64955 resultaten.
Je eerste kus
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.095 mag ik vandaag
je eerste kus
weer zijn
na een avond
vol met herrie
en intiem venijn
besloten met een
duur festijn van
hapjes en champagne
jou nam ik mee
in laatst oplichten
van nieuwe vergezichten
de knallers zijn voorbij
blijf jij ook dit jaar
ondanks alles nog bij mij…
De schoot is uitgedroogd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
833 soms draag ik
leven van handen
die niet geven
waarvan de borsten
zijn verschrompeld en
de schoot is uitgedroogd
nog ongeboren
zijn talenten die blind
zichzelf niet herkennen
waarvan de kern bevroren
is in middelmatigheid
van winters alle dag
maar leven kent geen tijd
jouw handen dragen die gaven
geven ons de eeuwigheid…
Laaiend vuur
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
679 verzuurd op zoek naar zonnelicht
zwicht al ras elk innerlijk vuur
voor een dekken met de mantel
die zwak wel van gemak voorziet
maar beslist geen warmte geeft
opgebrand raakt hij die zweeft
zonder zijn hoge vlucht te schermen
voor de sis van tegenwind
die ijzig wee doet kermen
laaien kan alleen met gloed
hij die niet om winnen geeft…
Gids
hartenkreet
4.7 met 17 stemmen
1.560 ongelijke kleur,
De oude glinstering
bij het einde van de wandeling,
aanschouwt een nieuwe herinnering
bij het begin van een verovering,
de wind verdoezelt het ogenblik,
de regen verborg de gevallen tranenblik,
in de avond als antwoord...vandaag
was ik bits en te gedreven...,
in de morgen als vraag
was ik de gids naar een beter leven…
doodeenvoudig
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.794 hoe weinig ingewikkeld
is de essentie van leven
ik zou voor jou, mijn lief
het mijne willen geven…
slaap zacht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.413 waar het geluid
van babykreten
het mooiste lied
overstijgen wil
twee grijpende handjes
zoekend naar troost
in zachte armen
tot rust gekomen
slaakt het een zucht
in de warme omhelzing
waar zijn lach geschonken
jou zacht beloofd
dat na zachtjes gapen
dit nieuwe leven
in alle stilte
vredig zal slapen…
je bloesemde in samenzijn
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.208 mijn suzanne met de mooie ogen
is er echt geen wereld meer rondom
die onze liefde wil gedogen…
Eenheid
netgedicht
3.4 met 17 stemmen
1.806 twee zielen
geven
onbekend
aan elkaar
hun liefde
maar apart
vele levens
die verbonden zijn
tot overgave
overwint
en ze
samenkomen
op een lijn…
een glimlach in wit
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.650 hij kwam in de nacht op
kousevoeten naar binnen
zijn boodschap verpakt
in de kleur van een lach
gebaarde naar mij
wilde anderen niet storen
dempte zijn stem maar
was toch duidelijk te horen
een glimlach in wit
tegen zwart van het weten
hij gaat mij leren het leven
voorgoed te vergeten
nu komen de bloemen
nog steeds in de knop…
vol haar lippen geeft
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.132 ik spreek niet over liefde
ze kijkt me aan
met ogen die geloven
in zacht fluweel van rozen
een mond die roder
lacht dan de diepste
kleuren ooit gedacht
en vol haar lippen geeft
met handen die je
strelen als je even beeft
het goddelijk moment
dat zij jouw warmte kent
een stem die raakt
in tonen die naar
hemel reiken, met
woorden…
in je ogen lacht het weten
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.009 mijn nagels
krassen over steen
in sporen bloed
ontmoet ik je
onmacht scherpt
de kale rots
ik haal me open aan
de bodem van je trots
je splijt niet
onder handen die je
passie geven, je even
door de hemel laten zweven
het is voor jou
passeren van wat tijd
lustgevoel is geen
bekroning van mijn strijd
ik wil je ziel
maar in…
klinkt de branding
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.118 ik wolk weer
in mijn kleuren
schilder bloed
uit open wond
op je lippen
proef ik geuren uit
een frisse morgenstond
je haar drapeer
ik als een lente
op het doek
in je hemels-
blauwe ogen
speelt de zon
de zomer zoek
je stem blijkt
een verrassing
waait met
alle winden mee
in haar diepste
ondertonen klinkt de
branding van de…
daag maar uit
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.172 ik wil met pijn
je raken, de diepste
passie in je smaken
daag maar uit
met harde ogen
zachtheid is gedogen
ik zal je breken
zodat je eigen jeugd
zich in gevoel kan wreken
voor de hardheid
die is aangedaan toen
ze jou alleen liet staan
eindelijk de kern voelen
die ongeraakt bleef woelen
dan je overgeven aan genot
ik laat je…
ik heuvel venus
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
787 je gezicht oogt al markant
je tepels spitsen
vingers kunnen ze niet ronden
borsten lichtjes aangezet zijn
in mijn ogen goed bevonden
ik heuvel venus
plooi je door mijn kerven
polijs haar schoonheid die
een andere man gaat erven
ik rank je benen
tot een eindloos lang
maar schenk je niet mijn ziel
zij is vergeven in ons andere leven…
wind heeft je gestreeld
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
677 waai maar weg
mijn bladeren
de witte zijden
kennen nog geen licht
gestreeld door zon
werd groen de kleur
je groeide lentegroot
tot de zomer naakte
alleen de onderkant
moest nog ontwaken
het verlegen draaien
zal volwassen maken
wind heeft je gestreeld
met je gespeeld
de wereld laten zien
in zijdelings passeren
de eerste zomerdag…
wolken en wat strand
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
855 ik pak wind
voel zonnewarmte
in mij stromen
geluk glijdt langs
mijn lijf, met jou ga
ik weer zomer dromen
witte wolken en
wat strand, branding
zingt verkoeling
zand is heet
ogen in vervoering
als ik over liefde spreek
in schelpen
horen we de golven
het bulderen van de zee
de mooiste heb je al
gekozen, je geeft me die
met je…
Een flits
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.027 Kom tot mij...
en passeer me
met een schalkse glimlach
die alleen de dood beter maakt
in tijd dwarrelen gevoelens
als een vliegertouw aan een dorre boom
vastgebonden en meegevoerd
tegelijk, geen eigen kracht
zijn het wel mijn emoties?
is het plastic van jou?
gemaakt uit de zwarte olie
van je 'passieve' gedachten?
oxymoronisch als…
we babelden in misverstaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
835 je liep mijn woorden achterna
verloor je in gedachten
die ik als verstrooiing
naar je lachte
ik liet wolken
dobberen op het hemelblauw
jij zag immense diepte
voelde de onmogelijke kou
ik nam de tijd en
brak haar tot verleden
jouw toekomst deed meer pijn
dan je lijden aan het heden
we babelden in misverstaan
rondom torens van verwarring…
stilte predikt onvermogen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
938 het spelden prikken is voorbij
geen woord valt onvertogen
het was genoeg voor allebei
stilte predikt nu ons onvermogen
de paden kruisten
in een langgezocht ontmoeten
herkenning huisde in een
woordenloos begroeten
we overbrugden de
ravijnen die ons scheiden
zuchtten om de pijn die
de eeuwen ons deed lijden
geschapen als een paar…
kind zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
815 weg,
alleen maar weg
mezelf vergeten
niets meer weten
de wereld achterna
feesten dag en nacht
het dansen lijf aan lijf
de hitte en de spanning
weggaan of ik blijf
ik zoek de warmte
van veel mensen
de vragen in hun blik
lippen en de open monden
handen en verborgen zonden
ik verlies me in hun ogen
want ik wil een ander zijn
mezelf…
glijdt slechts naar lege huizen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
2.068 mijn voeten zijn
aan het ontsporen
het rechte pad
is te gebaand
ze doen alsof ze
niet meer bij me horen
hun stappen zijn
niet meer meegaand
ze aarden in
verschillende tijden
één loopt achter
de ander voor
heden wringt
zich tussen beiden
maar dan gaat de
snelheid weer teloor
ik wil vooruit
laat ze niet schuiven
hun scheve…
we schetsten stukjes leven
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.159 ik heb je kleuren
van het doek geschrapt
de jaren laag voor laag
behoedzaam weg gekrast
maar voelde hoe je pijn
me in de vingers sneed
ik weet nog hoe je was
heb je altijd kunnen dromen
zag je weer tevoorschijn komen
in de speelse lijnen van je jeugd
met ogen altijd stralend
blikken vonkend van verhalen
we schetsten stukjes leven…
die alles wist van gisteren
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.030 ik zoek je in de ochtendmist
die alles wist van gisteren
ik ben je kwijt geraakt in
de tweestrijd van je hart
je kon het niet meer aan
en moest me laten gaan
ik wacht op je bewegen
in flarden grijze kou
je jas van bont omvat
het lijf waar ik van houd
handen die me warmte geven
ogen die me weer doen leven
lente bracht wat bloemen
in…
de wind zong het blauw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
875 ooit was je vrij
ik kende nog niemand
je vloog zonder binding, ik
aarde een zoekplaats voor mij
in steden schiep tijd
ruis van de mensen
hun ziel en de lijven
gestapeld in hoge verblijven
de wind zong het blauw van
de hemel, je wolkte in dromen
een einder voorbij, bleef
tijden onvindbaar voor mij
ik voelde je adem versnellen…
geen kwartier meer kende
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.040 in een wereld
die vergroeide met de stilte
je bloeide daar als nooit
te voor in warmte die niet
schroeide, maar zonder licht
kreeg onze liefde geen gezicht…
op zoek naar andere bruiden
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.711 mier verlaat de grond
op zoek naar andere bruiden
een kerktoren rimpelt horizon
laat zachte tonen luiden
nee, niet weer uit Muiden
we breien uren aan de dag
totdat het duister mag
in schemering komt licht
zijn eigen schaduw tegen
in overwegen besluiten ze
de nacht een kans te geven
en doven langzaam uit
donker lacht in dromen
het leven…
je rankte hoge benen
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.339 ik zag je
over golven stappend
een frisse oceaan
je kwam aan land
een glimlach
vroeg mijn hand
ik gaf je strand, een
branding om te kussen
je rankte hoge benen
borsten strakten fier
ogen die intussen
verder keken dan
ik ooit van iemand zag
we lachten in verstaan
nat dook je in mijn armen
om er niet meer uit te gaan
je bent mijn…
je afgrondt me
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
859 het is zomer
maar je afgrondt me
met vergezichten die
de sneeuw verijzen
de gletsjers tussen ons
doen groeien in hun
eeuwige verblijven
ik pluk bloemen
en de kruiden die
zo heilzaam zijn
laat zinnen groeien
balanceer met woorden
op een nog niet
uitgesproken lijn
ben jij de rechter die
het evenwicht bepaalt
afgrond of de hemel…
was jij het kereltje
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.017 er is geen pijn
en nooit gemis
je bent zoals een ander is
jij hebt geen benen nodig
ze lijken eerder overbodig
en staan soms in de weg
van jongsaf aan
was jij het kereltje
dat aangaf wat je wilde
je schreeuwde niet
of gilde maar zette de
omgeving naar je hand
stad en land
heb je bezeild, je hoefde
niets meer voetstoots aan
te…
je wiegt in wind
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
842 je was een knop
die lente nodig had
de winter al ontloken
de groene bladeren
nog niet gebroken
wachtend op de zon
ik zie je opengaan
voor het eerst spontaan
jezelf gevend in wat al die
tijd verborgen is gebleven
het wordt hoogzomer in
de geur van eigen leven
je wiegt in wind
van warme woorden
schrikt van het gevoel dat
je ook anderen…