Netgedichten over emoties

Ik laat me voeren door de golven. Sta op het strand, in het zand. Als een grote groep met wolven, Rijkt de zee uit naar mijn hand. Het uitzicht is zo mooi. Maar ik weet, het is niet waar. Ik weet, het is te sterk, Gevuld met stil dreigend gevaar. De veranderlijkheid, de passie, Van zo'n ongewoon mooi zicht. Maar voor je het weet, dan…

hij wilde een vriendin om mee te praten zij wilde enkel met hem naar bed hij had geen interesse in haar maten toen hij haar meenam naar zijn flat en als hij na heel veel wachten zijn verhaal wel wil vertellen ligt zij naakt naar hem te smachten met de maan achter lamellen als hij plotseling wakker schrikt met naast hem een lege…

Je was een dagje mijn vriendin Zat naast me op het dakterras De eerste die bewoog was af Onwennig hield de stilte aan We wisten niet wie sterker stond Maar voelden dat het oorlog was Ik hield me groot jij kropte op De kou zat in de najaarslucht Te lang voordat het eten kwam Aan tafelzout bleek geen gebrek De messen schoon en pas…

mijn ouders leerden mij niet praten en doordat geen van hen iets zei ben ik luisteren gaan haten want wie luisterde naar mij liep ik vast in boze onmacht tot contacten niet in staat tenminste niet dat soort contacten waar het gesprek wat dieper gaat dan enkel losse zinnen bijeengeharkt zonder verband kon dan ook geen woordstrijd…

Rommelhok vol gedachten. In hersens onder stroom. Tegengestelde krachten. Angstig, zonder toom. Levenslang veroordeeld? Ik houd mijn hart steeds vast. Nu ik weet, ik ben zijn voorbeeld. Het puzzelstukje past!…

met mijn ogen dicht zag ik haar gezicht haar grote bruine ogen haar woorden warm, verlegen zeiden en verzwegen alles, niets gelogen met mijn ogen open zal ik haar ontlopen haar ogen steeds ontwijken haar lichaam niet begeren om niemand te bezeren of ik dat kan, moet blijken…

onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Nu ik verlies wat ik met mijn handen heb gemaakt zijn mijn geschreven woorden het geluk dat ik bewaar zolang de dagen en de gezichten die voorbijgaan niet wachten op wat ik dromend achterlaat…

Heel soms dwarrelt mijn gevoel als een vlinder met één vleugel en vecht het in de lucht zonder te vallen soms…

De nacht en de mist vertrouwen elkaar met de stilte als een wens die ik mag verbergen in de schaduwen die mij weerloos volgen wanneer ik niets meer achterlaat dan de gil die ik altijd hoor als ik mezelf weer met nachtmerries vermoord…

als mijn woorden niets meer zeggen en mijn leugens niets weerleggen dan verlies ik als mijn tranen niet meer stromen en mijn ogen niet meer dromen dan verkies ik mijn woorden te vergeten mijn naam niet meer te weten mijzelf niet meer te geven niet verder meer te leven als mijn zinnen niets meer plaatsen en mijn tonen niets…

hij is niets meer dan de schaduw van wie hij zou willen zijn als hij bewonderend kijkt hoe zij haar schoonheid draagt want zij is de vraag die geen antwoord kent en woelig raast in zijn gedachten zij, die niet weet dat ze zijn muze is…

De stilte heeft kleuren die herinneren waar we aan denken als de stemmen en woorden van gisteren niet meer horen bij elke echo van wanhoop en alleen de angst voor het leven een verandering belooft…

ik schrijf om te herinneren maar ook om te vergeten of om te kunnen zeggen wat anderen reeds weten ik schrijf om te verjagen of in mijn hart te sluiten om niet te hoeven praten of juist te moeten uiten ik schrijf om druk te zijn of om stil te blijven om weg te kunnen dromen of angsten te verdrijven ik schrijf voor jou alleen of honderdduizend…

Ze raast maar door met volle kracht haar hete blikken schieten vuur Al stormenderhand ontwricht ze mijn leven onder haar slagregens verval ik in zuur Ze bliksemt me neer met haar buien hagelt mij in depressies vol eindeloos verdriet Ik roep haar nog eenmaal terwijl mijn laatste druppel de rand overstroomt maar ze hoort me niet…

ik schuif mijn woorden voor mij uit tot langgerekte zinnen dat ik mij daarmee buitensluit geeft onrust diep van binnen dus slik ik mijn woorden telkens door om ze moeizaam te herkauwen maar te leven als zo’n omnivoor begint mij te benauwen…

Met haar hoofd vol gevonden gedachten verlaat ze stil elke fantasie en weet ze dat ik haar bemin met elke gedachte die ze voor mij achterlaat.…

Nu we kozijnen zijn in deze keuken, kijken ze wel naar de leuke overbuurvrouw op haar balkon of een bescheiden lijnvlucht die over komt, maar niet naar ons die alles omlijsten. En nu we planken zijn in deze vloer, horen ze ons voor geen meter, terwijl bij de minste beroering vervaarlijk kraken en zij tijdens koken of woorden tal van…

Niet bang zijn als het donker wordt want buiten kan nooit binnen komen De muren zijn van hard beton Je voordeur zit op dubbelslot Gordijnen dicht, de televisie dwingt de stilte weg van jou En leve de lantaarnpalen! Leve vuur en sprokkelhout Al breekt een storm de bomen af het diepste donker raakt je niet Als duiven op het…

Schemering der verdwaalde zielen, ronddolend op deze aarde, gevangen in de kleurenpracht van de hemel; hoe groot is de liefde die ons allen overheerst? Vraag het aan de bomen, aan de natuur. Zij zijn wijs genoeg om dit te weten. Doch spreken zullen ze niet. God der machtigen, gij die toch alles weet, kent gij het antwoord op deze vraag niet…

ik mis de onbezorgde dagen van weleer en de nachten die veel langer leken ik mis de zorgeloze vragen telkens weer en de antwoorden die zo simpel bleken ik mis het tweedehands matras (ons eerste bed) waarop wij ons zo vaak hebben verloren ik mis de “koude” plas (buiten toilet) waarbij je ook de buren goed kon horen ik mis de oude…

Baby oogjes wachten op niets. Slapen is geloven. Wind speelt met de regen. De tijd vraagt niets. Want jij bent dichtbij en vergeet waarom wij nu zwijgen en alleen onze angsten verliezen.…

laat me maar drijven op mijn gedachten met de stroom mee liefst nergens heen laat me daar blijven niet op mij wachten wees een droomfee om wie ik ween laat me maar zwerven geef me de vrijheid waar ik toch ooit zoveel om gaf laat me maar sterven hervind je blijheid ik neem het nooit meer van je af laat me maar drijven…

ik verdwaal in mijn gedichten terwijl je deze leest in plaats van te verlichten verzwaren zij mijn geest ik voel mij langzaam zinken terwijl ik altijd dreef ik zal nog eens verdrinken in alles wat ik schreef…

zolang zijn geest aarzelt op de grens van weten en vergeten, cirkelt hij rond in huis, zoals de goudvis in zijn glazen kom die in de voorkamer op de tafel te pronken staat door het water glinstert een goud vlammetje van koudvuur met een kort geheugen van maar drie seconden, dus achter elke ronde wacht een heel nieuw avontuur vreugde…

Zonder de tijd te vragen dwaal ik met oude vragen en ben jij de herinnering die ik volg en nooit meer verlies…

ik struikel over mijn eigen voorzichtigheid bang als ik ben om te sterven sterf ik van angst om te leven doodgaan? dat is wel het laatste wat mij overkomen zal…

Uzès, juni 2002 Daar over die muren heen, Waar de avond niet meer naar vervulling hoeft te reiken, Daar bevinden zich de zielen Van alle kikkers die met inkt getekend zijn, Van de libellen die hun licht verspreiden alsof het niet ophoudt, En van díe vissen die nauwelijks zichtbaar zijn. Zij hebben daar vrede. Hier onder is de toegang…

onzuivere gedachten vertroebelen mijn geest onduidelijke krachten verdoezelen het meest strijdige belangen vechtend om een plek tegenstrijdig het verlangen vlechtend om mijn nek verstikkend is de angst verlammend elke spier de nachten duren 't langst verdomd was jij maar hier…

Zij kijkt en haat wil enkel vernietigen verbergt haar gelaat achter Vlei- en Glimlach Daarachter brandt vuur verterend tot in het bot tijdens midnachtlijk uur Zweet zij, Smeedt zij Scherp omlijnde plannen zoekend naar medestanders om mij uit te bannen Duwt en Trekt ze mij opzij Stelt iederen gerust en schenkt gul vergeving terwijl…