Maar toen we vervolgens bij Kirke verbleven,
leken mijn mannen wel in zwijnen te veranderen: haar eten
was zo verrukkelijk, ze stond gewoon te toveren in de keuken:
elke dag een feestmaal met goed gebraden beesten, geserveerd
in heerlijke sauzen gevuld met blauwe en meer vreemdsoortige
bessen, verse ui- en knoflookachtige, abstractere toevoegingen…
De zon met gouden stralen,
Brak met geweld door blauwe wolken henen,
De winden mij ontstalen
Het schip, en lijf*, die allengs* vast verdwenen.
't Hert wierd als lood,
Roerloos als dood,
Door inbeeldings bewelven* ,
Na lang afzond'ren*
Zo kwam ik met verwond'ren
Tot mij zelve.…
Avond: de kleuren van de late lucht
Verinnigen zich tot één teedre tint
Van blekend blauw, de sterrennacht begint
Zijn tovertochten zonder één brekend gerucht.
Maar ach: in hoeveel ogen breken kleuren
Des zoete hemels voor de laatste keer?
Hoeveel makkers schenden met scherpe scheuren
Uitsplijtende kogels het lijf tot heilloos zeer?…
Twee vingertoppen zien van ’t typen blauw.
Mijn denkraam is als ’t ware in de rouw.
Mijn zin in rijmen kreeg een flinke douw.
Ik kreeg het voetenwerk welhaast niet licht
en daar is het sonnet toch op gericht.
Waar ik aan het begin voor ben gezwicht,
bleek een te zware klim in dikke touwen . . .…
- Het zal groen en blauw als de Spaanse zee wezen,
goud als de nachten van Granada
Het zal zwart en wit als de zeezwaluw wezen
en grauw als de rotsen van Negreiga
¿Porqué, Mária?
- Het zal geuren als de bloemen van Spanje
rozen, anjelieren en reseda,
als de hete thijm en het wilde oranje
rotsbloemetje bij Valencia
¿Porqué, Mária?…
Diep verslagen ging hij henen,
Angstig nu voor dreigend leed,
Hoog in 't blauw verdween een reiger
Met een aak'lig schorren kreet.
89.
Sloffend liep hij door de duinen
En zijn schoentjes wogen meer
Dan hem ooit zijn klompjes wogen
In de dagen van weleer.
90.…