Het zijn nagels aan mijn kist,
die loze beloftes van jou,
de ik-hou-van-jou-tjes.
Hoe lief ik was en zo.
Maanden lang heb ik gezorgd
dat er elke morgen
een gedichtje voor je was.
Zo kwamen we dan
bij elkaar.
Het was fijn
het was gezellig
Gut, en ik met mijn stomme kop
maar denken
dat het echt was.…
met een bloedend harte
Ging ik u geleiden naar het graf,
En de traan der kinderlijke smarte
Gleed mij telkens van de wangen af;
't Viel mij bang, toen ik de kist zag zinken,
Die uw stoflijk overschot bewaart,
En de doffe nagalm hoorde klinken
Van de daarop neergeworpen aard'.…
en Dokter Moerman moest
mijn opa’s leven rekken,
maar hij werd er alleen maar mager van,
tot hij precies paste in zijn kist,
alsof de dood hem op maat had gesneden.…
Mensenzorg zal hem een zorg zijn
‘Ik, ik en ik’ is waar de havik voor staat
Geen oog voor andere mensen en hun pijn
Met harde taal en ferme uitspraken
Roepen ze hel en verdoemenis over de daken
Willen meer geld voor wapens en munitie
‘Dat is beter voor de nationale defensie’
Maar wapens brengen verderf en dood
Kunnen niet rusten in een houten kist…