Netgedichten over haiku

Door het raam Kijk, trage sneeuwvlokken. Perfecte vergankelijkheid.…

onthoudt goed mijn kinders zegt ma pier: na regen geen zonneschijn…

Zon verlicht water na vertrekkende vogels koerst geboren cel.…

alles op hun gemak de twee oudjes, tijd genoeg vandaag…

de maan vandaag zo stralend bijna vol goedlachs…

Gordijnen open: in de zwakke morgenwind strijken narcissen wuivend langs elkaar heen. Russische voorjaarssteppe?…

dat koolmeesje rondom het ledige huis blijft maar roepen…

ze opent de deur voor de elektricien: gelijk stroom…

door weer en wind altijd op weg met zijn tweetjes mijn brik en ik…

in het bloemperk hangende hoofdjes - de tuinman is niet meer…

in hoge heesters roept een wintergast gestaag dat hij geen schuld draagt zijn voorkomen brengt veel meer dan de roep van ellende…

een weggetje met een stoplicht: wachten op niets…

epifaniën altijd zingt die naam voor mij een zonnestraal…

aan de overwal gaan stil en traag twee vrouwen ida en marie?…

in zijn eenzaamheid voelt hij zich slechts gebonden door andermans schijn zie verstarring posteren in broze onwetendheid…

een hok met een konijn dat knaagt…

Zelden zoveel zwaar vuurwerk om mij heen gehoord. Voor de hond was het continu oorlog. Doodsbang ondanks alle pillen. Oren van mensen, honden, vogels werden bijna zonder onder- breking achttien uur lang mishandeld. Buiten was het verstikkend door smerige dampen en clandestiene vuren. Waarom gedogen wij dit als intussen 64 procent voor een verbod…

het regent mot en calimero strooit weer handgranaatjes…

Oudjaar uitgezwaaid in een zee van waas en mist sjok ik Nieuwjaar in…

Stormwind slaat de vaart: meerkoeten dansen vanzelf en vrij op en neer.…

een oud gezegde driedimensionale kracht in stilte dragen…

moedernaakt bij eb nog onbetreden ligt daar het strand naakt ook takken in het duin gestrekt in hoop of wanhoop…

het zijn haar woorden waarmee ze zijn zin weet te regelen…

steeds in december weet ze hem te versieren en af te tuigen…

Wintermorgen: blij zingt de merel zijn lied van de duisternis. Fijne sneeuw stuift voort: éven is de wereld wit, dan grauw als daarnet. De boer dwaalt en zoekt op zijn weiland, ziet ergens nog een witte zon.…

Kijk vooruit, niet om Want voor je het goed beseft Sta je stijf en krom…

altijd wel ergens maar het meest nu in december: mist zij hem zo…

Vallende ballen. Tennis: pas op en kijk uit! De kantine sluit.…

een zachter herfstbeeld: dit eindeloze sterven werpt zijn vruchten af…

een boom van een vent wandelt weg met zijn ziel onder de arm de wind achterhaalt hem en de ziel gaat zingen…