijg ik Beter zicht…

Mijn God Bevrijd me Ik voel me gevangen Gevangen in mijn Doen en laten Ik zit vast In mijn eigen Gevangenis Ik weet Alleen Ik kan mezelf Bevrijden Dat weet ik Allemaal Zo goed Maar ik ben Zo bang Dat het mij Niet lukt Mezelf Te bevrijden Ik blijf vechten Om eruit te komen Maar ben Zo bang Dat het mij Niet…

Mijn hoop is niet meer op de Here gevestigd Niet op de Here, Here En ook niet op zijn vader de Here God Maar op m’n 'eige' M’n eigen ik Waarin een hoop, hoop En dat is goddelijk veel Wellicht wel hopeloos veel Maar er is ook een hoop, een hoop ellende…

o God wat een dag de zon schijnt het bos toont zichzelf in z’n kleurrijkste herfsttooi dat ik dit weer beleven mag mijn hart jubelt en ik lach wat is het leven toch mooi thuis ligt een grijs omrande envelop: kleurloos ijskoud te zijn opgevangen op de stekelige deurmat: hij was nog jong en tevens oud vond de herfst altijd zo fijn geen…

Ik luister En zie Hoor en zie Jou echt Nu moet Ik mijzelf Ook gaan Horen en zien Wil nu gaan Luisteren Naar mezelf De pijn En de wonden In mijzelf Vragen nu Om mijn aandacht Wil jij Af en toe Ook naar mij Luisteren?…

Mij uiten Doe ik De laatste tijd Meestal Alleen bij De psycholoog Daar Voelt Het niet Bezwaard En het Moet Er echt uit Alles Wat meer Op een rijtje Helderder krijgen Dat ik er toe doe Dat ik mijn eigen Gang kan gaan en er Voor mezelf ben Dat ik van waarde ben Vandaag Belde Mijn zus En Ik vertelde Wat me bezig hield…

Stemmingen Stemmingen Wisselende Stemmingen Heel erg blij Vervolgens: Stort ik in En wil ik Niks meer Stemmingen Stemmingen Wisselende Stemmingen Ik doe van alles Vervolgens: Doe ik niks meer Stemmingen Stemmingen Wisselende Stemmingen Hoge toppen Diepe dalen Vreugde sprongen Diep verdriet…

in hoeverre kunnen we elkaar in wezen lezen in hoeverre kunnen we elkaar nou echt verstaan in hoeverre de gedachten die er achter onze ogen veelal ongezien rondgaan ik versta jouw taal meestal niet toch zie je en troost je mij in mijn verdriet de vraag is wat zou je mij het liefst willen zeggen? we kijken elkaar even diep aan…

wat is dat toch met het Groninger Hoogeland die weidse polders of dat Zeeuwse platteland soms maakt iemand uit het Friese woud gelokt door een gewilde baan en door ambities overmand een kapitale fout hij denkt er goed aan te doen er voor het vinden van geluk maar heen te gaan maar wat ontbreekt er aan dat unheimisch voelend…

Hoe gaat het? Zomaar een vraag Voor mij Soms bedreigend Drukkend Dwingend Onrust opwekkend Vaak hou ik niet Van die vraag En toch Ik zou graag Het echt Willen delen Er over Praten Hoe het gaat met mij Ik zou graag Willen voelen Dat de ander Echt wil horen Hoe het mij vergaat Me niet bezwaard voel Om te zeggen hoe het gaat Omdat…

dit is waarom mensen steeds weer van honden houden: de zekerheid dat er iemand is die ondanks jouw mening en in donkere tijden trouw aan je blijft genegenheid biedt en ruzies vermijdt en de harde werkelijkheid van de gevoelens voor jou scheidt die mits goed opgevoed die dingen doet die jij wil dat hij doen moet toch zijn het geen slaven…

Mijn gevoel zit me dwars en tegen. Onheil voorspellend lijkt het uit te spreken. Alsof er dingen zijn die voor me worden verzwegen. De gedachte lijkt de hele tijd in mijn hoofd te zijn gebleven. Om samen met mijn onzekere ik tegen mij te spelen. Alsof er iets is dat er word gezegd alleen wel in delen. Dus zoek ik daarvoor naar een realistische…

Valse plooien Tussen plooien van emoties waarin zorgen waren verborgen bewoog zacht een sluier heen en weer zag soms de realiteit niet meer nam alles goed in ogenschouw het een en ander glad gestreken bleef hier en daar een valse vouw de diepte kreeg ze niet meer glad de spiegel echter zei het ware deed me openbaren en ervaren dat…

In het holst van die vreselijke nacht klopte het noodlot ruw op mijn deur Zijn melding ontnam mij alle kracht uit mijn gezicht vluchtte al de kleur Woorden gelijk kiezelsteen zo hard werden grof voor mij neergesmeten Had het noodlot dan echt geen hart? ook nu kan ik ‘t maar niet vergeten Ze spraken van de opkomende zon mijn blik zag enkel…

Zoekend op mijn Levenspad Kwam jij langs Jij hebt mijn hart geraakt Het is nacht En ik kan niet slapen…

De jaren van mijn jeugd lagen vergeten op bladzijden, dag na dag geschreven de tijd liet zich niet lenen tot het lezen tot de ziel zelf weer tot mij kwam spreken. Zij kende nog ieder woord, iedere zin die ik vergeten was; sprak zij weer in zo kregen zij een tweede kans op leven na jaren in de kast, onbelangrijk te wezen. Jaren lagen zij…

er zijn geen woorden voor verschillende soorten van iedere emotie zoals: angst verdriet vreugde eenzaamheid schoonheid vrijheid pijn die ons met elkaar verbinden ieder ervaart het op zijn manier zoals het donker verschillend wordt ingevuld door blinden maar toch is er een taal waarvan we zonder woorden weten wat er wordt gevoeld…