En als liefde de hoofdtoon is in dit hele spel
Is snelheid geboden want bedenk wel:
Het leven is te kort om lang te overdenken
Wat goed is, wat slecht, geluk is te schenken
Geluk wat je niet met voeten mag betreden
En zo zijn er veel meer dingen die met een reden,
Gebeuren en gaan zoals je soms niet wilt
Maar weet je, of je fluistert of gilt…
Wie vastigheid zoekt zal het krijgen en wie weet
voor altijd, de rest van het leven,
mijn vriend, mijn liefde, is een wervelwind
die ’s avonds laat om mijn huis tiert
als ik rustig een boek lees
als ik rustig de film uitkijk tot het eind
als ik rustig de dag overdenk
als ik rustig iets wil schrijven op mijn computer
dan komen ineens allerlei…
Hier zit ik dan en overdenk mijn zonden.
Ik heb er vele op mijn lever.
In de hars die stolde in mijn wonden
knaagt de opmars van een leger kevers.
Jokken is mijn dwang en bij gebreke van
de pisang lieg ik nu mezelf maar voor.
Mijn uitschuifneus wordt dan nog altijd lang
maar zelfbedrog, daar pas ik voortaan voor.…
veelomvattend oeuvre
Maar wat blijft er nu van over
Staat er straks bij overlijden
In de krant een lullig stukje
Over wéér dat ene nummer
Door zo’n nare necroloog
Dub-dub-dub-dub, dub-dub-dub-dub
Dub-dub-dub-dub, dub-dub-dub-dub
Dub-dub-dub-dub, dub-dub-dub-dub
Dub-dub-dub-dub, dub-dub-dub-dub
Peinzend achter mijn bureautje
En dit alles overdenkend…
reden
ik schudde het glas lichtjes heen en weer
"ga dan",
hoorde ik mezelf zeggen
met een vreemde mengeling
van aanmoediging en ongeduld
en niet helemaal begrijpend
waarom ik juist deze vlieg
niet doden wilde
toen leek hij het te begrijpen
nam het risico
op te vliegen
zijn vrijheid tegemoet
ik liep naar binnen
overdenkend…
beminde,
omdat zij er iets in mag vinden
zo zeker en zonder elk bedrog,
zo wel begrijpelijk, zo volkomen
naar eigen bedoeling uitgekomen,
zo onweersprekelijk het hare,
dat het haar even nauw bestond
als wat ze als laatste in zich vond,
het enige onbetwijfelbare,
het voelen van het eigen ik,
het innige, dit ogenblik
zich zelve overdenkend…