1696 resultaten.
Opstaan en slapen gaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Het is drie uur in het holst.
De dichter raakt ontwaakt,
zoals bijna elke nacht.
Het is drie uur vier precies,
om heel precies te zijn.
Zijn droom is uitgedroomd.
Zij ademt niet meer zwaar.
Het werd stil naast hem.
Ben je wakker, vraag ik haar.
Weet je wel hoe laat het is?
Ben je al langer wakker?
Heb je het naar je zin?
Ik weet van…
Echte dieren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 Elkaars uiterlijk doorzien
toont ons de werkelijkheid,
van wie of wat we zijn.
Dat we een hart bezitten,
dat liefde voelen kan.
Dat we angsten koesteren,
die mensen laten lijden,
en dieren laten doen.
Mensen die zelf dieren zijn,
die ook medelijden kunnen.
Toon ons de aard van mensentaal,
taal die om de tuin kan leiden.
Om de tuin van…
Vinden wat je zoekt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
495 Altijd ben ik rusteloos op zoek,
naar iemand met wie ik praten kan.
Meestal is die mens dan al begraven,
in een mooi gedicht of in een boek.
Gelukkig dat er een gezichtsboek is,
waarin je iets met iemand delen kunt,
maar er blijft iets knagen wat ik mis.
Altijd ben ik rusteloos op zoek,
maar na een handdruk of een knuffel,
want dan pas…
Durft een mens te leven?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
437 Durft een mens te leven,
in het zuivere moment?
Heb ik echt genoeg,
aan dit genot, aan deze pijn?
Zonder iets anders te willen.
Zonder elders te willen zijn?
Durft een mens te leven,
in het moment van nu?
Durf ik voelen zonder verzet?
Aanvaarden wat is?
Zonder steeds te denken,
aan wat ik in mis?
Durft een mens toe te geven,
dat mooi…
Onmachtige kracht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 Onmacht is graag willen,
maar helaas niet kunnen.
Onmacht is wel kunnen,
maar echt niet willen.
Onmachtig zijn die mensen,
die de vrede willen dienen.
Die voor hun eigen gelijk,
echt niet vechten willen.
Hun eigenwijze ongelijk,
moedig durven zien.
Zelfbewuste mensen zijn het,
die eigenmachtigheid begrijpen,
en dus niet machtig willen…
Luisteren en zien
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
535 Zouden onze oren zomaar zijn ontstaan,
wanneer niets of niemand wilde horen?
Zouden onze ogen zomaar ontworpen zijn,
wanneer niets of niemand wilde zien?
Wie is toch dat mysterieuze wezen,
dat door onze ogen kijkt?
Wie is toch die geest,
die met onze oren luistert?
De wetenschap levert antwoorden,
maar ik kan die niet geloven,
en met mij…
De grond van recht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
456 De rechten van dieren,
die mensen schenden kunnen,
zoeken rechten van bestaan totdat.
Totdat ze veilig en verankerd,
als vanzelfsprekend dierenrecht,
in iedere menselijke grondwet staan.…
Waar gelukkige mensen wonen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
401 Waar gelukkige mensen wonen,
willen ze dankbaar blijven wonen.
Thuis is het natuurlijke startpunt,
van waaruit mensen zwerven gaan.
Ze gaan op zoek naar verandering.
Naar een fijnere man of vrouw.
Naar de zin van het bestaan.
Naar hun zoekgeraakte zelf.
Naar frisse lenteblaadjes.
Naar groener gras.
Een nieuwe baan.
Een lange nacht.
Totdat…
Wanneer de avond valt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 Wanneer de late avond valt,
hoor ik torenkraaien in de verte,
op weg naar oude bomen gaan.
Het zijn dezelfde hoge bomen
die onze zorgen willen vangen,
die sterven moeten in de wind.
Weer is het hoog tijd geworden
om stilletjes naar bed te gaan,
wanneer onze kraaien zwijgen.
Bladeren rustig fluisteren.
Mensen vredig dromen.…
Zoals de dag begint
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 Zoals de dag begint,
met de opgang van de zon,
zo begint ook mijn leven.
Dagelijks, elke dag opnieuw,
besef ik dat mijn leven eindigt,
maar vandaag opnieuw begon.
Zoals de dag eindigt,
met de ondergang van de zon,
zo eindigt straks mijn leven.…
Streeltalen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
546 Kunnen sprekenden begrijpen,
zonder misverstanden?
Zoals blinden met handen zien,
wanneer ze liefde voelen.
Doven geluk horen spreken,
met hun beide ogen open.
Zoals éénogigen koningen zijn,
in verre liefdeslanden,
waar ze leren zien.
Kunnen pratenden zwijgen,
temidden van emoties?
Zoals woordeloze muziek,
verhalen vertellen kan.
Dichters…
Waarom wolven huilen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
650 Zwarte Pieten,
zijn allang geen slaven meer,
als werknemers van Sinterklaas.
Blanke slaven,
die lang geleden sloofden,
en nu machtige consumenten zijn.
Maar opgefokte honden,
in bezit van laffe meesters,
lopen nog steeds geketend aan hun lijn.
Beseffen wij mensen eigenlijk wel,
waarom vrije wolven huilen?…
Wonderlijke mysteries
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Het wonder dat leven heet.
Het mysterie dat liefde is.
Dat is wat het leven ons geeft.
Daar zijn geen woorden voor.
Hoe meer ik me verwonder,
hoe minder ik nog iets mis.…
Motivatie
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
508 De energie,
die mensen vertegenwoordigen,
motiveert mensen en alle dieren.
Al wat leeft en leven geeft.
Daarom zorgen mensen voor elkaar.
Daarom hebben mensen dieren lief.
Met energie die motivatie is.
Liefde motiveert mensen.
Sterker dan doet haat.…
Een zijden draad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Spinnen kunnen bruggen slaan.
Tot wel vijfentwintig meter lang.
Ze lopen over sterke zijden draden.
Wij mensen zijn daartoe niet in staat.
Wij zijn weer goed in hoge muren bouwen.
Ook kunnen we virtuele webben maken.
Mensen laten de mensheid hangen.
Aan een zwakke zijden draad.…
Levensreizigers
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
752 Steeds vaker besef ik,
dat mensen reizigers zijn,
ook al blijven ze thuis.
Steeds vaker droom ik,
dat we water zijn dat stroomt.
Opgehouden door een stuw,
of kolkend door een sluis.
Steeds vaker stel ik me voor,
dat ik een golf ben die doelloos deint.
Dat we wolken zijn die komen en weer gaan.
Het is nacht en ik staar in mijn vuur.…
Mededragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
445 De openheid die je hebt gevonden.
Met medemensen hebt gedeeld.
Ruimte die je nu ervaren mag,
tot voorbij onze horizon.
Voor de priesterlijke vriendschap,
die je altijd hebt geschonken,
dank ik je van harte.
Namens alle kostbare mensen,
die je in al hun kwetsbaarheid,
trouw hebt bijgestaan.
Mijn moeder en mijn vader,
en ook mij.
Jouw…
Terminaal leven
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
526 Ons einde is nabij.
Terminaal leven wij allemaal.
Een paar dagen of een mensenleven.
Voor onze aarde is dat niets.
Voor een mens duurt een leven even.
Waarom leven wij alsof even eeuwig is?
In sleur, in verveling of lusteloos?
In angst of in beven?
In oorlog, in haat of altijd boos?
In anderenverwijt of in zelfbeklag?
Geniet toch van…
Vagevuur
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
765 Het vagevuur,
waarin wij groeien moeten,
is ons aardse paradijs.
Ons lieve leven.
De hel,
daar branden verdoemden.
Verdoemd is geen mens.
Verdom ons niet.
Het hemels paradijs,
daar schijnen heiligen te wonen.
Wij zijn daarvoor veel te goed.
Ons vagevuur is middelmatigheid.
Is waar we leren moeten,
wat liefde is.
Wat kwaad.
Wat goed…
Maanverlichte dichters
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
652 Diep in onze mensenziel verborgen,
moet een stille bron te vinden zijn.
Daar ontspringen mijn gedachten,
die op nieuwe woorden wachten.
Wanneer angst me uit het lood wil slaan,
sluit ik mijn ogen en ga in bed op reis.
Op weg naar dat nachtelijke meer,
waar gedichten als vanzelf ontstaan,
en op maanverlichte dichters wachten.…
Het beste verbeteren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Het beste willen verbeteren,
leidt tot het slechtste.
Gras zoeken, dat groener is dan groen.
Geld vergaren, dat gelukkig maakt.
Betere liefde zoeken.
Nog harder werken.
Pijnlijk vallen en weer opstaan,
totdat je stevig op je benen staat.
Afscheid nemen van het verleden.
De toekomst komt vanzelf.
Vandaag is de beste dag.
Het is nog niet…
Fluisteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Ik hoor verstrijken van de tijd,
in het fluisteren van de bomen.
Ik zie ontelbare kiezelstenen rollen,
tijdens voetstappen door het grind.
In het rollen en het fluisteren.
In het kloppen van mijn hart.
Daarin proef ik eeuwigheid.…
Ode aan de levenskunst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Wat mensen moeten doen is marginaal.
De hoofdzaken doen wij niet,
maar worden wel gedaan.
Schiepen wij ons eigen brein?
Pompen we ons eigen bloed?
Ons rest slechts bewustzijn,
en slechts een beetje doen.
Wat eten en wat drinken.
Enig organiseren.
Niet teveel.
Bewustzijn van schoonheid.
Scheppen van wonderen en liefde.
Van vertrouwen…
Voor niets gaat de zon op...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
524 Niets doen. Rust werkt als een bron.
Genieten van geurige koffie.
Zo maar zitten in de vroege zon.
Haastige gedachten sloom zien verschijnen.
Glimlachen, wanneer ze nutteloos weer gaan.
Overdag geniet ik van rustig werken,
's nachts slaap ik met de maan.
Morgen gaat de zon gewoon weer op.
Gewoon? Voor niets!…
Leven ervaren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 Mijn, leeft binnen ons lichaam,
dat we vandaag bewonen.
Uw, is alles wat buiten bestaat.
Is heel en samen, is heel en al,
waarmee we verbonden zijn.
Niet mijn maar uw wil geschiede,
is vertrouwen en liefde schenken.
Mijn wil is vol vertrouwen geven.
Mijn wil is willen blijven leven.
Voorbij de zogenaamde dood,
kunnen we weer alles worden…
Ons project
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 Het project uitvoeren,
dat je eigen leven is.
De decors ontwerpen,
van de lekenspelen,
die we samen spelen.
Wie waren dan de regisseurs?
Wie is die geleerde criticus,
die jou nog steeds vertelt,
wie jij zou moeten worden.
Hoe jij acteren moet?
Wie helpt ons de kunst verstaan?
Wie leert je worden wie je bent?
Wij zijn het zelf.
Wij…
Placebo's
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
610 Het is gezond,
om jezelf te relativeren.
Het wordt lachwekkend,
om te leren overdrijven.
Het werkt ontspannend,
om angst op te wekken,
die je gisteren voelde.
Dezelfde angst te voelen,
terwijl je vrolijk bent.
We kunnen onszelf leren lachen,
wanneer we ons angstig voelen,
en in spiegels durven kijken,
totdat ons lachen ons nader,
dan…
Moedig vlammen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 Vlammend leven moedige mensen.
Van wieg tot graf.
Zoals vlammen, die gestorven hout
tot nieuw leven wekken.
Wanneer moedige mensen sterven,
leeft hun gedane arbeid voort.
Zijn hun allerlaatste woorden,
nog niet gezegd.…
Niemandsland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Hier is een mens iedereen en niemand.
Het is hier een komen en een gaan.
Hier regeert de dienstregeling.
Alleen vluchtigheid kan hier bestaan.
Tijdelijkheid.
Onverstaanbare gesprekken verwaaien hier,
mengen zich met een zakelijke omroepstem.
Piepende wielen van een bagagekar,
mengen zich met het gillen van een rem.
Geroezemoes.
Hier kan…
Oorverdovend
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
441 Omdat stilte van nature oorverdovend is,
kun je hier geluiden voelen.
Kleuren kun je zuiver horen.
Gedachten kun je in het water,
rimpelloos gespiegeld zien.
Hier, aan het rimpelende water,
besef ik hoe ik vrijer leven kan.
Zoals een speelse kat die jaagt.
Of het spinnen van een oude kater.…