Alle inzendingen over haiku

Onder de sterren in het hart van de wijsgeer taal is de spiegel…

herinneringen weer gegeven op albast vergeetmenietje…

Gouden glinstering spiegelt het avondwater ondergaande zon.…

lange dunne man grijpt naar zijn eigen billen hoorde telefoon zijn handen dansen betasten zijn hele lijf waar is dat ding toch mager lijf beweegt totaal theater op straat geluid uit zijn zak voorbijganger lacht ontvangt schouwspel als geschenk lichtpunt van de dag…

De baas en vrouwtje staan braaf en kijken ver weg tot schatje klaar is…

mijn oude opa met zijn fel rode brommer haalt hij de lente…

De Aarde kleurt weer Rood, door hen die liefhebben een brug te ver is!…

De magnolia beschermt haar nieuwe knoppen met een winterjas.…

In glas geblazen alleen de zachtste handen kunnen ver dragen…

zonder water zou ik dorstig dolen langs de uitgedroogde zee…

angst kan ik me niet permitteren zei Van Gogh de Dood pakt me tóch…

De tranen stromen langs de verweerde groeven tijdloos is verdriet.…

Melden om vijf uur cel in kil organisme dreigend zelfverlies Het wachten op niets niets gaat geluidend voorbij tv speelt voor niets oud kerstnummer meldt leeg nieuws brekend lijntje tijdsbesef Het ziekenhuisbed mijn hand vindt slechts roestvrijstaal verlangend tastend…

De mooiste woorden verzenden onze ogen stil en liefdevol.…

De zon kust de berg goedenacht en fluistert de maan toe: wees waakzaam!…

Het stormt Bladeren vallen Kale takken Het wordt tijd voor mijn Winterslaap…

de boom geeft zich vol overgave bloot op grond van wederopbloei…

spinnenwebdraden worden omlijnd door glanzend vocht: herfstbekroning…

Harde windstoten – nederig buigen bomen vol overgave.…

fier en krachtig met tomeloze energie de voren ploegen…

Koolmeesjes spelen op boomtakken voor mijn raam Herfst heeft zijn charme.…

een file vrachtwagens staat voor de stille fabriek met een krulstaartje…

zwart gemaakt kan hij als geen ander één worden met de duisternis…

Donquichotterie is als vechten tegen de bierkaai: hopeloos…

Onze ijsschotsen drijven langzaam uit elkaar; hoor ik je roepen?…

typisch herfstgeluid: dorre bladeren onder zware voetstappen…

Er zijn dan ook maar twee feiten, waarheid van de psyche zelf en dat het gezond is in een appel te bijten!…

Land is een geschenk vanuit de wereldzeeën waar het uit voortkomt.…

Traag dwarrelt een blad en valt in een tuin van herfst die zich bruin schildert.…

Letters op papier zijn soms pijlen naar het hart die de ziel raken.…