Netgedichten over overig

Onder de vredesvlag is er de meeste vrijheid om de oorlog voort te zetten verwijzend naar bepalingen in het vredesverdrag Er is altijd een verhaal te vertellen over vroeger een tijdperk te kiezen waarin besloten lag wat verloren is gegaan een Gouden Eeuw waar het volk recht op heeft en in zal opstaan: alles komt goed als je maar het…

droom dromen groter dan de ogen van je buik verbreek kettingen sterker soms dan de handen van het hart vonk woorden uit je vurige mond als scherpe kiezels in het zand keer ingekerfde denksels de rug toe vlieg naar verwondering omhels het onbekende met armen oneindiger dan je denken kan…

Dan zal ik niet meer naar adem happen het raam durven openen en het uitschreeuwen ja dan zal ik elke avond zorgeloos mijn kleren uitdoen en ontspannen slapen dan zal ik geen vuurlopen en vaandels meer zien in de musea alleen nog de rode knoppen dan zal ik ongenode gasten ontvangen en alles wat ik wens omdat ik lang geleden nu…

Ik loop met je mee, ik zie wat jij ziet en wijs -- jou aan wat ik zie.…

Onder de ceder voor mijn huis staat een tuinbank -- voor ontmoetingen.…

Ik durf nauwelijks iets te doen, bang van mezelf -- de dupe te zijn.…

Ik ben een doener, geen prater, ik kies ervoor -- om af te wachten.…

wit is de jurk in het stille ochtendlicht wit de wapperende vlag uit de kapot geschoten muur wit de woedende knokkels van vastgesnoerde vuisten wit zijn gevangen geesten in een web van rokerige mist wit is het gelaat dat in de ijle verte staart wit is het lege doek dat wacht op beelden en pigmenten wit de gierende storm…

Een steentje: hij kromp tot het een berg voor hem was -- waar hij nu op staat!…

Elk verhaal is waar, ergens ter wereld, en hier -- had het ook gekund.…

De machinist schrikt, en ik ben niet mezelf, mijn duim drukt op de rails Het is een van de triljarden tijdelijke toestanden van mijn bewustzijn waarin alles mag en kan in de kindertijd van het heelal Geen jij of ik hoe echt is dat? Een groene deur is ook maar kunst, gemaakt van een stuk boom, tentoongesteld in pop-up museum aarde…

Mijn geest is leeg gebleven geen stem, geen ingevingen niets goddelijks, alleen wat er al was wat ik gevonden heb Ik pelde, bezag de onwrikbare gedachten waarmee ik ben opgevoed de vele leugens die me binden aan een vals beeld van wie ik ben van ons en de anderen als vreemden van elkaar die ik moet duchten en weghouden met hun gewoonten…

Als jij me verstaat, en dan mijn woorden vergeet, kunnen wij praten.…

Een blauwgeel rariteitenkabinet Begon zijn wereldreis ooit in Zuid-Zweden Bij Elmtaryd, vlakbij Agunnaryd In '43, toen soldaten streden Daar timmerde hij grote tondeldozen Hij was pas 17 en heette Ingvar Toen hij wat kronen kreeg voor z'n examen Begon de jonge Kamprad aan zijn droom Een labyrint voor slapen en voor wonen Voor avond…

Je kind weerspiegelt jouw fouten, kijk daar doorheen -- als je het wilt zien.…

Een baas zegt zorgzaam te zijn, maar hij is een kind -- dat altijd meer wil.…

Smoesjes zijn normaal, mensen doen gewoon alsof -- ze het geloven.…

Als jij mij eens zag zoals ik, wat zou ik dan -- kunnen zien aan jou?…

Als ik dans, ben ik een exhibitionist -- met mijn kleren aan.…

Ze zucht, haar lichaam wordt mama, het valt niet mee: elke dag liefde.…

Automatische piloot: hij maakt geen fouten -- hooguit fatale.…

De stervende kijkt mij aan, intens, vol liefde -- voor mij, het leven.…

Het nieuws, dag na dag: er branden vuren op straat -- recht vanuit het hart.…

Zeg me wat te doen tegen mijn angst voor alles -- wat verborgen is.…

Romans zijn ontleend aan mensen, die zich vormen -- naar personages.…

Blauw licht, rood antwoord, een en al gekkigheid hier -- Doe maar mee met ons!…

Een lange minuut daalt grote dankbaarheid neer -- Hemelse streling.…

Automatische deuren voor wat er beweegt -- zijn dicht ook open.…

In mij en in jou is er een leegte, en God -- past daar precies in.…

Ik weet het niet meer, het is hier ook zo mistig -- Ligt het daar soms aan?…