Hartenkreten over afscheid

Parels van het water Zilver van de zee Golven zingen verleidelijk: 'Kom toch met ons mee!' Maar ik ga niet, ik moet wachten Al vergt het al mijn krachten Al onweert het, al stormt het Ik zit hier in mijn grot Ik wacht hier op mijn kinderen Het wachten is mijn lot Zo zit ik hier, vol ongeduld Maar toch, het is mijn eigen schuld De zee…

Ben de wereld verlaten. Ik heb de wereld losgelaten Heb er al veel te veel tijd verdaan. Je hebt al zo lang niets van me vernomen dat je wel denken zult dat ik ben doodgegaan en voor altijd ben heengegaan. Ik zal waarschijnlijk nooit weder komen, er is geen wereld die nog van me wil. Ben van je weg, van je ontdaan, van de je haast…

DE ZEE -Het water, het zand, Jij bouwde jouw fantasieen op het stand. DE ZEE-Storm, hard waaien, samen lopen tegen de wind. Jassen staan bol, we waaien bijna weg, we hebben lol DE ZEE-Vacantie, Rockanje, Met jou en je broertje nog even naar het strand, vliegen met Papa, blote voeten in het zand. DE ZEE-Waar…

Dag lieve schat Gedroomd, gevochten en gezwijmeld We hebben over je gefantaseerd Duizende tranen zijn er gevloeid. Nu is het tijd om afscheid te nemen Ik zal je nooit vergeten Ik sluit je op, voor altijd in mijn hart. Je bent geen jongen of meisje Je bent geen levend wezen Maar je was ons diepste verlangen Die ik nooit kan vergeten…

Voor de laatste keer loop ik langs je heen voor de laatste keer groet ik je voor de laatste keer open ik de deur voor de laatste keer werp ik je een kushand toe voor de laatste keer pak ik de bus naar huis terug voor de laatste keer kijk ik omhoog naar je raam om te weten dat je er niet, nooit meer zult staan, om me na te kijken en morgen…

Ik loop langs alle straten Op zoek naar een lach maar ik kan hem niet vinden omdat ik je mis Als ik aan je denk, vullen mijn ogen zich met tranen. Kan het niet tegenhouden. Mijn hart is gebroken ik kan het niet meer aan waarom moest je heengaan? Een echt afscheid heb ik niet gehad. Ik wou dat ik je nog had. Timmy RIP 03/04/06…

In een zuivere doelgerichte beweging, dook hij voorover, vanaf 38 hoog, de toren, die hem naar boven zoog, voordat hij zou eindigen in een knallend visueel festijn; in de spontaan felle tinten, rood, met hier en daar wat grijs; hij…

`s Nachts kom ik mijn gestorven moeder tegen, ik spreek met haar en streel haar stil gelaat. Ik zeg haar dat ondanks ons zorgen, haar liefste kind nu sterven gaat. Dan wordt het stil zo om mij heen..... Tijd wordt voor eeuwigheid verruild. Ik vraag: wie zal dit leven missen? Dan zie ik dat mijn moeder huilt.…

Het leven leek je aan te staren. Het leek alsof je weer verder kon. De zon probeerde je op te warmen. De sterren brachten jou geluk. Toch besloot je weg te kijken. Te vermijden wat je tergde. Donkere donderwolken verschenen in je hoofd. Het bliksemende, het knetterde, het brandde. De pijn was onaanvaardbaar. geen kracht, geen hoop…

‘Tussen deze klamme stenen heb ik nog maar één doel. Mag ik uw woorden lenen, om te zeggen wat ik voel?’ De dichter antwoordde: ‘wat, beste man, is het dat ik jou op je ziekbed bieden kan?’ De zieke man sprak met rappe tong over zijn land dat hij verliet, het lage winterlicht, meeuwen en luchten, een besneeuwde dijk, de open zee, snelle…

Samen gaan wij naar de wolken, tot het laatste punt is aangebroken. Om daarna te gaan reizen, en elkander te bewijzen. Samen wachten wij op het water, tot de zon zijn glimlach weer laat zien. Want alleen dan zijn wij tevreden, om het pad te gaan vervolgen, naar beneden.…

na niks meer te durfen zeggen, al deze weken zwijgen moet ik het toch echt uit me krijgen er moet een einde aan komen het kan niet langer zo doorgaan want zo ben ik niet, ik heb me als iemand anders voorgedaan ik wou alles doen om je van me te laten houden ik heb alles gedaan wat je wou, ik heb mezelf nooit tegengehouden je had me…

Een bordje met 'palliatieve zorg' erop geschreven Is op de muur gehangen. Niet lang is deze mensen nog gegeven Die verblijven op deze gangen. Rusteloos tot hun tijd is heengegaan. Die vullend met liefde en zwijgzaam leed. Er niet bij stil willen staan. En toch zo dat je het niet vergeet. Zie je kinderen door ouders omringd En ma's en…

Ik zie je figuur Omringd door zonnestralen Daar zo lichtjes op de muur Op het moment dat ik ga dwalen. Zie ik je schim In schaduwen verschenen, Zoekend kijk ik in het rond Voor dat je bent verdwenen. Naar jou, die altijd voor me klaarstond, Naar jou, waar ik het meest om gaf, Naar jou, die er altijd weer voor me was, Naar jou, verbleekt…

Vervreemd van deze wereld Geheel ontwricht van al haar rechten Raakte haar ziel steeds meer verloren Verloor zij uiteindelijk alles om voor te vechten Reddeloos,was ze, zo zonder ziel En geen mens zal doen begrijpen Hoe het kwam dat zij zo hard viel Of wat haar zo deed (af)wijken Want niemand had oog voor haar En dus bood niemand haar een…

Deze voeten maken plaats voor een ander, zij die ons beroeren. Bewegen. Voeten die rennen willen. Over het blauw van zee wat wegvalt. Wij nooit meer samen zijn.…

bijna zal ik moeten kiezen maar hoe weet ik nu waarvoor ik zal hoe dan ook verliezen al mijn vrienden van daarvoor maar wat ik win blijft onbekend ook al lijkt het nieuwe goed zelfs bij een aardige docent wordt dit zuur niet zoet…

Een nieuwjaar is aangebroken maar ik zie geen verschil afscheid nemen van het oudjaar was voor mij maar een afscheid nemen van een dag vuurwerk en dergelijke zorgen maar voor ellende het veroorzaakt maar pijn en rotzooi Het enige waar ik dankbaar voor ben is dat mijn dierbaren nog leven en niet voor pijn en rotzooi in mijn hoofd zorgen.....…

Tachtig jaar ben jij geworden, wie had dat gedacht. Vooral het laatste jaar eiste heel veel kracht. We wisten, het overlijden komt een keer, De vraag was alleen wanneer. Wij kinderen zorgden dat we bij je waren. Zittend naast je bed of anders in gedachten. Zo rustig en vredig, ja zelfs zo mooi, Zoals we hadden gehoopt, maar nooit konden verwachten…

Lieve opa. Toen ik hoorde dat je was overleden, Was ik erg geschokt. Alleen ik besefte het niet goed. Ik was op kamp, ik had het nog nooit meegemaakt. Ik wist niet wat het me doet. Thuis aangekomen, alles was anders. Iedereen was verdrietig en stil. Alleen omdat jij weg bent gevlogen, Weggevlogen want op de aarde vond je het op het laatste…

Daar vaag in het licht van het duister zie ik je gezicht, Bijna opgenomen door de zwarte gloed. Liefhebben; je weet niet meer hoe het moet. Moe gedaan en moe gestreden zie ik in je blik, Het laatste beetje licht vervaagd. Leven; de dood op zichzelf, prachtig. Helaas is de combinatie mij te machtig. Langzaam zie ik dat je gaat, Langzaam dooft…

Als alle woorden zijn gesproken en alle dingen zijn gezegd Als alle letters weer verdwijnen en alle zinnen zijn verzet Zal jij me dan nog bellen of stuur je nog een sms of ga je me gewoon vergeten verplaatsen naar de prullenbak…

Ik heb het gevoel dat ik zoveel had kunnen doen, maar niet heb gedaan. Ik mis je zo. Je bent zover hier vandaan. Het schuldgevoel, de onmacht, de angst is iets waarmee ik kan leven, maar het verlies van jou kan ik mezelf nooit vergeten. Ik weet waar je bent en ik weet dat je me kunt horen en toch heb ik het gevoel dat ik je heb verloren…

De dood rijdt voor me uit Wijst me de weg naar het begin van het einde Ik sluit mijn ogen doe de wereld langzaam dicht Zie in het donker mijn bestaan verlicht…

Wanneer je leven mooi was je omkijkt naar een rijk bestaan wanneer de tijd gekomen is om van hier weg te gaan wanneer je laatste glimlach mij nog steeds verwarmt weet dan dat juist jij in liefde wordt omarmd…

Oma, Ik verloor je. Dat deed pijn. Nou vier ik Sinterklaas niet meer zo fijn als vroeger: want jij bent 5 december 2007 overleden...…

Gestruikeld Gevallen Bezeerd Bloed en pijn Je lachte en straalde Jouw ogen, jouw glimlach Zo open, zo fijn Ik keek op Stelde scherp Wilde zien Als een kind Maar mijn liefde Voor jou Maakte mij Stekeblind Mijn bloed en mijn pijn Waren niets zonder zien Ik was zeker Dat de liefde van jou was Het enige Wat ik echt verdien Jij suste…

Ze leeft ze lacht niet opvallend maar toch ze leeft ze huilt niet te veel want toch ze leeft ze zit in de auto ze rijdt ze leeft ze slipt ze botst ze sterft maar toch ze leeft nog steeds in ons hart.…

Jij was zo groot Jij bent nu zo klein Zo broos en teer maar elke keer weer open je toch je ogen Ik wacht op de dag elke keer en dan droom je weer je knokt je rot je hebt het zwaar en keer op keer dan probeer je het weer en dan droom je weer ik gun je zo jouw droom keer op keer…

Zag ik jou niet eerder, kwam je me niet voorbij zo-even zag ik jou niet lopen net? Zag ik jou niet staan, keek je me niet in de ogen, of was ’t dan een ander die het net als jij deed? Zag ik jou dan voor een ander aan, is het daarom dat ik je niet zag staan? Maar ik dacht toch echt dat ik je zag, tot ik begreep dat ik…