Zij schrikken in de voornacht wakker
en angstig hun oogjes staan:
‘Moeder die bom... in de akker.’
God zaaide in hen het leven,
Wij droegen ze in onze schoot;
Gods goedheid had z' ons gegeven
Hij zaaide in hen kiemen van leven;
Gij zaait in hen kiemen van dood.’…
Ik hoor wel zang noch orgelklank,
Maar ben slechts aan mijne oren krank,
En kan nog wakker stappen;
Mijn benen zijn nog even goed,
Mijnheer de schout! en daarmee moet
Ik immers toch maar trappen?’…
Ga mee naar moeder, praat en streel en kus
En roep haar wakker uit die droeve droom!
Licht ware uw blik de beste medicijn...”
Gedwee en stil was Bertha meegegaan,
Had moeders hand, die roerloos nederhing,
Aan ‘t kussend mondje vurig vastgedrukt
En diep ontroerd besproeid met traan bij traan
“Och lieve moeder, ik ben ‘t, Bertha, uw kind!…
Zo als des nachts de eenden, in het gras
Slapend, dat in de sloot groeit, met geplas
Plotseling wakker worden, snaterend,
Slobberend kroos, één staat er overend
Zijn vleugels slaand' en kruischt hoog in den nacht;
Zo werd uit diepe stilte onverwacht
Beweging toen zij gingen.…