Netgedichten over actualiteit

ik heb lippen gekust in alle kleuren emoties gevoed ook weer gesust in dagelijks gebeuren het klein touche proefde in delen leven en dood in de abrupte wisseling van veilige schoot waar hergeboorte geen familie kent is toekomst onbekend toch smaken kussen altijd weer naar meer opdat zo de mens zijn medemenselijkheid…

waar vaag contouren spannend maakte verloor focus woordloos zeggingskracht omdat zuivere waarheid die hem ontnomen had zacht schemert traag licht zijn spanningsboog oplossend in de lichte veelheid hoog aarde rakend vallen gaten in fundamenten waar controle al eeuwen het zicht heeft gemist op het vaag dat ook heden…

Wanneer alles werd gezegd. Alles opgeschreven. Alles welgedaan. Totdat we onszelf laten vallen, en vergeten voldaan te rusten. Totdat het leven zelf ons leert, hoe je zelf weer op kunt staan. Toen werd het de hoogste tijd, om onze ogen te laten openen. Tijd om eindelijk te gaan reizen. Om te reizen naar waar je bent. Om te vertrekken…

ik wist dat je bad maar de woorden ben ik vergeten altijd had jij dat even als een heel natuurlijk contact jij sprak de zinnen op een warme zangerige toon volgde met je ogen hun wegen naar boven lachte als zij ergens verwijlden om wolken te stijlen een ritueel zonder herhaling als minstreel offer jij wat je bad…

ik heb je herkend in de trilling van geluid in onderscheiden emoties springt jouw melodie eruit gedragen door tonen van liefde en warmte klinkt harmonie van binnenuit nog zonder stem spreekt lichaamstaal jouw welkomstwoord tot in de verste hoeken word je gehoord in melodisch aanhaken ook zij spreken de stem van het hart…

vaak wordt gevraagd door geleerde mensen wanneer bent u met het ware dichten begonnen. ik was nog niet vrij van de katoenen luier en mijn moeder zaliger, ons ma, wist te vertellen dat mijn eerste rijm werd uitgespuugd als ta ta en dat is niet verzonnen, en gepaard gegaan met een achterwaartse ontluchting als: blah blah dat blah…

Wanneer mensen, van zichzelf leren houden, beseffen ze, dat ze minuscule deeltjes, van een immense kosmos zijn. Wanneer mensen, elkaar beminnen ervaren ze, dat ze samen mensheid vormen. Wanneer een mens, al wat leeft waardeert, dient hij ons aller leven. Wanneer vrouwen ophouden, met mannen volgen, vallen schellen van alle ogen.…

Ik droomde dat ik ergens lag te slapen 'k Zat nog op school, ravotte met wat knapen We gingen een verlaten woonark kapen Met een op echt gelijkend speelgoedwapen Opeens verschenen er drie donk're apen Waren het duivels, in een vacht van schapen? Net toen ik al m'n moed bijeen moest rapen Bleek het een boze droom, kon niet meer slapen…

we hebben schepen gelicht om nog een keer zicht te krijgen op hun vergaan hebben gedoken om er achter te komen waarom alles zo is verlopen hoe een wrak kan ontstaan de waterwereld heeft met eigen wetten alles van boven omsloten wat niet meer drijft zij delen in een tijdloos verblijf plaatsen waar toeval geen perspectieven schrijft…

het voorspelbare grijs had geen enkele eis meer om voor te leven ambities waren zoek interesses verdwenen netwerken ontevreden toch ooit bij hiernaast aangeklopt maar kreeg meteen de kous op de kop de goeroes zijn kwijt hebben geen tijd meer voor kwezelarijen zo raakt doelgerichtheid uit zicht zijn ogen montuur loos nooit toekomstgericht…

ik heb de momenten van stilte omarmd in hectiek en drukte van de grote stad woordloos etaleren zij rust op een serene plaats in ruimte zonder haast in het stilstaan van tijd krijgen wij respijt tot overdenken eindelijk weer aandacht aan elkaar te schenken toch kleeft ook hier patina van teveel handen met emoties en banden…

Hoogseizoen zomert dromende gasten loom achterover geleund in fauteuils schudden onbeschaamd veren van 't kleed tussen intro en retro gemangeld etaleren hun intimiteiten in camera-ogen gevangen bekennen openlijk familiariteiten Freud voor miljoenen: kijkcijferhit…

Mijn grootouders, werden rond 1880 geboren. Onze kleinkinderen, zullen voorbij 2100, nog steeds in leven zijn. En hun grootouders? Zij leven nog zolang dat mag. Vier eeuwen ervaren ze, als één eindeloos moment. Vandaag de dag.…

ik zag je op het scherm verschijnen waar jij bewoog boog een ander zonder deemoed zijn hoofd jouw bewegen had nooit wind of regen tegen natuurlijk werd jij nat had wind ook zijn reactiekracht maar het leek of alles wat jou dwarsboomde de energie balans van jouw aureool met sterker licht bekroonde met de virtuele overwinning…

we plukten bloemen zo uit het onbekende menden dieren van een uitheems ras hoorden talen die woord en zang vermengden op een manier die wij totaal niet kenden het is vreemd om hier te zijn en niets te hebben het mijn en dijn is geen structuur in waar zij zijn eigenheid en het onderlinge onderscheid gaan aan hen…

Een snoek beet laatst in Hoogeveen Per ongeluk in een bloot been Nu de gemeente moet beslissen Of ze de vijver leeg gaan vissen Zegt hij: ‘Ik ben geen ruziezoeker Ik lees mijn krantje en ik snoek-er.’ https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/snoek-bijt-meisje-strijd-om-recreatieplas-losgebarsten~b57f3f5f/…

het schuurde ondanks plamuren bleef het een stug oppervlak ik heb nooit gedacht dat het van andere origine was een soort kwast zonder gelaagde overeenkomsten maar met een heel snelle uitwasgroei heb ze altijd als eenheid beschouwd aan dezelfde stam ontsproten en toch eens zal hij ontbreken door een stormwind die zijn kracht…

je scheen door een wolk verdween rollend en tollend toen ik je zag om aan het grijs van de randen het licht van je terugkomst te hangen vaak was er de schijn voor het echte vuurwerk moest je wat studie hebben gepleegd over het hoe en waarom om alles te weten over de zon ook ik heb gezocht tussen schaduw en licht naar je eigen…

zij speelt geen spelletjes deelt wel humor van ongekende klasse een suggestie of blik een goed getimede lach verwacht respons in nemen of geven zijn de lijnen nooit vaststaand beschreven het is het spel begrijp jij mij in de voorzet die ik geef nou ik de jouwe wel flitsend wordt communicatie gevoerd waarbij lichaamstaal…

Waar het in Holland veertig graden was, Is het hier dertig graden in Toscane. Meer dan een week in het Mediterrane, Ik moet dat zien te klaren zonder jas. De zomer is hier niet om door te komen, Maar goed dat ik een trui heb meegenomen.…

Ineens een extra nos journaal Het tourverslag wordt zomaar onderbroken Een ramp of is die Takki opgedoken Dionne stralend: ‘Lieve allemaal We gaan er op termijn aan onderdoor Maar dit is een fantastisch nieuw record!’…

Ieder mens is eigenaar, van zijn eigen leven, tussen wieg en graf. Leven is kostbaar. Garanties biedt het niet. Koester het vandaag de dag. Zie hoe toeval, steeds opnieuw, verandert in bedoeling. Bescherm al wat leeft. Nu! Nog voordat je ons leven, ongeleefd en ongewild, aan ons aller leven, terug moet geven.…

Ik kijk, luister naar het weerbericht, mens en dier verdwijnen van de straten nog onbeslopen vallen gedachten open. Menigeen spreekt geleerde onzin uit hoe onvervuld wel of niet een en ander ontspruit wellicht debet is aan huidige temperaturen. Geen zin nu af te reizen naar verre landen die gouden gloed elders te ervaren daar rond zwerven…

Al sedert twee millennia ligt aan de oever van de Waal een glooiende idylle heuvelrijk rond Heyendaal de benedenstad een baaierd waar de massa's binnenstromen grote golven van Sint Anna tot de kadeboulevard maar er heerst nu weinig gêne wild doen lijkt meer in de mode 'wandelaars' doen hun naam eer aan, laten het in tuinen lopen…

het zat Theresa echt niet May hoe hard ze er ook voor knokte men had liever dat ze nokte ze vonden Johnson wel okay voor Boris is het misschien nog net op tijd en raakt hij eindelijk zijn wilde haren kwijt…

De zon is opgegaan. Vandaag de dag is aangebroken. Ik rek me uit. Voldaan stel ik vast dat ik leef. Vandaag kan ik opnieuw gaan doen, of laten gaan. Waar ik me nu bevind zal eeuwig duren. Waar ik nu ben is eindeloos. Na vandaag zal onze zon, dat is een onvoldongen feit, nooit meer ondergaan. Ook wanneer ons sterretje, ooit eens uit zal…

de eikenprocessierups heeft ons nog niet verlaten of ze is al teruggekeerd maar dan geïncarneerd als big bags en plastic vaten maar volgens mij ging er iets fout... moesten het geen vaten zijn van eikenhout?…

er bloeiden altijd bloemen uit je vingers handen droegen een kleurrijk boeket overgoten met licht uit je ogen koos de natuur jou als ideale set in een choreografie waarin de dood op kousenvoeten verscheen en leven ook van bloemen verdween zacht doofden kleuren verschraalden geuren van wat ook jouw aanwezigheid was in de acte…

de boer, hij kijkt nog eens omhoog en slaakt daarna een diepe zucht vandaag is er geen wolkje aan de lucht het blijft ook deze dag weer droog toen heeft hij in de grond geboord want als het niet van boven komt dan halen we het maar uit de grond... en de boer, hij tobde voort…

Buitenaards atmos en stratos sferisch fysisch uit aardse dampkring tredend kosmisch astro en nautisch zwevend rondt de Apollo zijn ruimte commando met maanlander adelaar Eagle aan boord de maan in een baan ver van Gaia vandaan obscuur intermezzo een angstig half uur aan de duistere kant van de maan…