Alle inzendingen over haiku

ik wandel een weg dan kan ik naar rechts of naar links in de regen…

vlinderimago's boven stromend water dansen beekjuffers…

Verzonken daken worden door zon en bomen glansrijk omgeven.…

elke dag dat het regent zal ik dat schrijven het regent alweer…

krakers loeren op het karooschaliegas krakers van de shell Toelichting bij de haiku: Weer erger ik me aan het gedrag van de Shell. Ik las net een artikel van Harm Ede Botje in Vrij Nederland 41/42, het herfstnummer. Winstbeluste, roekeloze nemers van milieurisico’s zijn het. Horende doof. De enige taal die ze verstaan is economische taal. Ik…

Overal schouwend loop ik door een bos, dat mij allang bekend is, begin dit oord eindelijk toch werkelijk te kennen.…

Hoog zwanger van bloei gladiolen in een vaas lofzang op leven…

lichte beroering het gewicht van een vlinder laat haar sporen na…

lantarenpalen alweer zo heel vroeg donker zie ik ze branden…

kameraadschap speelt ouwe-jongens-krentenbrood woorden in de mond onderonsjes kruimelen hun boterzachte gevoel…

Een vuurdoorn vol zon: o, die glans van robijnen! Onovertroffen...…

bescherming voelen het spreidt ons luchtige bed warmer in liefde…

Gebonden wildsoep Uienringen met klapstuk Limoenenketting…

lui achterover onderga ik de drukte leven snelt voorbij heel mijn zekere gevoel ent zich op bestemmingen…

Dichten is verstomd Door het uitgesproken woord Leve de smartphone…

Schilder creëert z'n stilleven, tot de crisis hem dwingt te eten van zijn vrucht. * Berk beklopt z’n bast, draagt z’n zaden onbewust tot een takkenlast. * Uit de mest van een gevleugeld paard, vlecht het kind vrede in een ponystaart. * Tot lappenpop gesneden. met messen achter prikkeldraad, hoop…

In zoetlippigheid uit de mond van een secreet giftige woorden…

de blaadjes vallen en ik blijf maar opgewekt niet normaal toch?…

De ballon zakt neer; schapen rennen angstig weg, grazen dan weer knus.…

Het vochtige bos is weer vol vliegenzwammen: lief'lijke kleuren. Waarom moet dit sprookjeskleed gevreesd venijn bedekken?…

de bruidssluier ze heeft de puf niet meer voor nog een uitloop…

Wolken zijn diep zwart: de einder vol avondrood glanst des te sterker.…

mijn verrekijkers overzien de wereld wel zonder problemen…

Orgasmes, toch tig? Schaars ik naast Hollandse lig, Bochtig noch vochtig. Drachtig of spochtig? Niet zeug of Hollandse big, Steeds achterdochtig. Hoogtepunten, veel? Nooit nat uit Hollandse keel, Onbesproeid prieel. Lol in het leven? Vermoedelijk heel even. Als Sint Pieter belt.…

verdovend voor het ongewende oor de stilte duizelingwekkend de zon op dit leeg geruimde land…

schemerdromerij haar lichaam drapeert zich warm in vrije poses…

Een lieftallig wit een lelietje van dalen let op is giftig…

vanochtend langs de kust kans op een bui, de kust kust de bui en buigt…

binnen hoofdbrekens verval in gedachtengang gemiste kansen hun zorgen verstrengelen wringende handen…

het haiku seizoen is herfst, ik peins over mijn oude regenjas…