It iere sjongen fan ‘e swarte lyster,
hat my wekker roppen, moarns betiid.
Dat lûd fertelt een lyts mearke, leau ik,
fan lústerjen, fan leafde, ja, fan libben:
ik wyt nou wol dat yn it nêst
deun by ús ald skuorre,
fjouwer lytse swarte lysters wenje,
it neiteam fan dizze túnsjonger.…
dat blonk yn it lette ljocht
mar de himel dústere en de moanne hold ho,
sonk efter de bergen yn de dûnkermanesee
in krûk barste, in aap griep mis en foel,
de túchjesflier fan skrokken ierde wiet
der floeide bloed en earms en fuotten
skokten skrillich tebek, bleke poppen
wachten wy mei swiere hakken yn sân
oant it lûd fan it ferstân ús wekker…
paraplu open te trekken
Te moe om mijn sokken aan te trekken
Lieve mama ik ben moe
Te moe om mijn bed op te zoeken
Te moe om mijn ogen te sluiten
Te moe om je nog een kus te geven mijn liefste
Zelfs voor het uitspreken van mijn liefste tegen jou,daarvoor ben ik te moe
Daarom slaap ik met blote billen alleen onder een deken
Zet ik niet de wekker…
En daar zat de kikker hoog in de dakgoot te repeteren als zijn wekker.
Een knalrood zwembroekje droeg hij: ‘aardbeienplantjescamouflage’…
Want aardbeienplantjes zou de reiger zeker overslaan met haar overgevoeligheid.
En Jeroen? Hij begon alvast te zoeken naar zijn bagage.
En morgen? Morgen is hij zeker wel op tijd!…
Op de wekker zie ik de wijzers
allebei op twaalf staan
'k Kan niet slapen. Morgen zal ik
voor 't eerst naar de mavo gaan.
'k Weet ineens niet meer ofdat ik
wel zo'n zin heb in die 'shit'
Als ik hoor hoe Debbie moppert!…