Alle inzendingen over liefde

Angst waarin de deur van een veilige ruimte niet openslaat wordt de liefde begrensd door de smeulende twijfel, een geur die het heilig vuur blust in de verlokkende wind en alleen de as van rossig licht in het verlangen achterlaat. De kleur bepaalt de sluier van het vergezicht, omhelzing van puur paniek, los van berouw en spijt hebben…

Dagen zitten vol wonderen. Het wonder van deze dag is wat ik zag bij jou, mijn lief: een stralende glimlach!…

Hoewel het elf uur in de nacht is, of daaromtrent, komt er een meisje voorbijgeflitst. Alleen, neuriënd. Aan de rand van het dorp, in een van die schaars verlichte straten. Uit geweest in het centrum, natuurlijk. Met een vriend die hier woont, waarschijnlijk. Prettig ver- lopen. En nu fietst ze goedgeluimd naar het aangren- zenden gehucht een…

je stem speelde toneel het geluid kleurde decors in adem donkerde schaduw handen regisseerden het licht terwijl je ogen als spotlights op mensen waren gericht jij bracht vervoering passie tranen en pijn door zo intiem met ons samen te zijn in de melodie van het leven enkel door zelf alles te geven met stilte als hemels refrein…

(liefde is een glas dat kan breken wanneer men het slapjes of te stevig vasthoudt) --Russisch spreekwoord-- wondermooi als de lente zo noem ik jou je bent me zo innig teer soms als een glas het kristal dat rust in de palm van mijn hand breekbaar als de iele eerste lentebloemen die ik zou willen plukken schikken in een siervaas…

Stalen draden Omheinen jouw gezicht Onzeker betreed jij Gespannen treden Gesmolten handen Verdwijnen natuurlijk Net als verfklodders Druipend vanaf ‘t doek Jouw draden Breken langzaam Jouw handen Smeltend in de mijne Maar lief, hoe lang ook Ik heb de tijd…

Magistrale ogen verblinden mijn gezichtsveld. Ze glinsteren zoals alleen jij in mijn leven telt. Niet zoals die eenzame dagen in mijn dromen Dat je zonder kloppen door de deur zal komen. Mijn neus droomt over wat hij continu weet. Eigenlijk is het beter dat ik je parfum vergeet. Met de zintuigen door tact en tast is er hoop. Maar zo lijkt…

Waar je achtergebleven geur nog iets belooft zie ik je weer zoeken, naar woorden die je gedachten weer laten spreken en niet verdwalen in de stilte die bijna niet durft te ademen. Maar mij iets belooft dat naar liefde smaakt of een afscheid dat minder wanhopig wordt en dromen niet laat barsten als je mij weer ziet…

Deze dag niet door de zon verblind toont meer dan duizend staten dat wat jij allerminst zonnig vindt heb je op zo’n dag het beste in de gaten Er is geen zonneschijn die je anders zal doen geloven Je ziet echt tot in het detail ragfijn bijbehorende gevoelens komen boven Als je op zo’n dag iets moois beleeft zo helder voor jouw geest Is…

jij bent bedrogen gevlogen zijn emoties agressie vol gevoel lijkt je enig levensdoel ik heb je hand genomen in ontdooien zijn schuchter de eerste woorden gekomen over uitglijders kou en kilte in een theatraal leven van nooit om elkaar geven nu warm je ijs met koele ogen langzaam smelt in tranen woede weg komt klaarheid in…

je bent geen ballerina toch spitz je aardig op de hoge hak met een charmante pas in sierlijk bewegen weet jij je met mooie mensen te omgeven zonder elitair te zijn juist in het verfijnde tussen oog en hand schep jij met ieder een persoonlijke band een gedurfde flirt maakt het gezelschap tot een vrolijk stel spanning stijgt ten…

Ik respecteer stilte in al haar aspecten Afwezigheid van digitaal een woordeloos uitmonden Daar het huidige zich niet verroert spreekt geestverwantschap wel tot de verbeelding Waar het hart klopt is stille hoop wat ruimte geeft om zwijgen te laten spreken…

Het was een meisje. het werd één meisje. Het is nu een vrouw om van te houden zodra zij straks alle zielen laat vertrouwen op haar goedheid. Zij, Petra, ze logeert bij hen: de mensen op aarde. Ze voelt zich er érg thuis door haar diepe connectie, met Al dat leeft en Al dat geeft. Ze komt thuis en haar huis is een thuis voor ieder…

heb ingezoomd op je lach van zacht naar volle kracht in aanzet tot ontplooien laat je iedereen ontdooien straalt met ogen maakt affiniteit met blijheid in ons hart in delen open je de geest met charmante vrolijkheid deze foto geeft een stukje van jouw hemel prijs…

Ik heb een oorspronkelijke geest, die nog het meest houdt van die ene man, zo eenvoudig en bescheiden, die van oorlog vrede maken kan.…

De liefde die ik voor jou voel is geen obsessie maar een fascinatie simpelweg gevoed door jouw stijl, jouw gratie.…

jij speelt kleurt tonen tot eigen muziek zoals mijn mes het linnen besnijdt in dwarse creativiteit jouw lenteprelude lacht ultramarijn op het schilderij van mijn dromen het fluwelige licht beschijnt je gezicht in warme akkoorden nog daalt de zon zonder woorden als wij gaan voor de finale ik signeer met jouw laatste noten…

Als ik in alle huizen van de wereld welkom zou zijn, genoot ik niet van een groots gebaar maar van klein.…

ik probeer de talen te verstaan van allen die hier langs zijn gegaan met hoop en vertrouwen hebben zij hun gebed in fluisterende stilte gezegd pilaren aangeraakt met warme handen hun wensen kenbaar gemaakt de stenen zijn hard maar glanzen zacht in dialoog met duizenden kaarsen zij kennen de ogen in donkere gezichten die vol verwachting…

Ik pluk de mooiste bloem uit het diepste dal omdat ik van je hou ik haal de mooiste ster uit het heelal alles wat onmogelijk lijkt, doe ik voor jou Ik geef je mijn diepste gevoel omdat ik van je hou waar ik ook ben, ik sta achter je alles wat onmogelijk lijkt, doe ik voor jou Ik zal voor je vechten de zwaarste strijd omdat ik van je hou…

Mijn krachten heb ik verkregen via het erfelijk materiaal, van opa Jan Goossens en opa Petrus Hermans. Géén eenvoudige taak voor een vrouw! Ik heb zo'n krachtige potentie, dagdagelijks in me dat menig mens terugdeinst. Ik brand van verlangen, om dat wat is om te buigen in positiviteit... Ik heb alles in mijn schrijfster handen waarin…

jij leeft van de wind danst door de schepping als paradijselijk kind bloeit naar het licht open en gaaf met kleur op je gezicht vangt met stralende ogen zijn warmte die koestert in een liefdevol omarmen zon door de ramen intens gelukkig de mantra pappa en ik eindelijk samen…

de lijnen in je gezicht laten je leven lezen de tijd heeft ze niet getekend wel jouw boek gevuld met jaren waarvan de letters plezierig zijn gekruld of korte hoofdstukken die vaak eindigen in vaag mineur naast periodieken vol daadkracht zonder oeverloos gezeur je ogen schrijven weinig meer de inkt lijkt bijna op maar…

weer roept angst met hol geluid dat voortvluchtig verre vleugels krijgt echo’s kaatsen hun niet thuis gevoelloos tegen zwarte muren mijn citadel waar stemmen dwalen zonder verhalen omdat een oor ontbreekt waar tijd vandaag vergeet omdat gisteren alles overschreeuwt heb stilte laten groeien tot binnen buiten werd zie eindelijk…

ik struikel over de letters in mijn hoofd als ik je naam lees in je blauwe ogen je jaagt een leger hazen door mijn bloed en rilkoorts rolt over mijn huid ademen is je onweer inzuigen en je stempelt mijn huid vol vervaldata en streepjescodes in te ruilen voor zachte zoenen ondertussen wandel ik door de warmte van je naam en knabbel op de letters…

sprookjes lijken alleen nog te leven in oudere geesten terwijl de decors hetzelfde zijn gebleven donkere delen van het bos hoog struikgewas met open plek het vijvertje met oevers mos sterren en een volle maan fee en elven die lichtvoetig dansen de droomprins op het witte paard maar de kinderen zijn los gegaan in stemmen die relaties…

er is altijd dat kleine vleugje met onzekerheid een wolkje voor de zon die helder schijnt de tussenhup in ferme stap zomaar uit de pas nooit heb ik de hand kunnen leggen op dat mysterieus gevoel zelfs na het tipje van de sluier komt er geen gezicht…

De sterkste Hoe jong was ze toen ze al leerde wat het betekent om te blijven, en dat ze leerde wat bij elkaar hoorde, tafel en stoel, een kop bij een schotel en ook dat 'nu' hoorde bij 'toen.' Hoe jong was ze toen ze al leerde dat het meervoud van 'liefde' voor haar alleen maar betekent: ik? en dat het enkelvoud van 'gelukkig zijn' hetzelfde…

Ze wilden niet ontwaken uit hun samendroom want in de schaduw van de brede okkernotenboom lachten ze, praatten ze dronken ze, aten ze dansten ze hun ritme deelden ze de liefde tot de ochtenddauw hen binnenriep de nachtdromen warm vergleden in dromen van de dag…

Terwijl je er niet bent Denk ik aan je haar Denk ik aan je ogen Aan je stem Aan je naam Zachtjes zeg ik je naam Heb haar zolang niet uitgesproken En met haar klank kom je tot leven Ben je even hier bij mij Het duurt als de lengte van je naam Dan is het voorbij Je leeft dus op twee plaatsen Daar en nog eenmaal Als ik zacht en langzaam…