het licht over mijn bureau
vloeit uit in het donker
ik wacht mijn bezoekers in op papier
mijn vier kinderen
dorsaal en anaal hangen ze keurig in balans
de vinnetjes aan hun keel bewegen aanhoudend
ogen bijzonder zacht
in het vlakke brakkige water levert mama strijd
met de metaforen
kom dichterbij hier over woordenboeken en lege bladzijden…
Mam,
wil je de auto even stoppen,
hier, langs de weg
waar alleen de lantaarns luisteren
en de ruiten doen alsof
ze niets gezien hebben.
De wereld schuift nog na
in het sidderende stilvallen
van richtingaanwijzers en gedachten,
jij kijkt opzij
en in je ogen hangt een vraag
die ik al jaren ken:
“Wat is er, lieverd?”…
Dra kijken de kindren weer met die grote
ogen van hun moeders die hen in hun blote
schoot bewaarden en ingetogen wiegden
in sluipend ontluikende moederliefde
een trein Hoop stuwt hun hebberige wil
naar nakende verrukking: het Verlangen
gevangen in een kinderoogpupil
"wie heeft er wat in de kerstboom gehangen?…
ander tehuis
weet weer heg nog steg
verdrietjes worden dan
alsmaar groter
maar niemand die dat ziet
je bent immers een tehuis koter
wordt aangekeken met de nek
en gevreesd voor een grote bek
zonder je te leren kennen
de rug toe keren
en weg rennen
zo oneerlijk als het is
weet alleen ik
wat ik mis
nooit gekregen
altijd gezwegen
moederliefde…
fluistering van zorgen
en het schateren van geluk
hun armen wiegen dromen zacht
met hun schoot als veilige haven
voor wie even
niet sterk kan of hoeft te zijn
hun voeten lopen zich
het vuur uit slof en schoen
zonder ooit te klagen
alles willen zij doen
voor het kroost dat zij baarden
voor wie zij moeder zijn
ook zonder of na geboorte
moederliefde…