Alle inzendingen over liefde

ik rolde zacht en speels de wereld door groeide en kreeg butsen kleurde langzaam rood opzichtig en uitdagend verlangde ik de trap die mij steeds verder bracht nooit heb ik lang stil gelegen wilde meedoen in het leven maar in het vlakke land bespeelde iemand mij heel teder met de hand ben daar thuisgekomen rolde zomaar in…

zag een zwerm witte vlinders stil fladderen in bestaan alsof zij in al die kleuren niet wisten hoe te gaan een lichte wind in rode avondzon waaide wel geuren aan zij dansten als een witte wolk langs de wassende maan…

Geef het water de kracht die het heeft. Geef de zon de straling die ze heeft. Geef het zand de warmte die het heeft. Geef de muziek het geluid dat ze draagt. Geef de vogels de kwetters die ze hebben.…

Zeg vandaag alsjeblieft iets liefs tegen mij, zeg vandaag iets positiefs Zeg me woorden die ik nog niet ken of woorden waarvan ik vergeten ben dat ik ze ooit hoorde, Wie weet, misschien herken ik nog wél de akkoorden Ik ben er zó aan toe, alsjeblieft?…

Gewoon maar een kleine glimlach een blik uit groene ogen een gedachte zo zachtjes en dan toch een geweldig gevoel. Het was moeilijk te begrijpen dat ik van je hou want daar was nog die andere met die ik al lang gebonden was. Wat moet ik nu verzinnen om jullie beiden te beminnen? Was dit nu nog echte liefde? Wat een vreemd gevoel! Wachten…

ik geef je handenvol zon jij koelt de wind verdroogt vruchten tot de hardheid van steen speel met wolken breng jou verfrissende schaduw jij verzamelt nacht groeit ziekelijk wit tot kracht in ontmoeten schemeren wij onze voortdurende strijd in het apocalyptisch bestaan van zon op en zon ondergaan…

Gompy ( liefje ) Jij bent - lief en mooi zacht en aardig intelligent en betekenisvol - Ik vind jou - lief en mooi zacht en aardig intelligent en betekenisvol - Toch doen wij raar tegen elkaar een soort spel om de wachttijd - zo kort en minder saai - en - komen wij nog nooit bij elkaar vaak sta je voor m’n deur vind je…

Het raakt me zonder iets te voelen aan en uit komen al je dromen Het vermogen om zonder iemand te zien te voelen wat het is om en om de twijfel en de wetenschap dat stilstaan geen optie is Het raakt me ik voel het aan alles.…

ben jij de bloem die zich koestert in het licht van de zon voedsel en water haalt uit de aarde als bron mag ik je plukken of wil je nog blijven om de grond met jouw zaad te verrijken…

jij en ik al zo lang samen zoveel samen meegemaakt in goede en kwade dagen ik heb jou nodig elke dag weer ook al laat ik dit niet zo blijken zonder jou stuurloos en verloren als ik dreig te vallen reik jij me weer de hand jij gaf me het mooiste dat iemand ooit kan geven een heel nieuw leven, verrijkt door jou ons pad is veeleer…

Voor ik dood zal gaan, wil ik je vragen om samen langs het strand te wandelen, onze armen om elkaar heen. In stilte kijken naar horizon en ogen. En als we dan weer praten, laat het over morgen zijn of over schelpen op het zand. Ik zal vergeten en verdwalen, dronken worden deze laatste dag met jou.…

Gaf ik je straf, als je iets fout deed, daar leerde je van, gaf ik je een compliment als je iets goed deed, daar groeide je van gaf ik je een knuffel als ik dat moest van mezelf, daar bloeiden we beiden van op, jij kleurde en ik, was en ben, trots dat ik: je moeder ben!…

Als ik niet meer op aarde zou zijn zou ik nog altijd blijven schrijven om te blijven en het geschrevene in te lijven het zal me altijd verder drijven.…

ik zag de kracht uit de lijnen in je gezicht langzaam verdwijnen groeven verdiepten zich in het weinige licht uit de donkere kant van het leven toch waren je ogen soms helder en kwiek in reactie op de fysieke tragiek zij spraken woorden die lippen niet konden zeggen handen die zinnen uit moesten leggen je lichaam is nog lang bij…

Hij Wie? Hij! Wat denkt hij? Wat doet hij? Wat maakt hij? Hij... Hij houdt van mij!…

jouw ogen zijn mijn handvatten vul ze met betekenis in het ijle wit lijkt alles kil jouw handen trillen in mijn oor ledig ze tot diepe stilte teken zinnig in het licht met vingers uit een ver verleden ik hoef niets meer te benoemen woorden zijn nog enkel spatten geboren uit een levensbel…

Dartel, lang als lief en liever langer nog. Als de klok zijn slagen telt grijpen de seconden om zich heen in een zweem van zweet en lange benen. Weent de dromer gelaten om bloemen die de knop verlaten, water langs vazenhals, als zwanenhals, op plastic tafelkleed. Vraagt hij wat weemoedig of hij liefde heten mag. Heter nu dan toen…

je staarde naar het glas in stille overpeinzing op zoek naar wie je was met een lach dacht je de drank die de bodem bedekte het twinkelend licht een warm vuur het late uur daarna het grote gat waaraan jij geen herinneringen had je hebt jezelf hervonden bent uit het dal geklommen waarin jij gevangen zat de dag is nieuw in…

zij hebben de webben behangen kwistig met parels gestrooid langzaam lossen zij op de witte wieven van het bos ze zijn zo gek nog niet in het rijden op een bezemsteel duurzaam en toch co2 neutraal vliegen zij voorbij de maan helpen in de laatste uren brengen dromen in de eerste slaap zij begeleiden je waar je ook gaat in herinnering…

Neem mij neem alle controle over en beweeg je zodat je me meeneemt naar momenten waar herinneringen geboren worden waar tijd geen tijd kent en waar warmte zijn oorsprong vindt Neem mij neem mij mee, ontvoer mij naar wellustige gedachten die likkebaardend verschijnen en worden voorzien van het mooiste laagje vernis hoewel dat eigenlijk…

Het water dat langs haar lichaam gleed was aangenaam koel de dag was druk en heet geweest en ook nu in de avond was het nog zwoel Hij vroeg met zachte stem of hij haar haren mocht wassen … Ze probeerde niet om haar lijf te bedekken zonder schroom bewonderde ze ook zijn naakt zijn…en dat hij naar haar keek vond ze fijn Wat een heerlijke…

ik stak mijn handen naar je uit hun warmte verkoelde in de regen jij was de zomerdag in ogen en lach schijnt nog de zon nu liggen bloemen in de plas geven traag hun kleuren af maar jou heb ik gered jij bent mijn mooiste veldboeket…

Dit wordt vast weer geen gedicht er staan wat woorden naast elkaar en horen niets eens daar daarentegen horen wij wel bij elkaar dat is een wet van meden en perzen jij leeft in ieder van mijn verzen zie je wel, dan wordt het toch nog een vers alleen omdat jij erin leeft omdat jij mij de kracht van het schrijven geeft.…

In het lievevrouwebedstro–bed Liggen vruchten met haakvormige haren bezet. De stengel vierkantig, de bloemkroon wit, Het zijn de juwelen die de plant bezit, een welriekend boeket. Lig je in dit beddestro, Werkt het zeker op je libido.…

mijn lichaam schoon en naakt gezien door zijn hunkerende bewonderende ogen er is geen valse schaamte dek me toe, straks als we hebben liefgehad….als de hartstocht heeft plaatsgemaakt voor serene rust dek me toe met een deken warm van liefde en passie het geluk dat we samen mogen delen is zo groot we hebben nauwelijks woorden nodig…

nog is het koel onder de grote eik waarvan het donkere loof de warmte niet laat passeren in een weids vergezicht wuift koren zomerzon trillen kerktorens zinderend val om een enkele vogel waagt de laatste warme vlucht schreeuwt en landt voor vele uren rust de stilte is immens alleen het krekelkoor geniet rond deze tijd zijn…

Gelukzalige momenten; het verwijlen na de daad, zachter gaat het vlees niet worden, de opstandigheid nog niet paraat.…

Jij accepteerde mij met of zonder ziekte want jij redeneerde dat ik was en ben om wie ik ben met evenveel Liefde in me als jouw deel, beiden afhankelijk van elkaar in het Grote Geheel.…

je waait duwt zachtjes tegen mijn huid fluistert af en toe luid in kleine vlagen je wilt me dragen maar de schaduw maakt mij zwaar ik bied geen tegenstand met jouw duwtje in de rug gaan we nu twee keer zo vlug…

Er zwerft een reiziger door mijn hart niet wetend of hij hier dan 'wel' wil blijven Er zwerft een reiziger door mijn hart, hij maakt om de seconde een uitstapje, zo dwars door mijn hoofd Er zwerft een reiziger door mijn hart waar in de ruimte veel te klein, om als geboren reiziger een ware reiziger te kunnen zijn Lieve ware reiziger ik weet…