Maar wat krengen van muggen
zorgden vlug voor verandering in zijn barre omstandigheden:
hij was het zat dat het altijd maar op zijn talent uitdraait
als het op volpraten aankwam; hij die de woorden voorzaait,
zodat zinnen kunnen worden geoogst door de hoogste gene
die voor die ene keer kiezen, of de gemene deler geven, mag.…
Hij laat altoos, jaar in jaar uit,
Op d' eigen trant zich horen:
Geen enkel nootje tot besluit,
Gene enkle noot te voren:
Is de ene regel afgedaan,
Dan vangt hij aanstonds d' andre aan;
Hij houdt niet van dat talmen:
En dus weet onze dove bloed
Ook steeds, hoe lang hij trappen moet
Voor ieder van de psalmen.…
Maar zeegnend, dankend zie ik neer
Op ’t veld, waarop een zee van koren
Haar liefelijk geruis doet horen,
En ’k denk daar aan gene eerzuil meer.
Ik, Priester van de Zang-godessen,
Ik spreek onfeilbre oraklen uit!
De God der dichtkunst stemt mijn luit,
Onsterflijk zijn haar gouden lessen. –
Verdelg vrij de aard’, Philippus' zoon!…
Maar toch, eens komt de tijd dat ik crepeer,
dan toef ik niet meer in het aardse rijk
en schouw van gene zijde op u neer.
Zolang ik in het hier en nu verkeer,
geniet ik als een gastronoom gelijk.
Er komt een tijd dan kan ik het niet meer.…
En toen het zweeg, sprak uit den zonneschijn --
En 't was als een oud dorrpesklokje fijn,
Als 't zomermiddaguur klept voor den boer --
Die vrouw: ''Mooi meisj', uw stem was als gekoer
Van een houtdoffer die uit roet'gen eik
Om 't wijfje lokt.…