Alle inzendingen over De Brugklas

Reeds in de brugklas wordt het onderwezen aan knapen van ’t geslacht der Bidsprikhaan: Blijf als het kan bij ‘t vrouwvolk ver vandaan en wees vooral voorzichtig bij het kezen. Als de natuur je tot vrijage dwingt vang dan een vlinder of een honingbij als een prelude tot de minnarij en geef die haar vlak voor je haar bespringt.…

Derk doet de brugklas voor de tweede keer, en daar het groeihormoon niet valt te stelpen, maakt hij te midden van de verse welpen de indruk van een halfvolwassen beer. Soms slaat hij twee drie klasgenootjes neer, zoals een steen terechtkomt op wat schelpen.…

Luidkeels zingt neef Jeronimo de lof van zijn kleindochter die net in de brugklas zit. Ze is pas elf, de jongste van de klas maar ze schiet momenteel omhoog en je kunt nu al zien dat ze mooi wordt en ze is zo bij de pinken. Kijk, ze is koud een dag op school en ze doet al aan wijsbegeerte.…

extreem koud seizoen een fantastische avond met jouw vrienden en zo hard lachen dat jouw spieren pijn doen Wakker worden en minuten nagenieten van een prachtige droom die nog dagen duurt slagen voor een belangrijk proefwerk terwijl jij bij jouw buurman hebt gegluurd In een drukke stad ineens oog in oog met jouw grote jeugdliefde uit de brugklas…

Meisjes van het gymnasium Lezen alles van Homeros en Vergilius En als het niet uit de Oudheid is, Dan toch wel van Hermans en Mulisch O, ze zitten pas in de brugklas? Dan lezen ze op zijn minst een goede jeugdroman Van een alom geprezen schrijver... -Door volwassenen, wel te verstaan Nee, nee, niet Carry Slee!…

Toen we bij elkaar in de klas kwamen Hadden we het nog niet door Er gebeurde zoveel in die tijd Nieuwe klasgenoten en lokalen Meer leerkrachten dan we ooit hadden En zoveel verschillende boeken en vakken Er was een nieuwe periode aangebroken Een heel nieuw begin voor allemaal We dufden nog niet gelijk een relatie aan Daarvoor waren we nog…

Gebiologeerd Luisteren we allen Dit uur wordt er meer geleerd Dan de lessen Die we vergallen Dan de lessen Die vervallen Elke les klieren Nooit zijn we stil Alleen nu Nu iedereen luisteren wil En ademloos In zich opneemt In de poos Dat de lerares Eindelijk haar Minuten claimt Wat is het dan Dat we zo zoet zijn Als honing van…

J…

O…

Op de stalen muur huizen torenhoge tranen, druppel voor druppel, ingeblikt op het grijze vlak van verdriet. In de verte golven dromen aan een buigende horizon van het blakende heuvelland. De schoorsteen rookt, de waakvlam brandt en de hoop rijst dat jij dat binnenkort weer ziet.…

Wat valt er nog te schrijven met zinnen die jaren terug al in gesmoorde toestand stierven, voordat ze nu zwart uitvloeien over het blank marmeren papier in een grafschrift aan mijn jeugd, waarvan het lichaam, nooit gevonden tot op heden niet kan rusten…

Op die zonovergoten dagen, als de winter het blad laat en de natuur de eerste noten kraakt is de kou eindelijk uit de lucht. De deuren gaan open en ramen ontwaken verlicht, schaapjes lopen op het droge van hun lammeren bevrijd De lach verblijdt en tranen treuren ontwricht. Crescendo, andante, met de kroon van bloesem terug op…

Op die zonovergoten dagen,…

Dat van de kip of het ei en van de hoed en de rand, Ach… Het ei werd gelegd en het nest houdt stand. Tok, tok, tok, toktok...…

Ia…

O…

Ik plant voor jou een boompje bij ons achter in de tuin midden op het gras, op een plek waar de zon heel veel schijnt een beetje uit de wind wel en ik maak dat het ook mooi lijnt ik verzorg hem iedere dag, zodat hij groeit tot hoog in de kruin En als ik dan 's ochtends wakker word en weer naar buiten kijk dan vertakken mijn gedachten naar…

Mis…

Me…

Vruchtbare akkers, groen als gras,  Zijn die weken, zo ver je kan kijken  als kool gegroeid  En als je goed luistert  hoor je de stilte bruisen vlak Boven het broeiende gewas. Nu de wind is gaan liggen en  De regen  met de noorderzon definitief lijkt  te zijn vertrokken Maakt De zomer gewag, vrienden vinden elkaar Een traan heeft plaats…

Vang die droom na dit monnikenleven. Het is nu of nooit!…

Z…

feowb…

j…

De…

In het bad van kleuren a…

Ia…

Als ik kon… Je zou genezen De pijn zou je verlaten Het leven nam een andere beslissing Jong met een mes in je buik De nachten brengen geen rust Elke dag Een strijd in je hoofd De waarom vraag is al veel gesteld Toch blijf je stralen Zorg voor man en zoon Je gezin, het hoogste goed Bewondering voor je doorgaan Een vechtster pur sang…

Op die dagen wanneer de storm zijn noten kraakt En de natuur de laatste bladeren laat Is de mist dan eindelijk uit de lucht Koning winter ontwaakt keert almachtig terug op de troon Als kristal hoe moedernatuur mij raakt.…

In het roze ochtendlicht, een maagdelijke liefde als een zilveren bliksemschicht die dag en nacht doorkliefde De grijze mist van de dag herinneringen aan jouw blauwe ogen aan jouw gulle lach omcirkelt door regenbogen. Het zwart van de nacht de grauwe pijn van verlies duisternis spreekt niet al te zacht maar gluurt ijzig zodra het vriest…