Alle inzendingen over natuur

Ik houd zo van die lage palissaden, die van de kust de grote zee ingaan, alsof veel mensen van de oever traden en tot hun schouders in het water staan. De zee, het strand, de lucht, alles is wijd en breedgebouwd en krachtiglijk grootmoedig, maar zij alleen leven in nederigheid en praten niet, maar waken, trouw en goedig. Dronken van stervensrode…

De nacht weer gehad. een droom weer verwerkt. Geluid van vogels op mijn hoornvlies. denk ik aan verlies. Hoor ik nog steeds de vogels zingen. Sta ik nu te springen om net als de vogels weer aan het werk te gaan.…

ik heb me vergist in het wad zijn zuigende modder in een te grote stap laag hangende koude mist dat het zonlicht voor even vergat wij spraken onze glinsterende woorden met het vloeibare van water een sprankelende ijlte die brak net als het water was in twee componenten momenten in leven en dood een symbiose die zij zelf…

Mijn gedachten drijven, tussen droom en werkelijkheid. Als bladeren die vallen, dwarrelend in de wind. Nog met de warmte... van de zomertijd. Hun voedsel gevend, aan de grond waaruit... ze zijn ontsproten. Hopend op een nieuwe lentetijd. Antje.…

Achter stoffige duinen van gedachten ligt een grijze zee van pijn. Eeuwig golvend in beweging. Zo immens in al zijn zijn. En de zon van al mijn dromen bloedt in stilte langzaam dood. Om herboren op te komen in een blauwe lucht van hoop. Een dag lang zal ze stralen op het land wat mijn leven is. Maar er is niemand die echt weet hoeveel…

Ik zie een vlinder in de lucht. Ik denk aan jou en laat een diepe zucht. Ik zie een vlinder vrolijk fladderen in de wei. Ik denk aan de woorden die jij ooit tegen mij zei. Dat je ooit een Dagpauwoog vlinder worden zou. Wat hou ik veel van jou. Ik zie een vlinder neerstrijken op het gras. Ik denk aan jou en besef wie je was. Ik zie een vlinder…

Ongekend gevoel Het fladdert en zweeft in mij Ik ben weer verliefd. Hoe mooi en schoon jij de woorden giet in een liefde die als een echo klinkt door mijn hoofd Er is niets aangenamer dan door te luisteren met al je zintuigen naar deze minnelijkheid en de sfeer die deze poëzie uitstraalt op te nemen. Dat de uitdrukkingen niet alleen verbinden…

Ongekend gevoel Het fladdert en zweeft in mij Ik ben weer verliefd. Hoe mooi en schoon jij de woorden giet in een liefde die als een echo klinkt door mijn hoofd Er is niets aangenamer dan door te luisteren met al je zintuigen naar deze minnelijkheid en de sfeer die deze poëzie uitstraalt op te nemen. Dat de uitdrukkingen niet alleen verbinden…

De regen valt met grote druppels uit de lucht. Ik wil dansen met de druppels Ik wil mijn haren nat voelen worden. Ik richt mijn gezicht naar de lucht en voel de druppels rollen over mijn wangen. het spoelt alles van me af. De regen stopt. De laatste druppels rollen langs mijn lichaam. Ik voel me herboren.…

Lente is opnieuw ter wereld komen met een slag van de klepel galmend uit het zenit de trilling die je moleculen herschikt je lichaam uit zijn schamperheid schudt En hoe honend bijna de zon schelms schaamteloos ligt te bronsklokken uitdagend op haar zij rolt ze weergalmt en weergalmt de lokroep je kunt nog net een kukelekuu onderdrukken…

Vloeiende tranen de natuur in bloei en groei Lente geboren. Ondanks wisselvallig weer met afwisselend zon en buien bereidt maart zich heimelijk voor op wat komen zal Gazons, gemaaide graslanden en weiden worden meer en meer gevuld met allerlei uit vochtige aarde sluipende stengels van madeliefje en pinksterbloem. Gedreven gepassioneerd…

Na de wintertijd kondigt de lente zich aan. Zie de krokusjes en de narcissen in de bermen staan. Bloesems beginnen knopjes te vertonen. eieren uit vogelnestjes beginnen uit te komen. Sneeuwklokjes steken met hun kopjes boven de grond uit. Hoor de vogels met hun gefluit. Bijen kun je horen met hun gezoem en strijken neer op een bloem; en zuigen…

Er kwam een kleurig vlindertje, dat zette zich op mijn bord. Ik vond het niks en joeg hem weg. Vort, vort. Maar even later kwam hij weer. Die honing was zo zoet, dat proeven deed hem goed. Ik sprak tot hem en zei: “Als jij mijn honing lekker vindt, kom dan maar elke dag. Ik heb genoeg, een grote pot. en ben er zelf ook op verzot.”…

Een kale vlakte ogenschijnlijk stil Een jonge scheut buitengewoon pril Een blaadje groen ontluikend fris Een schuchtere knop verstopt in duisternis Een lentebui Een zonnestraal Een lichte bries En dan brutaal … Een kleine scheur tussen de bladen van de kelk die doet verraden wat een schoonheid binnen huist die vol van lust en…

Zoutwatervis ligt doodstil in de grienden Zoetwatergoven spatten op basalt Een knotwilg is het die zijn vuisten balt Om holten die recent als ogen dienden Al half verdroogd, gedeeltelijk verteerd Is het of hij alsnog om bijstand smeekt Met een gebed dat van nieuw leven spreekt En vrees in overgave transformeert Ach, raadsel, dat de adem…

Zonnekracht verwarmt met erbarmen. Als twee armen kunnen met een steenkoud hart. Bij wat klopt kan niet worden vermeden dat zonnestralen samenvoegen een eens apart. De zonnekracht doet overleven. De zon overwint altijd. Zonder zon is er geen leven. Een geven zonder gevoel van spijt.…

Nooit eerder gehoord Luidkeels in de openlucht Een tranentrekker. Wanneer vroeg in de morgen een fluit- of klankconcert met liefde en plezier wordt gegeven voor een bezoeker of toevallige voorbijganger van waar melodie verblijdt en aangeeft dat een dag wordt geboren, het verlangen van een vreugdevol hart. Verder aankondigt deze levensgenieter…

O nacht, o nacht, o schone nacht! Langzaam zonk in rode pracht de eedle zonne en smolt in ’t glimmen en het blaken van de kimmen, smolt… en al met eens was ’t nacht, en al met eens was ’t nacht. Koninginne van de nacht in de onbewolkte hemel zwemt de mane in ’t blij gewemel van haar pinklende erewacht. D’hemel waar de mane lacht wederspiegelt…

Ooh mooie stoere vliegden van de Groote Heide Wees welkom beste wandelaar onder deze hemel van groen en verbaas je Kijk rond naar zoveel schoonheid na oorlogsgeweld geboren uit een nietig zaadje Zichzelf geplant met vooruitziende blik Uitgegroeid tot een gigant, zó dik Van twijg naar tak naar troostrijk naaldendak De harde bast, bestand…

Wij mensen ervaren overlast, van onze natuur. Terecht. In onze tuinen vliegen vogels, onnadenkend, af en aan. Vogels eten er en werpen uit. Ook dieren, die ongedierte zijn. Planten, die niet willen cultiveren. Onkruid, dat niet goed bloeit, maar, onuitgenodigd, woekert. Schade veroorzaakt natuur. Schande in onze tuin. Boompjes beginnen…

jouw bemoedigende lichte lach besluipt me ’s morgens vroeg onderbroken door de nog kale slaperige bomen van het naastgelegen loofbos het is een pogen mijn hart te gaan bereiken – o god wat doet dit mij goed dit wonder schudt in mij de zin van het leven weer los nooit vermoed dat die jonge lente al zoveel kracht in zich had ik duik…

ik heb je bloemen gegeven de kleuren brengen hopelijk het sprankelen van je blik weer tot leven je werd niet wijs van het somberste grijs uit de dagelijkse info waarvan zelfs de toon ijs gewoon laat smelten tot water juist in het plat gevaasde bloemennat weerkaatst de spirit die wij zo graag weer in je lach willen zien…

ik zag de regen dralen op een windstil moment of hij de grond in grote of kleine druppels zou halen in uitslag onbekend choreografen van het tegenwoordige weer hebben grafieken waarin pieken uit vele eeuwen staan en niet de getrainde blik van generaties alle luchten schouwen vaak ontbreekt de subtiele info die de natuur…

Ik zit te wachten en kijk om me heen ja daar landt een Kraai boven in een nog kale boom, hij is alleen Hij draagt een tak die drie keer groter is als hij zelf tussen zijn snavel wat gaat hij daar mee doen, transport voor een bouwkavel? Kijk,… ik denk een nest bouwen, want het is bijna maart met zo’n grote tak, maar ja een kraai is niet zo fijnbesnaard…

Maan openbaart zich Haar ronde schijf reflecteert Ze beroert mijn hart. Wanneer opkomende maan met rustgevend geluid weerspiegelt in het water, geeft ze stuk voor stuk prachtige schakeringen van allerlei kleuren maar ook haar vlakken en bewegingen laten zich meestromen met de golven van stilte en expressie. Dat schaduwen van enige ongeklede…

hoe mooi zeg gewoon hoe mooi ze groeien vanzelf ademen en leven dicht opeen en nieuw onder de donkere bomen de oudsten als gul gemorste melk of sneeuw sneeuw is er niet gevallen geen vlokken tussen de bomen dwaling van zonnevlekken maar plotselinge witheid wildheid van bloesems slaat uit in dit scherfje ongerept winterbos dat thuis en haven…

De bui is afgedreven; aan de gezonken horizont trekt weg het opgestapelde, de rond- gewelfde wolken; over is gebleven het blauw, het kille blauw, waaruit gebannen een elke kreuk, blank en opnieuw gespannen. En hier nog aan het vensterglas aan de bedroefde ruiten beeft in wat nu weer buiten van winderigs in opstand was een druppel…

de lente fluit iets onverwacht de vogels vroeg op t' liefdespad ik wandel stappen in het zacht genietend, van het bloeiend blad geen weg is mij te lang op een dag zoals vandaag geen gezeur alleen gezang ik vang het licht... zo dol zielsgraag mijn trein komt aan op tijd naar Brussel in een hel geraas ik voel dat deze dag ons…

uit de zee gekomen aan land afgezet je toen opgericht vol met te vervullen dromen voor een toekomst met een nieuw vergezicht toch altijd zal je gemoed onderhevig zijn aan dat van de zee voel je heel ver weg heel onbewust gedwee nog steeds haar eb en vloed…

Voor een heemling op van groen-blauwe zwaart’ Kwam ze opgelaaid uit een smeulende aard’; Uit ijs-kil gestapelde horden, Van bulten en bonken en borden, Van vormsels, gekanteld als zerken, Als schaliedaken van kerken, Uit stroken, banden en dammen Van muren, bedwingende vlammen. Aan het loden gevang ontsneld zij is; gevleugeld, Oer-oud gedierte…