Kijk naar boven
Oogjes toe
Je protesteert
Maar probeert
Want je hoort
De stralen naderen
Telkens spannend
Het afspoelen
Van je hoofdje
Flink zo
Het is gedaan
Nog onzeker
Je de oogjes opent
Ja, alles is nog daar
Dan neem je
Het bootje
En duwt het
Met al je kracht
Onder water…
Vaak is het verlangen naar een kind
Het verlangen naar het kind in jezelf
Wat je wellicht, hoogstwaarschijnlijk
Met het badwater hebt weggegooid
Een vers bad is dan broodnodig
Veel zal je zelf moeten afspoelen
Van je af laten glijden, achterlaten
Want ander krijgt je kind geen kans
Niet het kind wat geboren wordt
Noch het kind wat in je…
Ik sta al een half uur
met mijn handen achter mijn
hoofd, ellebogen tegen
de witte tegels...
Het warme water valt
gestaag over mijn haar
en gezicht.
Het water loopt langs
mijn half geopende mond
langs mijn lichaam
en mijn benen, naar
mijn tenen, tot het
putje op de grond...
Ik duw mijn natte haar
naar achter en pak de
haarverzachter…
Samen koud afdouchend onder koele
Stralen het zweet van het lijf afspoelend
Na ons geanimeerde gecoïteer
Word ik vrijwel direkt obsessief weer
Verleidelijk door sterke armen omzoomd
En met fingerspitzengefühl betast
Voel ik als was in zijn handen doorstroomd
Van bloed de levenscheppende kwast
Tegen me aan prangen tussen mijn benen
En zich…
liefst gewoon weer verder gaan
Zonder dat je eraan terug denkt
Zonder dat je bang hoeft te zijn
Dat iemand je weer een haar krenkt
Je lichaam betast door vreemde handen
Ogen die begeerte uitstralen
Een vies, vet lichaam bovenop je
Dat in je stoot met lange halen
Een warme douche van uren
Gewoon denken dat je vies bent
Al het ‘vuil’ er afspoelen…
Een wandeling door de bergen is als een bad waarin ik al het vuil van de "cultuur van hebben" van me afspoel. Lachen wordt dan werkelijk lachen, wordt stralen! Verdriet wordt echt verdriet. Het Spaans dat ik spreek blijft weliswaar simpel maar ingewikkelder hoeft het ook niet te worden. Meer dan dat ik kan zeggen hoef ik niet te zeggen.…
259
Bezig met laden