Hartenkreten over haiku

De wind ruist door een reusachtig bloesemboeket van roze wolkjes.…

In 't oude bos, als duisternis wint van de zon ontstaat nachtleven Oehoe klinkt troosteloos door gebladerte loert de uil Een veldmuisje wordt prooi!…

Het vogelnestje verliefde vogels bouwen blij aan hun toekomst.…

Hij sluit zijn ogen en laat gedachten zweven die zinnen vormen Soms willen woorden hele zeeën omarmen maar ook vaak de lucht Ook wel een vogel wordt in woorden gevangen in zijn haiku kooi maar hij laat haar gaan in ruil voor lettergrepen die inkt doen vloeien. De inspiratie zij komt als een golf bij vloed die dwang overspoeld…

Een stille vlakte die al velen liet sterven Door gezichtsbedrog…

eenzame schilder tovert met lentekleuren een mooi stilleven…

Golven bewenen gezonken tranen met een melancholisch lied.…

verlegenheid kleurt wangen in diepe tint rood, verborgen charme…

de stinkende roos verwelkt bij de geliefden, passie onhoudbaar…

blik, glas en papier, de natuur wordt weer vervuild door mensenhanden…

Volwassen staat hij nu in mijn tuin te pronken, mijn kleine kerstboom.…

voor het verkeersplan voor de singel een terras en meer wachttorens…

een gesponnen web doorzichtig als Brussels kant, klassieke bouwstijl…

bescherming gevend vanuit de hemel zonder schouders ophalen…

Een kaarsrecht fietspad Geschoren waterkanten Een reiger slaat toe…

Een kaarsrecht fietspad Geschoren waterkanten Een reiger slaat toe…

Afgewezen las zij het bericht, niet van plan het op te geven, Tot hij zou zijn gezwicht!…

over de velden liggen grijs grauwe sluiers luchtig gedrapeerd…

Haiku’s: Gele narcissen Op hun bleekgroene stengel Bossen steltlopers Mos tussen het gras De ontelbare hopen als rijzend brooddeeg Merel, nestbouwend Sleurt, schudt en snokt aan slierten Nijverige vent. Senruy: Jij wist dat zeker? De enige zekerheid: de onzekerheid!…

lieveheersbeestje te lief voor al het geweld zo zinloos is het…

Een bron gevuld met teveel wensen verliest haar gouden zuiverheid.…

de naakte bomen staan te wachten in de kou op nieuwe kleren…

Snijdende woorden Menselijke waardigheid Gevild tot het bot…

Kleuren vervagen als de regenboog verdwijnt uit je schreiend hart.…

zie de lente komt het wordt weer tijd voor nestjes en het kievitsei…

Keurig in de rij worden hun takken geknot, bevrijdend gewicht.…

De takken dragen een witte wintermantel, natuurlijke stijl.…

Gekleurde tranen, gevormd in bloementrossen, snakken naar de zon.…

Lief maar onwillig Koppig kleurt hij stenen grijs Stoot jij je soms ook ?…

Eenzaam in het gras bijt ze in haar eigen staart, venijn in de bek.…