Mijn hand greep, als meerdere eerdere keren, instinctief
de juiste stand om deze prooi te vangen, tussen jonge bla’ren
en die ene van vorig jaar, stond mijn avondeten klaar
de honger van mijn ogen bedroog mijn heldere blik
aan scherpte van de focus, of de speerpunt, ontbrak niks
noch kon de ontluikende lente een uitgestoken hand bieden…
In een gistend Parijs aan de vooravond
van het revolutiejaar achttien achtenveertig
droom ik 's nachts na een
wandeling
door een donkere schacht
een lange tunnel - alles is
even duister
als in dat ziploze ritsloze nummer
in een coupé in een trein
als een kluister
dan, aan het eind, kom ik aan
op een plein
de straatstenen al…