Op 't hoogste van de nacht, na 't zinken en voor 't krieken
Des dageraads, wanneer de slaap die 't al verblindt,
Met Mankop om de kruin drijft op zijn vale wieken,
En d' ijdle dromen, door een fluisterende wind
Ten olm-boom uitgejaagd,
Door al de wereld vliegen,
Om al wat hersens draagt,
Met schaduw te bedriegen,
Met list te domplen…
Kindsheid ijlt als 't krieken,
Jonglingschap heeft wieken,
Kommer zweept de man,
Grijsheid maant tot scheiden -
Zweeft er tussen beiden
Wel een enkele span*?
Onder min en kozen
Welken aardse rozen,
Worden Tempe's* duin;
Onder spel en dansen
Vlecht de grijsheid kransen
Om de kale kruin.…
Zijn naam samen zijn
Christus is opgewonden
aangenaam verrast
Stadsgenoten hoor
In het steeds vernieuwende centrum van Rotterdam
HOOR HIER BONKT HET NIEUWE HART VAN CHRISTUS
Rotterdam, 25 mei 2010, de dag na de super-zonnige Pinksterdagen, de feestelijke herdenking van de uitstorting van de Heilige Geest,gemaakt tussen 6 en 7 uur bij het krieken…
Bij het krieken van de eerste zonnestralen rees Agathe,
oudste telg van adellijken bloede
De warmte van het laken
waaierde en nam zij mee
in nachtjapon van crème
en capuchon van caramel
Waarin haar schouderlange
haren in mahoniehouten tint
bijeengebonden waren met
een koningsblauw dun lint
Vandaag, dacht zij, is 't Open dag…