Ik ken de haat
En de afgunst der goden: zij zaaien verwarring.
Eenieder krijgt veel te zien in 't bestaan
En moet van wat hem niet bevalt of niet zint
Van allerlei zien te doorstaan.…
Fluks hoopte Munster* hem t’ ontvangen;
Nu delft heel Delft met lijkgezangen
Zijn ingeboren* in het graf;
Daar d’ Afgunst, endlijk afgeronnen*,
Zijn dood gebeente rust moet gonnen*,
Die zij de levende nooit gaf.
Och, kranke* troost in zulk een jammer!…
Ons geluk werd benijd
Door die toekeken met spijt,
Met afgunst en met verdriet.
Hun boze, valse harten
Toonden hun oude kwaadaardigheid,
Scheldend uit jaloezie
Met schamperend verwijt.
Met heel mijn hart en ziel
Houd ik van dit meisje,
Maar ik durf niet te beginnen,
Mijn liefde te onthullen.…
Zo tieren zij, door afgunst trots gedreven,
In 't wee der duisternis, door euveldaden rood...
Zij, die op 's volks ellende buitten laf en snood,
Vergeten 't vaderland, met 't vreemde draven...
Doch 't volk, verlicht, veracht die logenslaven,
En zingt een zang, verdelgend vuige dwang.
o Leer mij, Meester Volk, die vrijheidszang!…
Kat duwt zijn poot
tegen de poort
van de eenentwintigste eeuw
geeft hem een dauw
met een ijzeren klauw
bloedsamples liggen
op de vloer door elkaar
vanachter prikkeldraad
schreeuwt een neurochirurg
wanhopig om meer
van het paranoidgif
van de schizoïd millennial man
Onschuldigen worden
met napalm verkracht
door brandstapelvuur…