5581 resultaten.
Van hart tot hart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
813 Als mijn woorden jou verstillen
je raken diep van binnen
in zinnen die beroeren
met gevoelens heel intens
Als ik je even vasthoud
met een pakkende emotie
in een innige omhelzing
dan voel jij mijn stille wens
Als mijn bedoeling overkomt
in klare taal die niet verward
dan vind jij in mijn zwarte inkt
dat ik schrijf van hart tot hart…
Kamers
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
636 Mijn hart voor jou
is o zo groot
je kunt er in rond rennen
In alle kamers
mag jij komen
zodat je me leert kennen
Het is een
mooie warme plek
waar je me altijd vinden zal
Waar je me
ook zoeken gaat
roep me en ik ben er al…
Eindeloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
490 Eindeloos ver
staar ik over vlakte
van een rustig schoon
bijzonder landschap
Stil reikende takken
sloten verzonken in groen
Vogels zweven er boven
alsof ze het bezitten
Een verdrinkende zon
zakt nog dieper weg
beschijnt nog even
de eindeloze weidsheid
Eindeloos ver
staar ik over vlakte
en ervaar de diepte
van een rust zo eindeloos…
Gelijk een bloem, zo teder is ons leven
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.268 Gelijk een bloem, zo teder is ons leven;
Het vliet daarheen, gelijk een snelle stroom;
’t Ontwijkt de mens, gelijk een vlugge droom,
Die ’s morgens flauw slechts voor de geest blijft zweven
Ene enkle nachtvorst kan de bloem doen sneven;
Een felle noodstorm geselt vaak de vloed;
De droom benauwt en foltert soms ’t gemoed,
En doet de sluimerenden…
DE HAVELOZE.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.191 0 God! hebt Gij uw bloeiende Aard
Aan ál Uw kindren niet gegeven?
Ik - word elks drempel afgedreven,
Ik - heb geen eigen hof en haard.
Wél is de wereld ongenadig:
“ De haveloze !" noemt ze mij ...
Dat brandmerk dooft het medelij' -
Ach, is dan de Armoe zó misdadig?
Ik zoek de schaduw van een boom:
Dáár schijnt me althans de rust beschoren…
Onweder
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.389 Onder dit wisselend tij van scherts en roerende weemoed,
Ernstig plannenberaam en vertrouwelijke boezemontlasting,
Trok aan d’ oostelijke hemel een heir van donkere wolken,
Door de dampen gewrocht, die de hitte van de hitte der zon had doen opgaan,
Zwanger van bliksemend vuur en weldadige regen, te samen.
Reeds vernam men bijwijlen van uit die…
FANTASIE.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.466 Zijn 't wolken misschien, nu gezweept naar de hel,
Dan vliegend ten hemel gestegen?
Neen! neen! 't is de Zee! — Wij herkennen haar wet:
Haar orgelstem davert ons tegen.
Wat houdt ge in de schoot uwer diepte bewaard?
Wat mocht ge op uw vlucht al ontmoeten?…
KUSJENS.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.333 Wilt gij weten, lieve Schone,
Zielvermeestrend als Dione!
Hoeveel kusjens ik verlang,
Als ik, van uw arm omstrengeld,
Door de zoetste min verengeld,
Hijgende aan uw boezem hang?
Tel dan (zo gij 't moogt) de zuchtjens
Van de zwoele lenteluchtjens,
Die hier, fladdrende of en aan,
Dartlen door de lindeblaân;
Tel het heir der bloesemknoppen…
DE ZEVENTIENDE NOVEMBER (1863)
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.352 Wijze: Wilhelmus.
„Wilhelmus van Nassouen!"
Zo klinke 't oude Lied,
Want, God van ons betrouwen!
Uw trouw veroudert niet.
Nu half een eeuw herboren
En bloeiende in Uw hand,
Doen wij de Jubel horen:
„Oranje en Nederland!"
Wij lagen diep gezonken,
De voetveeg eens Tirans,
In slavenboei geklonken,
Verneêrd, onteerd, en — Frans!
Maar…
Werd de Liefde eens geknakt
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.203 Werd de Liefde eens geknakt in haar tedere knop,
Tot haar blaren verwelkten en vielen,
Geen genegenheids-zon wekt haar leven weer op,
Want maar eens bloeit de lente der zielen.
Is de Hope misleid, dan ontvlucht zij het hart,
En keert weer door beloften noch giften;
Maar de Erinnring blijft achter en leeft van de smart,
En broedt voort op de…
AAN JANTJE PEDANT.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
940 Gij,die uzelv' zo wijs gelooft,
Ei, let eens op die korenschoven!
De volle halm buigt needrig 't hoofd;
De lege steekt het trots naar boven.…
Lied van Gelderland.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.563 Kent gij - dat land, waar ronde gulheid woont;
Eenvoudigheid in taal en zeden troont;
Natuur, vol pracht, in maagden frisheid bloeit;
Een zilvren stroom langs malse beemden vloeit?
Kent gij dat land? - Daarheen - daarheen -
Daar trekt mij 't hart, o mijn geliefde, heen.
Kent gij dat land, vol heuvlen, lachend schoon,
En koele dalen,…
NAAR BUITEN.
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.197 Gekerkerd in de Stad, verwelkte ik in haar muren,
Gelijk een bloesem tussen steen:
In nachten zonder slaap, in doorgebeuzelde uren,
In rook, rumoer en ijdelheen!
De Stad! dor kerkhof, waar zich levenden begraven
In 't graf der Luiheid, Lust of Smart,
Voor eigen driften zich verneedrend tot haar slaven,
Of wonden slaande in eigen hart;
De…
We maken ons om veel dingen druk
gedicht
3.2 met 6 stemmen
4.817 We maken ons om veel dingen druk,
die nodig zijn voor ons vermeend geluk,
we stomm'len haastig door de wereld, 't leven,
en trappen, wat begon te bloeien, stuk.
------------------------------------------
uit: Wij en Gij (kwatrijnen) (1947)…
GEESTENKOOR BOVEN DE WATEREN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
901 Ziele des mensen!
Gij zijt als het water:
't Werd uit de boezem
Des hemels gebaard;
't Stijgt naar de hemel,
Het stort weer ter aard,
Eeuwig verwisslend
In rustloze vaart.
Stroomt van de steilte
De straal naar beneên,
Dan stuift hij lieflijk,…
Hoe is het om nu te leven
gedicht
4.1 met 7 stemmen
4.451 Hoe het is om nu te leven
te midden van
te midden van
geschonden geesten en verwarde vrienden
die ontheemd in eigen huis,
beroofd van al wat
breekbaar en waarachtig is,
de zweepslag van een nieuwe knechtschap incasseren.
Hoe het is om nu te leven –
door verleugening en kromspraak
uit de taal verjaagd te worden…
DE VOGELS.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.441 De winter scheert de lustwaranden
En schudt de naakte lindentop:
De vogels slaan aan andere stranden
Het schommelende nestje op;
Maar, waar ze ook elders nederstrijken,
Vergeten doen ze ons nimmermeer -
De winter doet de vogels wijken,
De lente brengt de vogels weer.
Nu laten ons met stil verlangen
De ontvloden ballingen alleen…
Bij het graf mijns vaders.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.099 Eenmaal toch vliedt zorg en smart daarhenen,
En de baan des levens loopt ten end';
Dan zal God ons daar met hem herenen,
Waar men rouw noch bange scheiding kent.
Almelo, december 1840.…
Vertrouwen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.396 Zo de storm ons treffen mocht,
Hij toch hield u op uw tocht
Meest voor bui en vlaag geborgen;
Meer, ja meer dan moedermin,
Meer dan vaderlijke zorgen
Had Zijn liefde voor u in.
Wis de traan dan uit het oog
't Biddend harte dan omhoog,
Als ons leed en smart omringen!
Ja, vertrouwen wij ons lot,
Bij des levens wisselingen,
Broeders, steeds…
Winterzin
gedicht
4.0 met 10 stemmen
3.844 Een grijze lucht die urenlang
op sneeuwen stond,
zich inhield, schuchter toen
een handvol vlokken zond
als een belofte voor de nacht
waarin je wakend lag
te slapen tot de dageraad
het sneeuwen niet meer tegenhield
en je gonzend van geluk
de dag begon en uit het zolderraam
de eeuwen en de witbestoven akkers
naast de landweg overzag,…
DE VLUCHT DES TIJDS.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
940 Dat kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zo snel ontvaart,
Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in 't Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en - vliegt daarheen!…
Aan de maan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.631 Hoe straalt gij zo, met heldre gloed,
Door 't loof dier appelbomen,
Waar eens uw vriend zo welgemoed,
Zich droomde zoete dromen?
Omsluier uwe zilverglans,
En blik gelijk gij blikkert,
Wanneer gij op de dodenkrans,
Van 't jeugdig meisje flikkert!
Vergeefs ziet gij zo rein en klaar,
In dit priëeltje neder;
Ach! nimmer…
Der vroeg en vroom gestorvene Maria
poëzie
4.0 met 1 stemmen
830 Gij ging dan heen. Helaas! met u vervlogen
De rust, het heil, ’t behoud van menig hart,
Dat door de gloed van uw verheemlende ogen
Ontdooide en gloeide en Gode vruchtbaar werd.
Vaarwel! vaarwel! — Wij schreien, maar wij mogen
Het niet! ... Ach, hoe zelfzuchtig is de smart!
Ga heen ... uw loon, het wacht u in den Hogen;
Uw zegen blijft…
Bloemkrans
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.010 voor de liefste
Wanneer, ook dán als de andre tekens zwijgen,
De ziel haar zucht in kleuren wedergeeft,
De Min haar blos in 't rozenblad doet stijgen,
De Erinnring in 't vergeet-mij-nietje beeft;
Als Hope fladdert in de groene twijgen,
De Rouw in 't lover der cypresse zweeft;
Als Jaloezij de gele tulp doet hijgen,
De Glorie in de frissen…
aan de maan
poëzie
3.8 met 9 stemmen
6.122 Hoe straalt gij zo, met heldre gloed,
Door 't loof dier appelbomen,
Waar eens uw vriend zo welgemoed,
Zich droomde zoete dromen?
Omsluier uwe zilverglans,
En blik gelijk gij blikkert,
Wanneer gij op de dodenkrans,
Van 't jeugdig meisje flikkert!
Vergeefs ziet gij zo rein en klaar,
In dit priëeltje neder;
Ach! nimmer…
Michel-Angelo
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.281 Wat deed dat fris gelaat, dat hoge voorhoofd slinken,
Gij schepper met paneel, en lier en marmersteen?
Geen traan vloeide immer langs uw bleke trekken heen;
Als Dante deed u nooit een glimlach de ogen blinken.
Ach, al te zwaar een melk deed u de Muze drinken!
Uw liefde voor de Kunst, zij vergde uw hart alleen,
En zonder ooit een bruid vermoeid…
In Memoriam Remco Campert
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 vandaag verliet een dichter de aarde
zijn woorden blijven hier
nu is het aan ons om ze verder
de tijd in te lezen of ze geluidloos
als een traan op het mos te laten vallen…
Het Licht in Jou
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
430 Er schuilt een vuur diep in je hart,
een vlam die nooit zal doven.
Ook als het donker om je slaat,
blijf in jezelf geloven.
Je stappen mogen wankel zijn,
je pad vol bocht en krommen.
Toch leidt het jou naar zonneschijn,
waar dromen samenkomen.
Dus draag dat licht, zo puur en vrij,
door storm en door gebaren.
Het mooiste dat jij geven kan…
Meerdere liefdes
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
469 Je zei: "Mijn liefde is te groot,
te wijd, te diep, te ongeremd."
Maar liefde die zich zo verspreidt,
verwaait als as in harde wind.
Je kwam thuis met een nieuwe naam,
een tweede schaduw aan je zij.
En wij, het huis, de tijd, de rust,
werden plots te krap voor mij.
De muren hoorden wat je fluisterde,
hoe je haar liefhad, mij nog steeds…
Je moeder
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
478 Mam, je bent een topvrouw, echt waar,
maar waarom zoek je altijd alles zélf maar?
"Waar is mijn bril?" – die ligt op je hoofd,
en dat je het ontkent? Nou, dát is geloofd.
Je appjes zijn lief, maar zo vreselijk lang,
met emoji’s waar ik niks van begreep – mijn wang!
En als ik bel, tja, dan weet ik het al:
"Kind, je eet toch wél goed allemaal…