Netgedichten over haiku

Momenten van rust vervliedend en ongrijpbaar als water dat stroomt.…

Soms zit het tegen, maar dat valt dan toch weer mee. Dat is een zegen.…

onafscheidelijk stappen zij door het leven gestrikt voor altijd…

II -de ontmoeting- 1889 het natuurgebied een weiland vol ganzen - afschieten of niet harde beten - in het moeras met knoeten hoe kort het leven het zusje louise neemt met dubbele treden de hoge trap – als een miskraam voor de angstvallige moeder – de wereld in brand turf van kalenberg een brede sloot met wat riet…

jeugdherinnering ze neemt de autoped mee dromend van vrijheid tegen bakstenen muren leunt de schaduwkant van ooit…

zondags staat hij vroeg op om een lange dag te kunnen luieren…

verborgen lijnen verbeelden de moeilijkheid verstilde eenvoud een leeg glas gevuld met denkbeeldige wensen in het hier en nu onbekende gast voorbij de gesloten deur wachtend op een kier onbewuste reis bestemming in gedachten vol in verbinding de contour ontwaakt ontsnapt uit verborgenheid in de tekening…

jij en ik, we zijn zelfs als de afstand groot is altijd verbonden…

Uit het sneeuwtapijt Reiken de bomen op ’t Schijf Naar de blauwe lucht.…

voor de ochtenddauw 2015 via de bruidsbloemlaan naar de ondertrouw naar kalenberg de sleutels bij de buren lucht met de rietmug doorvoer groningse bevingen zijn zeker gevangen in water in de vier winden een rietgors op lagarde moeras toch 't weer op de kalenberg - de dagen gaan dauw na dauw nauw in hun weidsheid…

Gedachten zijn vrij, maar door menig woord beknot. Wending van het lot.…

hangvogels zijn het die mijn patat opvreten zootje bleekscheten…

ronkende stilte de nacht vervliegt als schaduw in gedachte bij tranen drogen op de wereld is het speelveld trotse gevoelens dochter op afstand golven verfrissen heimwee veilige haven…

Zelfs Moeder Natuur Weet niet meer: is het vriezen Of is het dooien Na een lentekerst En een krokus nieuw begin Treedt de winter in Gedwongen ijspret Geen trein of bus maar schaatsen Op stoepen en straat Dan smelt het water Zonneschijn, warme regen Winter slechts even Twee maanden te vroeg Strijden winter en lente Roert de maand…

zij ziet hem overal staan maar nergens ziet zij hem zitten…

glans van het leven gepoetst door de gedachten geluk gekozen de tijd danst en danst de beweging staat nu stil en hoe lang is nu de ruimte is leeg beweging vult herhaling stof dwarrelt uit licht de tram is de tijd als een beweging zo stil langzaam tikt de vloer stil in stilte nu hoe lang is de beweging om de hoek voorbij nu…

hij zoekt zijn bril maar ziet hem nergens zonder zijn bril…

serene stilte geluiden van de ochtend ritme van adem…

pure potentialiteit (1) de kracht van stilte innerlijke dialoog in het volle zijn naar binnen gekeerd meditatie momenten stille verbinding puur observeren leven zonder oordelen natuurlijk inzicht geven en ontvangen (2) de uitwisseling het geven en ontvangen onvoorwaardelijk energiestromen continu circuleren levend…

verkoudheid in hoofd concentratieproblemen onrust cirkelt rond…

1 januari een groep ganzen vliegt over – ik lees hun boodschap...…

mijn schaduw en ik een verbintenis in de roodkoperen zon…

koude in stilte rillingen door het lichaam in concentratie…

hij heeft zijn sporen wel verdiend de paddenstoel…

verdiepte stilte naar een nieuwe laag binnen een ontdekkingsreis…

stekels opgezet of opgerold tot een bal pure bescherming…

drijvende ode verschijning als lichtgedicht schoonheid in de gracht talloze snaren symbolisch in de spiegel speels in de speeltuin onzichtbare band bindt mensen en culturen verschillend van vorm echt of illusie het gesprek doet de ronde voor identiteit dromen door het licht beste vriend van de mensheid hoe vreemd het ook lijkt…

zwiepende takken balanceren op de wind stilte in de storm…

onrust door het hoofd flarden gedachten vliegen terug naar de adem…

broze tijdgeesten zwevend in hun stralenkrans brengen ze liefde op de drempels van oudjaar hopen mensen op vrede…